Hier volgt een lijst van geannuleerde spaceshuttlemissies. De meeste missies werden geannuleerd als een direct gevolg van de Challenger- of Columbia-ramp. Sommige missies werden echter om andere redenen geannuleerd, zoals vertraagde ladingen.
Ook missies die, als gevolg van een van de twee rampen, zijn herzien en vervolgens opnieuw zijn gepland met nieuwe primaire doelstellingen zijn in de lijst opgenomen. Ter verduidelijking: STS-121 heeft na de ramp met Columbia totaal andere doelstellingen verkregen, waardoor de missie van vóór de ramp wél in de lijst is opgenomen als STS-121a. STS-115 daarentegen is weliswaar na rampvlucht STS-107 ontzettend vertraagd, maar diens primaire doelstellingen zijn behouden gebleven, waardoor deze missie niet in de lijst is opgenomen.
Ten slotte geldt dat alle genoemde astronauten de Amerikaanse nationaliteit hebben, tenzij anders aangegeven door middel van een vlag en de IOC-code van het land van herkomst van de astronaut.
Vóór de eerste vlucht Al vóór de eerste shuttlemissie, STS-1, werden twee missies geschrapt.
STS-1a STS-1 zou oorspronkelijk een testvlucht geweest zijn waarbij de RTLS abort mode zou worden uitgetest. Astronauten achtten de missie echter te gevaarlijk. Als gevolg hiervan werd de missie nooit gevlogen en kreeg de eerste echte missie gewoon de naam STS-1.
Om duidelijk onderscheid te maken tussen STS-1 en de nooit gevlogen testmissie, wordt de testmissie wel STS-1a genoemd.
STS-2a STS-2a was een shuttlemissie die al eind jaren 70 had moeten vliegen. De bedoeling was om de omloopbaan van het Amerikaanse ruimtestation Skylab te verhogen met de motorkracht van de shuttle tijdens diens tweede missie. Door vertraging van het programma kon de missie niet doorgaan en was Skylab al in de atmosfeer verbrand toen de eerste spaceshuttle in 1981 gelanceerd werd.
STS-2a zou STS-2 geheten hebben als de shuttle volgens de plannen al eind jaren 70 had kunnen vliegen. Het was immers de tweede shuttlemissie geweest. Om tegenwoordig duidelijk onderscheid te maken tussen de daadwerkelijke tweede shuttlemissie STS-2 en deze, duiden we laatstgenoemde wel aan met STS-2a.
1983 STS-10 STS-10 werd geannuleerd vanwege vertraging van de lading. Die lading was een satelliet van het Department of Defense. De lancering zou in november 1983 plaatsgevonden hebben. De bemanning zou bestaan hebben uit:
T. Kenneth Mattingly, II - Commandant Loren Shriver - Piloot Ellison S. Onizuka - Mission Specialist 1 James Buchli - Mission Specialist 2 Gary E. Payton|Gary Payton - Manned Spaceflight Engineer
De missie werd later alsnog gevlogen als missie STS-51-C met dezelfde bemanning. Die missie vond plaats in januari 1985.
1984 STS-12 In maart 1984 zou STS-12 gevlogen zijn, als het niet zo zou zijn dat de Inertial Upper Stage (IUS) van de lading, een TDRS-satelliet, mankementen vertoonde. De bemanning had bestaan uit:
Henry Hartsfield, Jr. - Commandant Michael Coats - Piloot Richard Mullane - Mission Specialist 1 Steven Hawley - Mission Specialist 2 Judith Resnik - Mission Specialist 3
De bemanning mocht eind augustus 1984 alsnog de ruimte in tijdens missie STS-41-D. Dat was de eerste vlucht van het ruimteveer Discovery.
STS-41-E Ook STS-41-E werd genekt door falen van de IUS van diens lading: een satelliet van het Department of Defense (DoD). De lancering zou in juli 1984 plaatsgevonden hebben met ruimteveer Challenger Als de missie was doorgegaan, zou de bemanning deze samenstelling gehad hebben:
T. Kenneth Mattingly, II - Commandant Loren Shriver - Piloot Ellison S. Onizuka - Mission Specialist 1 James Buchli - Mission Specialist 2 Jeffrey Detroye - Manned Spaceflight Engineer
STS-41-F Officieel werd STS-41-F (voorzien voor augustus 1984) geannuleerd vanwege vertraging van de lading, maar de annulering had ook te maken met de vertraging van missie STS-41-D. De belangrijkste ladingen van STS-41-F werden dan ook bij STS-41-D gevoegd. De NASA had de volgende bemanningsleden aangewezen voor deze vlucht:
Karol J. Bobko - Commandant Donald E. Williams - Piloot M. Rhea Seddon - Mission Specialist 1 Jeffrey A. Hoffman - Mission Specialist 2 S. David Griggs - Mission Specialist 3
De vijf astronauten gingen tijdens missie STS-51-D alsnog de ruimte in. STS-41-F zou de eerste missie geweest zijn van het ruimteveer Discovery.
STS-41-H STS-41-H zou een TDRS- of DoD-satelliet gelanceerd hebben in september 1984. De bemanningsleden zouden de volgende zeven geweest zijn.
Frederick Hauck - Commandant David M. Walker - Piloot Anna Fisher - Mission Specialist 1 Dale Gardner - Mission Specialist 2 Joseph P. Allen - Mission Specialist 3 Frank J. Casserino - Manned Spaceflight Engineer Gary Payton - Manned Spaceflight Engineer
De eerste vijf bemanningsleden zouden tijdens STS-51-A gezamenlijk de ruimte in gaan. Verder vloog Payton nog tijdens STS-51-C, maar Casserino is uiteindelijk nooit in de ruimte geweest.
1985 STS-51-E STS-51-E was een missie die geannuleerd werd wegens het falen van de IUS van de TDRS-satelliet die meegevlogen zou hebben bij de missie. De bemanningsleden die voor STS-51-E waren aangewezen, zijn:
Karol J. Bobko - Commandant Donald E. Williams - Piloot M. Rhea Seddon - Mission Specialist 1 Jeffrey A. Hoffman - Mission Specialist 2 S. David Griggs - Mission Specialist 3 Patrick Baudry - Payload Specialist 1 - Jake Garn - Payload Specialist 2
De bemanning werd verplaatst naar missie STS-51-D.
1986 (Jaar van de Challenger-ramp)
Op een koude dinsdagmorgen in Florida verongelukte de bemanning van spaceshuttle Challenger aan het begin van missie STS-51-L, op 28 januari 1986. 73 seconden na de lancering desintegreerde de Challenger in een vuurzee op 15 kilometer hoogte.
De ramp had grote gevolgen. Het shuttleprogramma werd meer dan twee jaar stopgezet, de NASA moest minder optimistische lanceermanifesten maken, zodat er minder druk op de ketel kwam te staan. Verder werd bekendgemaakt dat er geen commerciële satellieten meer met de shuttle gelanceerd zouden worden en dat DoD-satellieten voortaan het liefst met andere raketten dan de shuttle gelanceerd zouden worden. Daarnaast was de ruimtevaartorganisatie een shuttle armer, waardoor de beslissing werd genomen een vervangende shuttle te bouwen, die later de wereld in ging als Endeavour.
Dit alles bewoog NASA ertoe veel missies te annuleren en om weer over te stappen op het oude systeem om missies aan te duiden. Dat laatste zorgde ervoor dat in feite alle voorziene missies werden geannuleerd. Natuurlijk werd een groot deel van onderstaande missies later alsnog gevlogen onder een nieuwe naam. Welke missie dat dan is, wordt hieronder vermeld.
Verder is het zo dat de bronnen niet allemaal eenduidig zijn over welke bemanningsleden voor welke missie aangewezen waren. Welke bronnen gebruikt zijn voor de beschreven bemanning staat vermeld, indien bronnen 3, 4 en 5 niet eenduidig zijn.
STS-61-E In maart 1986 zou STS-61-E gelanceerd zijn met de ASTRO-1 als lading, een wetenschappelijk instrument, gebruikmakend van spaceshuttle Columbia. De bemanning van STS-61-E zou de volgende samenstelling gehad hebben.
Jon McBride - Commandant Richard N. Richards - Piloot Robert A. Parker - Mission Specialist 1 Jeffrey A. Hoffman - Mission Specialist 2 David Leestma - Mission Specialist 3 Ronald A. Parise - Payload Specialist 1 Samuel T. Durrance - Payload Specialist 2
Later, tijdens STS-35, werden de doelen van STS-61-E alsnog gehaald, zij het met een deels andere bemanning.
STS-61-F STS-61-F zou in mei 1986 starten, waarbij het zonneobservatorium Ulysses in de ruimte gebracht zou zijn. Daarvoor zou het ruimteveer Challenger gebruikt worden. De bemanning zou bestaan hebben uit:
Frederick H. Hauck - Commandant Roy D. Bridges, Jr. - Piloot John M. Lounge - Mission Specialist 1 David C. Hilmers - Mission Specialist 2
Ulysses werd in 1990 gelanceerd tijdens missie STS-41. Bovenstaande bemanning vloog daarbij niet.
STS-61-G De Jupiter-sonde Galileo zou tijdens STS-61-G gelanceerd zijn, in mei 1986. Hiervoor was men van plan spaceshuttle Atlantis te gebruiken. De bemanning:
David M. Walker - Commandant Ronald J. Grabe - Piloot Norman E. Thagard - Mission Specialist 1 James D. A. van Hoften - Mission Specialist 2
Bovenstaande bemanning vloog niet tijdens STS-34, waarbij Galileo alsnog in de ruimte werd gebracht. Echter, de eerste drie mannen gingen wel gezamenlijk de ruimte in tijdens STS-30, toen de Venus-sonde Magellan gelanceerd werd.
STS-61-H STS-61-H zou met behulp van Columbia enkele communicatiesatellieten in een omloopbaan rond de aarde gebracht hebben. De missie zou in juni 1986 gelanceerd worden. De bemanning bestond uit de volgende zeven personen.
Michael Coats - Commandant John Blaha - Piloot Anna Fisher - Mission Specialist 1 James Buchli - Mission Specialist 2 Robert Springer - Mission Specialist 3 Nigel Wood - Payload Specialist 1 - Pratiwi Sudarmono - Payload Specialist 2 -
Aangezien communicatiesatellieten na de ramp met de Challenger niet meer met de shuttle de ruimte in werden gebracht, werd voor STS-61-H nooit een vervangende vlucht gemaakt.
STS-62-A STS-62-A zou de allereerste bemande missie zijn vanaf lanceerbasis Vandenberg in Californië, gebruikmakend van shuttle Discovery in juli 1986. De missie zou een polaire (militaire) verkenningssatelliet gelanceerd hebben.
Robert L. Crippen - Commandant Guy S. Gardner - Piloot Dale A. Gardner - Mission Specialist 1 Jerry L. Ross - Mission Specialist 2 Michael Mullane - Mission Specialist 3 Brett Watterson - Manned Spaceflight Engineer Edward C. Aldridge Jr. - Payload Specialist 1
Omdat er na de ramp geen plannen meer waren om ook spaceshuttles vanuit Californië te lanceren, werd deze missie nooit gevlogen met een nieuwe naam. Wel vlogen G. Gardner, Ross en Mullane nog gezamenlijk tijdens STS-27.
STS-61-M In juli 1986 zou vlucht STS-61-M gelanceerd zijn. De missie zou de eerste missie van het Electrophoresis Operations in Space-project geweest zijn en verder zou TDRS-satelliet 4 gelanceerd zijn. Spaceshuttle Challenger zou tijdens de vlucht de volgende mensen aan boord gehad hebben.
Loren Shriver - Commandant Bryan O'Connor - Piloot Sally Ride - Mission Specialist 1 William Fisher - Mission Specialist 2 Mark C. Lee - Mission Specialist 3 Robert Wood - Payload Specialist 1
Tijdens STS-29 werd TDRS-4 alsnog gelanceerd, maar geen van bovenstaande bemanningsleden vloog mee.
STS-61-J De Hubble Space Telescope (HST) zou tijdens STS-61-J in augustus 1986 de ruimte in gebracht zijn door ruimteveer Atlantis. De geselecteerde bemanningsleden waren:
John W. Young - Commandant Charles F. Bolden, Jr. - Piloot Kathryn D. Sullivan - Mission Specialist 1 Bruce McCandless II - Mission Specialist 2 Steven A. Hawley - Mission Specialist 3
De lancering van de HST liep liefst drieënhalf jaar vertraging op en vond pas in april 1990 plaats. Tijdens die missie, STS-31, was de samenstelling van de bemanning slechts minimaal anders. Alleen de commandant vloog niet mee in 1990.
STS-61-N Deze geannuleerde missie zou in september 1986 een satelliet van het DoD in de ruimte gebracht hebben, met behulp van ruimteveer Columbia. Het volgende zestal zou daarbij gelanceerd worden.
Brewster H. Shaw - Commandant Michael J. McCulley - Piloot David C. Leestma - Mission Specialist 1 James C. Adamson - Mission Specialist 2 Mark N. Brown - Mission Specialist 3 Frank J. Casserino - Manned Spaceflight Engineer
Vier van de zes bemanningsleden vlogen alsnog tijdens STS-28 gezamenlijk (Shaw, Leestma, Adamson en Brown). Wellicht werd toen dezelfde geheime lading gelanceerd.
STS-61-I Spaceshuttle Challenger zou tijdens STS-61-I in september 1986 de Long-Duration Exposure Facility (LDEF) weer teruggehaald hebben. Verder zou een communicatiesatelliet gelanceerd zijn. De bemanning bestond uit:
Donald E. Williams - Commandant Michael J. Smith - Piloot James P. Bagian - Mission Specialist 1