Jean-Marie Louis Dedecker (Nieuwpoort, 13 juni 1952) is een Belgisch rechts-liberaal politicus en voormalig judocoach. Van 1999 tot 2006 was hij lid van de VLD. Na een zeer kort lidmaatschap van de N-VA eind 2006, richtte hij begin 2007 Lijst Dedecker op, waarvoor hij tot 2014 in het parlement zetelde. Sindsdien heeft de partij enkel nog een lokale afdeling in Middelkerke, waar Dedecker sinds 2019 burgemeester is. Daarnaast zetelt hij sinds datzelfde jaar in het parlement als volksvertegenwoordiger na telkens als onafhankelijke op de N-VA-lijst te staan bij de federale verkiezingen van 2019 en 2024.
Biografie Dedecker volgde lager secundair onderwijs aan het Sint-Bernarduscollege in Nieuwpoort en ging vervolgens Latijn-Grieks studeren aan het Bisschoppelijk College van Veurne, waar hij in 1970 de humaniora voltooide.
Zakencarrière Aanvankelijk werkte Dedecker als interim-bediende in de betonfabriek Lithobeton in Gistel. In 1972 werd hij bankbediende bij de Bank Brussel Lambert. Hij bracht het uiteindelijk tot bankdirecteur van het filiaal van de bank in Oostende en werd vervolgens in 1992 zelfstandig verzekeringsmakelaar. Ook leidde hij een aantal horecazaken, stond hij aan het hoofd van een visrokerij en stichtte hij een reclame- en sponsoringsbureau. Tevens werd hij actief in de duurzame energie, meer bepaald in de invoer van actieve en intelligente dagkoepels.Spreker Jean-Marie Dedecker op readmylips.be.
Sportcarrière Als judoka behaalde Dedecker zilver op het "Open kampioenschap Canada" te Quebec in 1981. Hij was van 1981 tot 2000 bondscoach van de Belgische Judobond. Onder zijn leiding haalde het Belgische team resultaten met Ulla Werbrouck, de broers Johan en Philip Laats, Harry Van Barneveld, Gella Vandecaveye, Heidi Rakels, Inge Clement en Marie-Isabelle Lomba. Samen behaalden deze meer dan 130 medailles, waaronder vier olympische (behaald in Atlanta). Hoogtepunt waren naar eigen zeggen de door hemzelf georganiseerde Europese kampioenschappen judo 1997 in Oostende, waarbij België negen medailles behaalde. Hij was sportief adviseur van de wielrenner Francesco Planckaert. Van 1996 tot 2000 was hij bestuurder van het Belgisch Olympisch en Interfederaal Comité.
Politieke carrière VLD Hij stapte in 1999 in de politiek en werd als wit konijn van de liberale VLD binnengehaald, hoewel hij bekendstond om zijn Vlaamsgezinde overtuigingen. Van juni 1999 tot juni 2004 zetelde hij voor de partij als rechtstreeks gekozen senator in de Senaat. Bij de verkiezingen van juni 1999 werd hij verkozen met 52.492 voorkeurstemmen, waardoor hij de enige kandidaat was die de lijstvolgorde kon doorbreken. Vervolgens zetelde hij van juni 2004 tot juni 2007 voor de kieskring West-Vlaanderen in het Vlaams Parlement. Tussen juli 2004 en juni 2007 werd hij door het Vlaams Parlement aangewezen als gemeenschapssenator. In de Senaat was Dedecker lid van de commissies Buitenlandse Betrekkingen en Landsverdediging en Sociale Aangelegenheden en van 2003 tot 2006 voorzitter van de commissie Financiën en Economische AangelegenhedenFiche Jean-Marie Dedecker op de website van de Senaat. en in het Vlaams Parlement zetelde hij in de commissie Cultuur, Jeugd, Sport en Media.Fiche Jean-Marie Dedecker op de website van het Vlaams Parlement. Op lokaal niveau was hij van 2001 tot 2012 gemeenteraadslid van Oostende.
Binnen de VLD trok Dedecker zich weinig aan van de partijlijn. Hij joeg het partijbestuur meermaals de gordijnen in door kritiek te uiten op de economische en politieke macht van het koningshuis, het cordon sanitaire tegen het radicaal-rechtse Vlaams Blok in twijfel te trekken en zich te uiten als voorstander van Vlaamse onafhankelijkheid. In januari 2002 veroorzaakte hij ophef door een journalist van VTM binnen te smokkelen in de cel van Marc Dutroux. De heisa die hierop volgde kostte hem bijna het lidmaatschap van de partij, maar hij kwam er uiteindelijk vanaf met een schorsing van drie maanden.
Eind 2004 stelde hij zich, net als Bart Somers en Patricia De Waele, kandidaat voor het voorzitterschap van de VLD. Dedecker wilde de partij een rechts-liberalere en meer Vlaamsgezinde koers laten varen, met de nadruk op ondernemerschap en vrije meningsuiting. Hij werd daarbij tweede in de kiesstrijd (na Somers) met 38,32% van de geldig uitgebrachte stemmen. Hijzelf vermoedde manipulatie van de resultaten in zijn nadeel.Wissel van de macht - Na de voorzittersverkiezingen bleef hij zich kritisch opstellen tegenover de partijleiding van de VLD, die hem zijn 'dissidente' houding steeds kwalijker nam.
Dedecker was ook betrokken bij de stichting van afdelingen van de denktank Nova Civitas in West-Vlaanderen. Begin 2006 verscheen zijn boek Rechts voor de raap, met daarin een passage waarin hij zich kantte tegen het cordon sanitaire rond het Vlaams Belang verontwaardiging opwekte. In september van dat jaar beweerde Dedecker de namen van vier Belgische wielrenners te kennen die betaald hadden om zich te laten doperen.
Op 11 oktober 2006 werd Dedecker uit de VLD gezet, na een dispuut met toenmalig stadsgenoot en lokaal lijsttrekker Bart Tommelein. Hugo Coveliers vroeg hem daarna om Vlaams Liberaal Onafhankelijk Tolerant Transparant (VLOTT), opgericht door Coveliers nadat die eveneens uit de VLD was gezet, in West-Vlaanderen mee uit te bouwen, maar Dedecker ging niet op dit aanbod in.
Cassandra en N-VA Op 17 november 2006 richtte Dedecker de rechts-liberale denktank Cassandra op.Dedecker probeert het met Cassandra, vrtnieuws.net, 17 november 2006 Twaalf dagen later raakte bekend dat hij voor het lidmaatschap van de N-VA koos, nadat in 2004 en 2005 al toenaderingspogingen tussen Dedecker en N-VA hadden plaatsgevonden.Jean-Marie Dedecker wordt lid van de N-VA, vrtnieuws.net, 29 november 2006 Zijn komst naar de N-VA betekende meteen het einde van het kartel dat de partij had met de CD&V. Deze partij kon zich niet verzoenen met de standpunten en de communicatiestijl van Dedecker. Zowel het Algemeen Christelijk Werknemersverbond, bij monde van voorzitter Jan Renders, als de conservatieve vleugel binnen de CD&V uitten fundamentele ideologische bezwaren tegen het lidmaatschap van Dedecker bij de kartelpartner. Na een onbesliste stemming van 10 tegen 10 van het partijbestuur besliste de partijraad van de N-VA op 9 december 2006 met een meerderheid van 62 van de 103 stemmen bij 10 onthoudingen om niet als onafhankelijke partij met Dedecker naar de verkiezingen te gaan en het kartel met CD&V te herstellen, omdat de partij naar eigen zeggen wilde kunnen deelnemen aan de gesprekken over een nieuwe staatshervorming na de federale verkiezingen van juni 2007. Dedecker stapte daarop ontgoocheld uit de N-VA.Jean-Marie Dedecker stapt uit de N-VA, vrtnieuws.net, 9 december 2006 In 2010 ging de denktank Cassandra op in Libera!.Denktank Lijst Dedecker verdwijnt, Het Nieuwsblad, 16 februari 2010. Gearchiveerd op 15 oktober 2018.
Dedecker wilde zich nadien bezinnen omtrent zijn politieke toekomst. Op 13 december 2006 stuurde Hugo Coveliers een open brief aan Dedecker om zijn medeleven uit te drukken omtrent zijn mislukte toenaderingspoging richting de N-VA.
Ondertussen maakte hij bekend als gemeenteraadslid van Oostende bij de verkiezing van de leden van de OCMW-raad op 2 januari 2007 zijn acht stemmen te geven aan kandidaten van het Vlaams Belang.
LDD Op 3 januari 2007 maakte Dedecker bekend een nieuwe politieke partij te zullen oprichten.Plaats voor een gezonde rechtse formatie, vrtnieuws.net, 3 januari 2007 Op 4 januari 2007 lichtte Dedecker zijn plannen toe door te stellen het Vlaamse partijpolitieke equivalent te willen zijn van Geert Wilders en Pim Fortuyn. Hij noemde zijn project een gezond rechtse politieke formatie.Dedecker wil Belgische Geert Wilders worden, BN DeStem, 4 januari 2007
Op 6 januari vond er een voorbereidende vergadering plaats in Oostende met enkele sympathisanten, onder wie prof.dr. Boudewijn Bouckaert (ex-VLD), oud-burgemeester van Ledegem Paul Vanhie, Walter Govaert, oud-schepen van Keerbergen John Lambrechts (ook ex-VLD) en Saïd Bouharrak, een consultant van Belgisch-Marokkaanse afkomst.
Op 13 januari kocht Dedecker een steunkaart van VLOTT op de nieuwjaarsreceptie van die partij. De Oostendse liberaal benadrukte echter dat het enkel ging om steun voor de partij van zijn geestesgenoot Hugo Coveliers. Op 16 januari lekte uit dat zijn nieuwe partij de naam Lijst Dedecker zou dragen.Partij Dedecker heet Lijst Dedecker, De Standaard, 16 januari 2007
Dedecker stelde zijn nieuwe partij officieel voor op 19 januari 2007 in het Huis van de Parlementsleden in Brussel. De speerpunten van de partij waren het invoeren van het confederalisme, fiscale autonomie, een performante en efficiënte overheid, de invoering van een vlaktaks van 30 procent op inkomen en het verlagen van de vennootschapsbelasting. Bij de verkiezingen van 10 juni 2007 verraste hij vriend en vijand met het binnenhalen van veel stemmen en in één klap als een pas opgerichte partij meteen vijf Kamerzetels en een Senaatszetel te behalen. Dedecker zelf werd verkozen in de Kamer, waardoor hij ontslag moest nemen in het Vlaams Parlement en zodoende ook als gemeenschapssenator. Begin juli werd hij als Vlaams Parlementslid opgevolgd door Patrick De Klerck. Van 2007 tot 2010 was hij in de Kamer voorzitter van de LDD-fractie. In de daaropvolgende jaren ging de partij er in de peilingen flink op vooruit, met scores tot zestien procent, door de aanhoudende communautaire impasse rond de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde en groeide Dedecker uit tot populairste politicus. Een schandaalsfeer rond Dedecker in de maanden voor de Vlaamse verkiezingen van juni 2009 en interne spanningen binnen de partij over de te varen koers zorgden er echter voor dat de partij met een score van 7,6 procent en acht verkozenen onder de verwachtingen bleef.