Renate Elly Künast (Recklinghausen, 15 december 1955) is een Duitse politica namens Bündnis 90/Die Grünen. Ze was onder meer parlementslid in het Huis van Afgevaardigden van Berlijn (1985–1987 en 1989–2000) en minister van Landbouw in de Duitse bondsregering (2001–2005). Tussen 2002 en 2025 zetelde ze in de Bondsdag, waarvan acht jaar als fractievoorzitter (2005–2013).
Biografie Renate Künast werd in 1955 geboren in het toenmalige West-Duitsland. Ze studeerde van 1973 tot 1976 sociaal werk aan de Fachhochschule Düsseldorf en was tussen 1977 en 1979 sociaal werkster in de Tegelgevangenis in Berlin-Tegel. Vervolgens ging ze rechten studeren aan de Freie Universität Berlin, waar ze in 1985 afstudeerde als advocate. In dit beroep specialiseerde ze zich in het vreemdelingenrecht, strafrecht en burgerlijk recht.
In 1979 sloot ze zich in West-Berlijn aan bij de Alternative Liste für Demokratie und Umweltschutz, een partij die later op zou gaan in Bündnis 90/Die Grünen.Bündnis 90/Die Grünen - Renate Künast en Jürgen Trittin (VRT Nieuws, 17 september 2009) Ze was actief in de Duitse Anti-kernenergiebeweging en behoorde tot de activisten die in 1980 de Vrije Republiek Wendland uitriepen nabij de Zoutkoepel Gorleben.
Lokale politiek in Berlijn Bij de deelstaatverkiezingen in 1985 werd Künast namens de Alternative Liste (AL) verkozen in het Huis van Afgevaardigden van West-Berlijn. Omdat binnen de partij destijds een roulatiesysteem voor parlementariërs bestond, gaf zij haar zetel in april 1987 tussentijds op om plaats te maken voor een partijgenoot. Bij de volgende verkiezingen in 1989 werd ze echter opnieuw verkozen en in 1990, bij de eerste verkiezingen in het herenigde Berlijn, nogmaals. Van 1990 tot 1993 was ze fractievoorzitter namens de AL, een rol waarin ze vanaf 1991 oppositie voerde tegen de senaat van burgemeester Eberhard Diepgen (CDU).
In 1993 ging de AL op in Bündnis 90/Die Grünen en in 1998 werd Künast namens die partij opnieuw fractievoorzitter in het Huis van Afgevaardigden. Bij de Berlijnse verkiezingen van 1999 trad ze voor het eerst aan als lijsttrekker, hoewel ze naar eigen zeggen geen ambities had om Regierender Bürgermeister te worden. De partij leed onder haar leiding een aanzienlijk verlies en bleef veroordeeld tot de oppositie.
Künast verruilde de deelstaatpolitiek in 2000 voor het federale niveau, maar keerde kortstondig terug als burgemeesterskandidaat bij de Berlijnse verkiezingen van 2011.Künast wil burgemeester van Berlijn worden (Duitsland Instituut, 2 november 2010) Bündnis 90/Die Grünen behaalde hierbij 17,6% van de stemmen, het beste resultaat voor de partij tot dan toe. Toch werd deze uitslag gezien als een teleurstelling, aangezien de partij in opiniepeilingen voorafgaand aan de verkiezingen zo'n 30% van de stemmen kreeg toebedeeld en de ambitie had om de grootste te worden. Toen bleek dat het burgemeesterschap in handen bleef van Klaus Wowereit (SPD), besloot Künast zich weer te concentreren op de nationale politiek.
Nationale politiek Samen met Fritz Kuhn werd Künast in 2000 verkozen tot bondsvoorzitter van Bündnis 90/Die Grünen. Ze gaf hiervoor haar zetel in het Berlijnse Huis van Afgevaardigden op. Haar voorzitterschap duurde nog geen jaar: in januari 2001 werd ze door toenmalig bondskanselier Gerhard Schröder gevraagd om bondsminister van Landbouw, Voedselvoorziening en Consumentenbescherming te worden in zijn regering, het kabinet-Schröder I. Deze post was vrijgekomen door het tussentijdse vertrek van Karl-Heinz Funke, die afgetreden was na een BSE-schandaal.Schröder setzt auf Künast und Schmidt (Der Spiegel, 10 januari 2001)
Bij de federale verkiezingen van 2002 werd Künast voor het eerst verkozen als parlementslid in de Bondsdag. Kort daarop trad het kabinet-Schröder II aan, waarin zij haar ministerschap behield. Na de verkiezingen van 2005 verliet Künast de regering om het fractievoorzitterschap van Bündnis 90/Die Grünen in de Bondsdag op zich te nemen. Deze functie deelde ze eerst met Fritz Kuhn en vanaf 2009 met Jürgen Trittin.Focus, laatst gezien 6 oktober 2009 In 2009 diende ze samen met Trittin tevens als Spitzenkandidaat tijdens de Bondsdagverkiezingen van dat jaar.Künast en Trittin lijsttrekkers voor de Groenen (Duitsland Instituut, 17 november 2008) Bündnis 90/Die Grünen groeide behoorlijk, maar slaagde er niet in regeringsdeelname af te dwingen. Vier jaar later stelde Künast zich in aanloop naar de Bondsdagverkiezingen van 2013 opnieuw beschikbaar als Spitzenkandidatin, maar werd ze binnen haar partij gepasseerd ten gunste van Katrin Göring-Eckardt. Na een tegenvallende verkiezingsuitslag trad ze af als fractievoorzitter.Ook leiding Groenen Duitsland weg (NOS, 24 september 2013)
In totaal was Künast 23 jaar lid van de Bondsdag. Tussen 2014 en 2018 was ze er voorzitter van de commissie Recht en Consumentenbescherming. Bij de Bondsdagverkiezingen van 2025 stelde ze zich niet meer herkiesbaar.
Renate Künast is lid van de Humanistische Union. Ze is sinds 2011 getrouwd en heeft een stiefdochter.
Publicaties thumb|Renate Künast in Berlijn in 2017 Der Mordfall Schmücker und der Verfassungs„schutz“. Dokumentation seit dem 29. September 1986. (1987) Klasse statt Masse. Die Erde schätzen, den Verbraucher schützen. (2002) Die Dickmacher. Warum die Deutschen immer fetter werden und was wir dagegen tun müssen. (2004) Träume sind mir nicht genug. Was jetzt geschehen muss. (2009) Hass ist keine Meinung. Was die Wut in unserem Land anrichtet. (2017) Rein ins Grüne, raus in die Stadt. (2019) Schwarz vs. Grün. Ein Streitgespräch über Klima, Wachstum und eine gute Zukunft. (samen met Günther Beckstein) (2021)
Externe link Persoonlijke website van Renate Künast
Categorie:Bondsdaglid Categorie:Bündnis 90/Die Grünen-politicus Categorie:Duits deelstaatparlementslid Categorie:Duits minister van Landbouw Categorie:Duits partijvoorzitter Categorie:Politiek in Berlijn