Raymond van Barneveld (Den Haag, 20 april 1967) – bijgenaamd Barney – is een Nederlands professioneel darter. Hij begon zijn carrière als WDF/BDO-speler en stapte in 2006 over naar de Professional Darts Corporation (PDC). Hij is vijfvoudig wereldkampioen: vier keer bij de British Darts Organisation (BDO) en een keer bij de PDC. Ook won hij drie keer de wereldbekertitel bij de World Darts Federation (WDF) - in 1997, 1999 en 2003 - en een keer de Europese titel bij de WDF in 2004. Van Barneveld is een van in totaal vier spelers die zowel bij de BDO als PDC wereldkampioen zijn geworden en de enige die de wereldtitel bij de BDO, PDC én de WDF won. Daarnaast won hij verscheidene televisietoernooien (26 in totaal),PDC-spelersprofiel Raymond van Barneveld PDC.tv, geraadpleegd op 16 december 2021 stond hij bij zowel de BDO als de PDC eerste op de wereldranglijst en was hij de eerste speler die op het PDC World Darts Championship een 9-darter gooide. In koppelverband won Van Barneveld tweemaal de WDF Europe Cup (eenmaal met Co Stompé en eenmaal met Vincent van der Voort), eenmaal de WDF World Cup (met Vincent van der Voort) en viermaal de PDC World Cup of Darts (eenmaal met Co Stompé en driemaal met Michael van Gerwen), allen onder de vlag van Nederland. Ook won Van Barneveld eenmaal de PDC World Pairs met Roland Scholten. Gekeken naar gewonnen major-toernooien of carrièreverdiensten is Van Barneveld de succesvolste speler in de BDO-geschiedenis.
Van Barneveld was voorheen postbode van beroep bij de PTT. In 1995 verloor hij de finale van het BDO World Darts Championship van Richie Burnett. In 1998 stond hij wederom tegenover Burnett in de finale, maar deze keer won hij wel. Van Barnevelds sportieve successen hebben gezorgd voor een stijging van de populariteit van het darten in Nederland. Op 17 oktober 2007 verscheen een geautoriseerde biografie over hem.Arnout Verzijl en Hans Willink. BARNEY Het levensverhaal van een dartslegende. 224 p., Strengholt, 2007
BDO-carrière 1984 - 1994 Van Barneveld speelde sinds 1984 darts en boekte vooral nationaal zijn eerste successen. Zijn eerste titel was de Open Rotterdam, die hij dat jaar op amper 17-jarige leeftijd won.
In juli 1987 bereikte Van Barneveld de halve finales van de Open België.
In februari 1988 haalde Van Barneveld de halve finales van de Open Nederland, waarin hij verloor van de latere winnaar, de Amerikaan Steve Brown.
In september 1990 nam Van Barneveld deel aan de Open België, en hij reikte daarin tot de kwartfinales. Later die maand nam Van Barneveld deel aan zijn eerste grote toernooi. Dit was de WDF Europe Cup, het officiële Europese kampioenschap van de WDF. Van Barneveld verloor in de kwartfinales van regerend wereldkampioen en toekomstig rivaal Phil Taylor met 4-2 in sets.
Vanwege zijn goede prestaties op de WDF Europe Cup en in het bijzonder zijn wedstrijd tegen Phil Taylor kreeg Van Barneveld een wildcard voor de Embassy van 1991, het officieuze wereldkampioenschap van de BDO. Hij verloor daarin echter al in de eerste ronde van de Australiër Keith Sullivan.
In maart haalde Van Barneveld de kwartfinales van de Open Duitsland en in juni de halve finales van de Open Zwitserland. Op het singles-evenement van de Spring Cup 1991 behaalde hij goud. Van Barneveld had echter niet voldoende rankingpunten behaald om zich te kunnen kwalificeren voor de Embassy in januari 1992.
Het lukte Van Barneveld wel om zich te plaatsen voor het Embassy Wereldkampioenschap van 1993. Hij won zijn eerste rondepartij tegen Graham Miller met 3-2, en werd daarmee de eerste Nederlander die een wedstrijd op het Lakeside-podium had gewonnen. In de tweede ronde moest hij aantreden tegen de als zesde geplaatste tweevoudig wereldkampioen John Lowe. Ondanks een 170-finish van Van Barneveld won Lowe de wedstrijd met 3-2, en zou vervolgens ook voor de derde maal in zijn carrière wereldkampioen worden.
Later dat jaar verlieten vele topspelers, onder wie Phil Taylor en Dennis Priestley, de BDO voor hun eigen nieuwe bond, genaamd de WDC (World Darts Council, tegenwoordig PDC, Professional Darts Corporation, genoemd). Van Barneveld bleef toen echter nog trouw aan de BDO.
Ondanks het feit dat vele topspelers de BDO hadden verlaten lukte het Van Barneveld niet om zich te kwalificeren voor de Embassy van 1994.
In 1994 haalde Van Barneveld zijn allereerste finale van een international WDF-toernooi. Dit was de finale van de Open Finland, die hij uiteindelijk verloor van Andy Fordham.
1995 – eerste Embassy-finale Van Barneveld wist deelname af te dwingen voor de Embassy van 1995, en reikte daar tot zijn allereerste WK-finale. Hij versloeg achtereenvolgens Les Wallace (3-2), Dave Askew (3-0), Colin Monk (4-2) en Martin Adams (5-4). In de finale verloor Van Barneveld van Richie Burnett met 6-3.
Later dat jaar werd Van Barneveld Nederlands kampioen, won hij de Open Finland en de European Grand Masters.
Op het prestigieuze Winmau World Masters bereikte Van Barneveld de halve finales, waarin hij wederom zijn meerdere moest erkennen in Richie Burnett.
1996 In januari 1996 was Van Barneveld als vijfde geplaatst voor de Embassy. Hij won zijn partij in de eerste ronde van de Vlaming Leo Laurens met 3-0. In de tweede ronde verloor hij echter verrassend met 3-1 van de ongeplaatste Engelsman Matt Clark.
Later dat jaar won Van Barneveld het Open België.
Op de Winmau World Masters bereikte Van Barneveld de laatste 16, waarin hij verloor van Les Wallace.
1997 – World Cup Singles-kampioen en wereldkampioen koppels PDC In september nam Van Barneveld deel aan de WDF World Cup, het officiële WK van de WDF voor landenteams, bestaande uit drie evenementen: singles, koppels en teams. Van Barneveld boekte daar zijn grootste individuele prestatie tot dan toe door de World Cup Singles op zijn naam te schrijven. In de finale werd met 4-2 in legs gewonnen van de Australiër Peter Hinkley.
Van Barneveld behaalde samen met Stompé, Scholten en Stok een bronzen medaille bij de World Cup Teams. In het uiteindelijke klassement eindigde Nederland ook met een bronzen medaille.
Later dat jaar won Van Barneveld de Open Denemarken en de Open Noorwegen.
In oktober deed Van Barneveld samen met Roland Scholten "per ongeluk" als BDO-speler mee aan het PDC-wereldkampioenschap voor koppels genaamd Golden Wonder World Pairs Championship, gehouden in Bognor Regis (ze hadden zich eigenlijk ingeschreven voor een nabijgelegen BDO-toernooi, maar liepen het verkeerde evenement binnen). Ze plaatsten zich via het kwalificatietoernooi gehouden in Blackpool. Het toernooi bestond uit drie rondes, waarvan de eerste twee poulefasen waren. In de eerste poule wonnen Van Barneveld en Scholten allereerst met 6-5 van Peter Evison en Peter Manley. De tweede partij werd echter met 6-3 verloren van John Lowe en Cliff Lazarenko. In de derde klopten ze Dean Alsop en Mark Robinson dan weer met 6-3. In de tweede poule wonnen Van Barneveld en Scholten driemaal met ruime cijfers van respectievelijk Phil Taylor en Bob Anderson (6-2), Keith Deller en Jamie Harvey (6-0), en Richie Gardner en Paul Lim (6-2). In de finale namen Van Barneveld en Scholten het op tegen Rod Harrington en Richie Burnett. Na tussentijdse voorsprongen van 5-0, 8-2 en 10-5 stond het 17-15 in het voordeel van Van Barneveld en Scholten. Van Barneveld haalde toen met een symbolische dubbel twee de wereldtitel voor koppels binnen (18-15), en het duo volgde daarmee Phil Taylor en Bob Anderson op als toernooiwinnaars. Van Barneveld en Scholten zijn daarmee ook de laatste winnaars van het toernooi, omdat het in 1998 vervangen werd door de World Grand Prix.
Ook werd Van Barneveld in 1997 voor het eerst in zijn carrière nummer één van de wereld op de ranglijst van de BDO.
1998 – Embassy-kampioen In 1998 stond de als eerste geplaatste Van Barneveld opnieuw in de finale van de Embassy, na zeges op onder anderen Andy Fordham en Steve Beaton. Zijn opponent in de finale was wederom Richie Burnett. De partij zou de geschiedenis ingaan als een klassieker en een van de spannendste Embassy-finales tot dan toe. Na een stand van 5-5 in sets won Van Barneveld de beslissende set in de tiebreak met 4-2, en had hij zo eindelijk zijn revanche kunnen nemen op de Welshman. Dankzij deze overwinning werd Van Barneveld nummer één van de wereld op de ranglijst van de WDF.
Na de Embassy-finale volgde succes voornamelijk buiten het bereik van de televisiecamera's: Van Barneveld won de Open Canada (singles en koppels met Co Stompé), de Open Zweden en de British Open.
1999 – succesvol als titelverdediger In januari begon Van Barneveld als titelverdediger en nummer één van de wereld aan de Embassy. Achtereenvolgens versloeg hij Sean Palfrey (3-0), voormalig wereldkampioen Les Wallace (3-2), Steve Duke sr. (5-1) en Chris Mason (5-2). In de finale klopte Van Barneveld de ongeplaatste Engelsman Ronnie Baxter met 6-5 en een gemiddelde van 31,55 per dart. Barney had wederom een tiebreak nodig voordat hij de titel naar zich toe kon trekken, en die won hij ook weer met 4-2. Van Barneveld werd daarmee de eerste speler na dartlegende Eric Bristow die zijn wereldtitel bij de BDO met succes wist te verdedigen. De finale werd in Nederland uitgezonden door SBS6 en bekeken door vier miljoen mensen.
In mei van dat jaar won Van Barneveld het eenmalig gehouden toernooi de Brandstaff Masters. Hij won al zijn groepswedstrijden en klopte in de finale Martin Adams met 5-4.
In het najaar was Van Barneveld wederom titelverdediger, ditmaal van zijn World Cup Singles titel uit 1997. Op weg naar de finale rekende hij onder meer af met de Vlaming Erik Clarys (4-1) en Mervyn King (4-3). In de finale versloeg Van Barneveld de Nieuw-Zeelander Warren Parry met 4-1, en verdedigde daarmee voor de tweede keer in 1999 met succes een grote titel. In het teamevenement en het uiteindelijke klassement behaalde Van Barneveld wederom brons.
Later dit jaar werd Van Barneveld uitgenodigd voor een zogeheten "Match of the Century" tegen Phil Taylor. Van Barneveld als tweevoudig wereldkampioen bij de BDO en Phil Taylor als zevenvoudig wereldkampioen (2x BDO en 5x PDC) moesten onderling uitmaken wie er nu echt de beste was in een wedstrijd van één uur. Die werd gespeeld op 7 november. Van Barneveld keek uit naar deze partij en had er erg hard voor getraind, maar eenmaal op het podium aangekomen kwam het er simpelweg niet uit. Hij verloor duidelijk met 10-21 in legs. Dit kwam mentaal hard aan en het zou even duren alvorens Van Barneveld zijn goede vorm weer zou weten te hervinden.
In december nam Van Barneveld deel aan de Winmau World Masters. Bij de laatste 16 verloor hij echter van Andy Jenkins.
2000 In januari was Van Barneveld titelverdediger en als eerste geplaatst voor de Embassy. In de eerste ronde verloor hij echter met 3-1 van de Engelsman Chris Mason, die uiteindelijk de halve finales zou halen. Mason gooide een gemiddelde van net iets boven de 100 tegenover 96,18 voor Van Barneveld.
In juni stond Van Barneveld in de halve finales van de Open Zwitserland tegen Phil Taylor: een revanchepartij. Hij speelde zeer solide (hij gooide gemiddeld 100,89 tegenover 99,93 van Taylor) en won met 2-0 in sets. Van Barneveld zelf noemt dit een van zijn belangrijkste overwinningen in zijn carrière,, en dit zou een ommekeer inluiden. Hij won het toernooi door in de finale de Engelsman Nick Gedney te verslaan.
In september nam Van Barneveld deel aan de WDF Europe Cup. In het singles-evenement verloor hij bij de laatste 64. Voor het koppels-evenement speelde hij samen met Co Stompé. In de finale klopten ze het duo Mervyn King en Ted Hankey met 4-3.
2001 - 2002