120px Willem van Oranje Verbintenissen Huwelijken 4 Kinderen Zonen 5Een buitenechtelijk.Vier overleefden hun vader. Dochters 11Negen overleefden hun vader. KleinkinderenAllen geboren na Willems dood. Kleinzonen 27Zeven via buitenechtelijke tak. Kleindochters 27Vier via buitenechtelijke tak.
Hoewel de vier huwelijken van Willem van Oranje niet zo tot de verbeelding spreken als die van de Engelse koning Hendrik VIII – die zes maal in het huwelijk trad – zijn Willems huwelijken niet van minder belang. Grootste verschil tussen de huwelijken van Willem en die van Hendrik is, dat de huwelijken van Hendrik gericht waren op het verkrijgen van een mannelijke troonopvolger (dynastieke opvolging), terwijl Willems huwelijken naast een dynastieke ook een sterk politiek en maatschappelijk karakter hadden. Door verbintenissen aan te gaan met (inter)nationale vorstenhuizen konden naast gebiedsuitbreiding ook politieke steun en kapitaal verkregen worden.
Eerste huwelijk 125px8 juli 1551125px Willem van OranjexAnna van Egmont ____________*________________________*________________________*____________ 120px100pxKindMariaFilips WillemMaria(*1553-†1555)(*1554-†1618)(*1556-†1616) xxxHuwelijksdatum23 november 16067 februari 1595110px120pxWederhelftEleonora van Bourbon-CondéFilips van Hohenlohe-NeuensteinKinderenKinderloosKinderloosBijzonderhedenJong gestorven
Op 24 december 1548 sprak Maximiliaan van Egmont op zijn sterfbed nog uit, dat zijn enige dochter Anna zou moeten trouwen met de prins van Oranje. Ook in de ogen van keizer Karel V was een verbintenis met de erfgename een goede keuze, omdat zij tot een van de rijke families van de Nederlanden behoorde, vooral door de vele bezittingen, én zij was rooms-katholiek. De enige tegenstanders van het huwelijk waren Jerôme Perrenot (die in 1548 aangesteld was als voogd van Willem van Oranje) en zijn broer Antoine Perrenot (kardinaal Granvelle). De broers Perrenot waren toen nog vrienden van Willem.
Na de opstelling van het huwelijkscontract en de goedkeuring daarvan op 6 juli 1551 vond op 8 juli 1551 in de Sint-Lambertuskerk te Buren de huwelijksvoltrekking plaats. Bijkomend voordeel voor Willem was, dat hij door het huwelijk meerderjarig werd verklaard, waardoor hij zelf het beheer kreeg over zijn bezittingen. Hoewel het een gearrangeerd huwelijk was, werd het omschreven als gelukkig. Stille getuigen hiervan zijn de verschillende brieven die zij elkaar schreven; Willem noemde zijn vrouw liefkozend Tanneke.
Einde huwelijk Toen Willem terugkeerde van de Rijksdag in Frankfurt naar Dillenburg kreeg hij te horen, dat zijn vrouw ernstig ziek was, waarop hij besloot direct naar Breda af te reizen. Op 24 maart 1558 stierf Anna.
Kinderen thumb|Het gezin 22 november 1553: Geboorte van de eerste dochter in Breda, die Maria werd genoemd, naar de landvoogdes Maria van Hongarije, die ook als meter optrad bij de doop op 12 december 1553. Op 7 december 1555 overleed Maria. 19 december 1554: Geboorte van Willems eerste zoon in Buren, die de namen krijgt van de Spaanse kroonprins en de (groot)vader: Filips Willem. 7 februari 1556: Geboorte van Willems tweede dochter in Breda, Maria. Zij zou genoemd zijn naar haar pas overleden zusje.
Na de dood van Filips Willem en Maria stierf deze tak van de familie Nassau uit, omdat beide huwelijken kinderloos bleven.
Laatste rustplaatsen – Anna van Egmont en kinderen NaamRustplaatsStad Anna van Egmont Grote of Onze-Lievevrouwekerk Breda Maria Grote of Onze-Lievevrouwekerk Breda Filips Willem Sint-Sulpitiuskerk Diest Maria Sint-Lambertuskerk Buren
Intermezzo met Eva Elincx Zes maanden na de dood van Anna begon Willem al na te denken over een nieuw huwelijk. Hij had hiervoor verschillende kandidates op het oog. Zo dacht hij aan Renata van Lotharingen, de dochter van Christina van Lotharingen. Deze laatste was een volle nicht van Karel V, daar zij de dochter was van Isabella van Habsburg, Karels jongere zuster. Veel belangrijker nog was, dat er geruchten waren, dat Renata's moeder de nieuwe landvoogdes van de Nederlanden zou worden. Toen Filips II uiteindelijk koos voor Margaretha van Parma, nota bene een buitenechtelijke dochter van de voormalige keizer, zag Willem af van een huwelijk binnen het huis van Habsburg.
Tegelijkertijd had Willem van Oranje contact gelegd met de keurvorst van Saksen inzake een eventueel huwelijk met zijn nicht Anna. In deze periode knoopte hij ondertussen een relatie aan met Eva Elincx. Over haar afkomst is weinig bekend. In het boek Breda, stad van borderlords en baronnen van Leo Nierse worden drie mogelijkheden vermeld: Ze was de dochter van een Bredase goudsmid Ze was de dochter van de burgemeester van Emmerik Ze was een (niet nader bepaalde) Vlaamse vrouwe.
Einde relatie Toen Eva vernam dat Willem opnieuw in het huwelijk zou treden, maar niet met haar, besloot zij hem zonder iets te zeggen te verlaten. Bronnen vermelden, dat zij later getrouwd zou zijn geweest met een zekere Arondeaux, de secretaris van Hulst. Eva zou omstreeks 1590 zijn gestorven.
Kinderen thumb|left|125px|Justinus van Nassau Uit deze buitenechtelijke relatie werd in 1559 een zoon geboren, Justinus van Nassau, die door Willem erkend werd en opgevoed werd aan het hof.
Justinus nam actief deel aan de Opstand der Nederlanden en was van 1601 tot aan 1625 gouverneur van Breda.
Justinus trouwde in 1597 met Anna van Mérode (*1567 - †1634), met wie hij 3 kinderen kreeg: Willem Maurits (*1603 – †1638) Louise Henriëtte (*1604 – †tussen 1637 en 1645) Filips (*1605 – †tussen 1672 en 1676) Justinus had slechts 1 kleinzoon, die in 1658 kwam te overlijden. Door de dood van Justinus’ jongste zoon Filips kwam hierdoor ook een einde aan deze mannelijke tak van het geslacht van Willem van Oranje. (Via een vrouwelijke tak van zijn zoon Willem Maurits bestaan er overigens heden ten dage nog wel nakomelingen van Justinus.)
In 1631 overleed Justinus te Leiden, waar hij ook werd begraven.
Laatste rustplaatsen – Eva Elincx en kind NaamRustplaatsStad Eva Elincx Onbekend Onbekend Justinus Hooglandse Kerk Leiden
Tweede huwelijk 125px24 augustus 1561110px Willem van OranjexAnna van Saksen ____________*________________________*________________________*________________________*________________________*____________ 120px105px110pxKindAnnaAnnaMauritsMauritsEmilia(*1562-†1562)(*1563-†1588)(*1564-†1566)(*1567-†1625)(*1569-†1629) xxxxxHuwelijksdatum158717 november 1597110px110pxWederhelftWillem Lodewijk van NassauEmanuel van PortugalKinderenKinderloos10 kinderenBijzonderhedenJong gestorvenJong gestorvenBuitenechtelijke kinderen
Het tweede huwelijk van Willem van Oranje was een "gewenst" huwelijk. Na de machtsovername van Filips II werd al snel duidelijk, dat de samenwerking met de Spaanse vorst zeer moeizaam zou lopen, vooral inzake de geloofskwestie. Om zich eventueel krachtig op te kunnen stellen tegen Spanje had Oranje geld nodig en de steun van andere vorsten.
De rijke Anna van Saksen was voor deze doeleinden zeer geschikt en reeds in 1558 volgde een toenadering naar de keurvorst van Saksen, Anna's oom. Aanvankelijk stond deze zeer sceptisch ten opzichte van het aanzoek doordat de keurvorst August Willems afkomst te laag vond; er waren zeker betere kandidaten uit gerenommeerde adellijke families; de financiële situatie van Willem slecht was; mocht Oranje onverhoopt komen te overlijden dan zou Anna met zware schulden opgezadeld kunnen worden; Willem nog steeds rooms-katholiek was; Anna was daarentegen luthers.
Het voornemen van Willem om met een lutherse te trouwen leidde bij de Spaanse koning tot grote afschuw.
In juni 1561 werd dan toch een huwelijksverdrag gesloten, toen de keurvorst besefte, dat Willem van Oranje een belangrijke bondgenoot was voor de protestantse beweging. De bruidsschat werd bepaald op 100.000 thaler.
Op 24 augustus 1561 traden Willem en Anna van Saksen in Leipzig in het huwelijk. Acht dagen later vertrokken zij naar de Nederlanden. Na een paar maanden werd al duidelijk dat de verhouding tussen de twee echtelieden stroef verliep. Voor de buitenwereld werd geprobeerd de schijn hoog te houden en de geruchten over een "mislukt" huwelijk af te doen als laster. De geboorten van hun eerste kinderen leken dit te bevestigen.
Vanaf 1565 werd het voor alle betrokken partijen wel duidelijk dat het huwelijk slecht was. Toen in 1566 hun 2e kind – en 1e zoon – Maurits overleed, raakte Anna zozeer in een depressie, dat er bij haar zelfmoordgedachten boven kwamen. Om haar verdriet te onderdrukken zocht zij haar heil in de alcohol.
In 1567 werd Willem gedwongen de Nederlanden te verlaten door de hoogoplopende spanningen, waarop hij besloot om met zijn familie naar Dillenburg af te reizen. Daar werd hun 4e kind geboren, Maurits. Tijdens de festiviteiten van de doop van de jongen werd Willem geïnformeerd over het feit dat al zijn bezittingen in Bourgondië in beslag genomen waren en dat hij ook zijn Nederlandse bezittingen zou verliezen. Daarop besloot hij terug te keren naar Brabant. Zijn vrouw, die inmiddels alweer zwanger was, besloot haar man niet te volgen, maar wel Dillenburg te verlaten; hiermee wilde zij Willems moeder ontvluchten, die een vijandige houding jegens haar had. Met achterlating van haar twee kinderen -die op dat moment vanwege een ziekte-epidemie elders waren ondergebracht- vertrok zij naar Keulen. Het zou bijna een jaar duren voordat zij weer met haar kinderen verenigd zou worden.
Op 4 maart 1569 ontmoetten Anna, die inmiddels bevallen was van een dochter, en Willem elkaar weer in Mannheim. Zijn expedities in de Nederlanden waren op niets uitgelopen en Willem had daarom besloten zich aan te sluiten bij de strijdende hugenoten in Frankrijk. Doordat Willem, volgens Anna, hierdoor niet meer in staat was haar financieel te ondersteunen, meende zij aanspraak te kunnen maken op een vorm van geldelijke vergoeding. Om deze te ontvangen waren er twee opties: De hertog van Alva zou benaderd moeten worden om te vragen alle geconfisqueerde landerijen en goederen terug te geven De familie van Nassau zou haar een jaarlijkse som van 12.000 daalder moeten betalen, zoals in het huwelijksverdrag bedongen. Dit zou voor de familie een enorme aderlating betekenen. Om haar zaak te bepleiten nam zij de advocaat Jan Rubens in dienst.
Einde huwelijk Voor Willem van Oranje was nu de maat vol. In 1570 arrangeerde hij diverse ontmoetingen met zijn vrouw Anna, die onder de indruk was dat er gezocht zou worden naar een oplossing voor haar probleem. In werkelijkheid was Willem al bezig een aanklacht op te stellen jegens haar vanwege echtbreuk, waardoor aanspraken op geldelijke compensaties zouden komen te vervallen.
In maart 1571 werd Jan Rubens gearresteerd. De aanklacht was dat hij overspel gepleegd had met Anna van Saksen. Door folteringen werd Rubens gedwongen een bekentenis af te leggen, waarmee Anna geconfronteerd werd. Aan haar werd de keuze gelaten: of zij bekende schuld of zij ontkende, maar dit zou de dood betekenen voor Jan Rubens. Onder deze druk bezweek Anna en gaf haar verhouding toe. De dochter, Christine, die op 22 augustus 1571 geboren werd, werd daardoor niet door Willem van Oranje erkend en op 14 december 1571 tekende Anna voor een nietigverklaring van haar huwelijk met Oranje. De definitieve ontbinding vond pas plaats vlak voor Willems bruiloft met zijn 3e vrouw.
Hoewel de Duitse vorsten aanvankelijk Oranje steunden bij de nietigverklaring van zijn huwelijk, wekte hij de verontwaardiging bij hen op toen duidelijk werd dat Willem zijn oog had laten vallen op een nieuwe huwelijkskandidate, terwijl zijn huwelijk officieel nog niet ontbonden was. Geëist werd dat Anna terug zou keren naar Saksen, waar Willem graag gehoor aan gaf. Op de weg terug probeerde Anna echter de hand aan zichzelf te slaan, waarop besloten werd haar definitief op te sluiten, geheel afgesloten van de buitenwereld.
Anna overleed op 18 december 1577.
Kinderen