thumb|Jean-Baptiste Clémentfoto van Nadar.
Le Temps des Cerises (IPA: , De Kersentijd) is een Frans liefdes- en strijdlied uit de jaren 1860, met tekst van Jean-Baptiste Clément en muziek van Antoine Renard. Hoewel het lied ouder is dan de Commune van Parijs, wordt het er sterk mee geassocieerd, omdat Clément zelf een communard was die vocht tijdens de Bloedige Week. Sindsdien is het lied uitgegroeid tot een tijdloze klassieker die wereldwijd bekend is gebleven.
Oorsprong Le Temps des Cerises ontstond in 1866, toen Jean-Baptiste Clément op reis was naar België. Tijdens zijn tocht langs de Route de Flandres hield hij een korte halte in Conchy-les-Pots, in een staminee bij het plaatsnaam La Poste, omringd door oude kersenbomen die hem tot het schrijven van het lied inspireerden. De oorspronkelijke tekst verhaalt van een verloren liefde, maar draagt tevens een diepere boodschap van moed en hoop op een toekomstige, vervulde liefde. Een jaar later, in 1867, zette Antoine Renard de woorden op muziek.
Geschiedenis Het lied is nauw verbonden met de Parijse Commune van 1871. De Parijzenaar Clément groeide op in een tijd van toenemend politiek bewustzijn onder arbeiders en was vol hoop bij de oprichting van de Eerste Internationale in 1864. Toen in het voorjaar van 1871, na de Frans-Duitse Oorlog en de uitroeping van de Franse Republiek, in de hoofdstad een revolutionaire regering ontstond, sloot hij zich er enthousiast bij aan. Overmoedig grepen de opstandelingen de macht, verklaarden Parijs onafhankelijk en kondigden tal van sociale hervormingen af. De Commune hield slechts een tweetal maanden stand, van 18 maart tot 28 mei 1871. Haar belegering en bloedige onderdrukking kostten het leven aan meer dan twintigduizend opstandelingen en zo’n achthonderd soldaten. Clément vocht mee aan de zijde van de communards.
De laatste dag van de strijd ontmoette hij op de barricade een arbeidster, Louise. Zij was te hulp gesneld om de gewonden te verzorgen. Clément droeg zijn vijf jaar oude gedicht Cerises aan haar op. Later groeide het lied voor de onbekende verpleegster op de barricade uit tot een zinnebeeld, een kenwijsje en evergreen:
Tekstcommentaar Opmerkelijk in de eerste strofe is dat het eerste vers luidt: en serons en het zesde vers chanterons; in veel versies is het eerste vers gecontamineerd door het zesde.
In de tweede strofe bestaat ook de zinsvariant "aux larmes pareilles", wat strookt met "gouttes de sang". De meest aanvaarde tekst is echter aux robes pareilles.
Voor de derde strofe is er een versie quand vous y serez; maar de meest aanvaarde is quand vous en serez.
In de laatste strofe bestaat ook een variant met de zinsnede ne saurait jamais...; de variant met "saura" is echter het meest aanvaarde vers.
Populariteit Vandaag wordt dit lied nog vaak gezongen binnen socialistische kringen en in de Vierde Wereldbeweging, maar het kent ook ver daarbuiten een grote populariteit. Le temps des cerises is talloze keren gecoverd, vooral in Franstalige landen. Bekende coverversies zijn onder andere van Charles Trenet, Patrick Bruel, Yves Montand en Nana Mouskouri, In 2008 werd Le Temps des cerises in België uitgebracht in duet met Geike Arnaert (Hooverphonic) en Bobbejaan Schoepen. De Gentse volkszanger Walter De Buck vertaalde het lied en zong het in het Gents onder de naam 'De tijd van de kersen'.
Het lied wordt ook uitgevoerd in de Japanse animatiefilm Porco Rosso en de Franse film Casque d'or. Willem Wilmink vertaalde dit lied, de tijd van de kersen, gezongen door o.a. Paul de Leeuw.
Zie ook Strijdlied
Externe links Bladmuziek Le Temps des cerises, paroles et musique Youtube: Le Temps des cerises Bobbejaan Schoepen en Geike Arnaert (Hooverphonic) Youtube: Le Temps des cerises Mario Hacquard, Pierre Monty et Georges Dumé
Temps des cerises, Le Temps des cerises, Le Categorie:Lied uit 1866 Categorie:Single uit 2008 Categorie:Nummer van Geike Arnaert Categorie:Nummer van Bobbejaan Schoepen Categorie:Single uit 1968 Categorie:Nummer van Yves Montand Categorie:Nummer van Patrick Bruel Categorie:Nummer van Charles Trenet Categorie:Nummer van Nana Mouskouri