Het Belgische voetbalelftal voor mannen is de nationale ploeg die België sinds 1904 vertegenwoordigt tijdens interlands in het voetbal. Hun bijnaam is de Rode Duivels.
Het team wordt bestuurd door de Koninklijke Belgische Voetbalbond, de Belgische voetbalfederatie die een van de oprichters van de FIFA (opgericht in 1904) en de UEFA (opgericht in 1954) was. De meerderheid van de thuiswedstrijden wordt gespeeld in het Koning Boudewijnstadion in Brussel.
De bijnaam van de Belgische ploeg is de Rode Duivels (Frans: les Diables rouges; Duits: die Roten Teufel; Engels: Red Devils). Deze bijnaam is in 1906 bedacht door Pierre Walckiers, een beheerder van de club Leopold FC.R. ROBBERECHTS. "Een club zoals geen andere" in De Zondagsvriend, 8 mei 1958, p. 30
De grootste verwezenlijkingen van het Belgisch elftal tot dusver zijn een gouden medaille op de Olympische Spelen van 1920, een tweede plaats op het Europees kampioenschap van 1980, de derde plaats op het wereldkampioenschap van 2018 en de vierde plaats op het wereldkampioenschap van 1986 en zes opeenvolgende deelnames aan wereldkampioenschappen tussen 1982 en 2002. Andere noemenswaardige prestaties zijn vier overwinningen tegen de toenmalige regerende wereldkampioenen: 2-0 tegen West-Duitsland in 1954, 5-1 tegen Brazilië in 1963, 1-0 tegen Argentinië in 1982 en 2-1 tegen Frankrijk in 2002.
De Belgische fans zijn verenigd in de nationale supportersfederatie 1895. De grootste rivaal van België is het Nederlands elftal. Tussen 1905 en 1964 (met uitzondering van de oorlogperiodes) bekampten beide landen elkaar meestal twee keer per jaar; ook na deze periode speelde het Belgisch elftal op regelmatige basis tegen Nederland.
Jan Vertonghen is met 157 interlands Belgisch recordinternational. Romelu Lukaku maakte tot dusver 93 doelpunten voor het nationale team en is daarmee topschutter.
Geschiedenis Ontstaan en eerste internationaal succes thumb|left|upright=1.2|Eerste Belgische elftal in 1901. Op 28 april 1901 organiseerde de Antwerpse voetbalclub Beerschot AC de Schaal Van den Abeele waarbij de Belgische selectie het opnam tegen een Nederlandse selectie en won met 8-0. Ook in 1902, 1903 en 1904 vond deze wedstrijd plaats in Antwerpen. Deze wedstrijden worden niet officieel als interland erkend door de FIFA omdat de Nederlandse selectie geen officiële selectie van de NVB was. Le match Belgique-Hollande pour la Coupe Van den Abeele (12e Année), La Dernière Heure, 7 maart 1912
De eerste officiële wedstrijd - en de eerste interland in Europa waarin twee onafhankelijke landen tegen elkaar speelden - volgde op 1 mei 1904 tegen Frankrijk in de Ganzenvijver te Ukkel. Georges Quéritet van RC Brussel scoorde na zeven minuten het eerste Belgische doelpunt in de geschiedenis. Toenmalig landskampioen Union St.-Gillis was met zes spelers hofleverancier van het eerste Belgische elftal. De winnaar zou de Trophée Evence Coppée krijgen, maar de wedstrijd eindigde op 3-3, zodat deze niet werd uitgereikt.
Twintig dagen later waren de voetbalbonden van België en Frankrijk, samen met nog vijf andere Europese landen de stichters van de wereldvoetbalbond FIFA. Op 30 april 1905 werd in Antwerpen de eerste officiële derby der Lage Landen gespeeld tegen Nederland.
Het Belgische voetbalelftal kreeg de bijnaam Rode Duivels in 1906. Na een reeks interlands tegen buurlanden Frankrijk en Nederland werd op 18 april 1908 voor het eerst tegen een ander team gespeeld. De Engelse amateurs wonnen in België, het werd 2-8.
thumb|right|Elftal dat in 1920 goud haalde op de Olympische Spelen in Antwerpen. In 1920 deed België voor het eerst mee aan een groot toernooi op de Olympische Spelen in Antwerpen. Tegenwoordig speelt voetbal een bijrol op de Spelen en nemen hier geen volwaardige elftallen aan deel, maar destijds was dit anders. Na overwinningen tegen Spanje en Nederland speelde België de finale om de gouden medaille tegen Tsjecho-Slowakije. Toen België 2-0 voorstond en een Tsjecho-Slowaakse verdediger van het veld gestuurd werd, verlieten zijn teamgenoten het veld en werd België tot winnaar uitgeroepen.
De jaren dertig, drie WK's op rij thumb|left|260px|België-Verenigde Staten, de openingswedstrijd van het allereerste WK. In 1930 organiseerde Uruguay het allereerste wereldkampioenschap. De Europese landen waren echter niet geïnteresseerd vanwege de lange reisduur en hoge kosten. De Fransman Jules Rimet kon met behulp van de Uruguayaanse regering dan toch vier landen overtuigen om naar Zuid-Amerika af te zakken, waaronder België. Na een nederlaag tegen de Verenigde Staten en Paraguay was België uitgeschakeld.
Vier jaar later was België er opnieuw bij op het tweede WK in Italië, door in de kwalificatieronde de Ierse Vrijstaat uit te schakelen. De Rode Duivels speelden één wedstrijd in dit toernooi, dat volledig met rechtstreekse uitschakeling werd gespeeld: Bernard Voorhoof maakte de eerste doelpunten voor België op een WK en bracht België voor de rust op een 1-2 voorsprong tegen Duitsland. Enkele minuten na rust viel de gelijkmaker. Daarna maakte Edmund Conen nog een hattrick, waardoor België met 5-2 werd uitgeschakeld.
Ook op het WK in Frankrijk was België van de partij en werd meteen tegen het gastland uitgeloot, dat met 3-1 won. Raymond Braine was in deze tijd een "rots in de branding" van het Belgische elftal: hij speelde 54 keer en kon 26 keer scoren.
Naoorlogse periode zonder veel succes thumbtime=0:16|thumb|Bioscoopjournaal uit april 1948. In het Feyenoordstadion te Rotterdam wordt de voetbaldwedstrijd Nederland-België gespeeld (2-2). Ten gevolge van de Tweede Wereldoorlog vond er pas in 1950 opnieuw een WK plaats, maar België trok zich terug voor de kwalificatie en probeerde het vier jaar later opnieuw. In een groep met Zweden en Finland werd België met voorsprong groepswinnaar. Op het WK in Zwitserland kon België in de eerste wedstrijd voor het eerst in de geschiedenis de nederlaag afwenden op het WK, al hadden ze hiervoor wel een eigen doelpunt nodig van de Engelsen diep in de blessuretijd waardoor het 4-4 werd. De tweede wedstrijd tegen Italië werd met 4-1 verloren. Enkele Belgische topspelers uit deze tijd waren Rik Coppens, Jef Mermans en Pol Anoul. Enkele maanden na het WK werd de wereldkampioen West-Duitsland met 2-0 geklopt. In 1956 wonnen de Belgen een vriendschappelijke wedstrijd tegen de "Magische Magyaren" met onder andere Ferenc Puskás in een wervelende wedstrijd waarin het 5-4 werd.
thumb|Het Belgisch voetbalelftal voor de interland Nederland-België (17 april 1966). In 1958 kon Belgische voetbalteam zich voor het eerst niet kwalificeren voor een WK. België zat in een groep met Frankrijk en IJsland en kon deze laatste wel verslaan, maar tegen Frankrijk verloren ze, waardoor ze uitgeschakeld werden.
Vier jaar later werden alle vier de wedstrijden tegen Zweden en Zwitserland verloren. In 1963 won België in een vriendschappelijke wedstrijd met 5-1 van wereldkampioen Brazilië. Nadat België in 1960 niet deelnam aan de kwalificatie voor het EK, de nieuwe competitie, schreven ze zich wel in voor de editie van 1964, maar verloren beide wedstrijden tegen Joegoslavië.
In 1966 was België favoriet om naar het WK in Engeland te gaan met Paul Van Himst als een van de belangrijkste spelers. België en Bulgarije eindigden samen eerste in hun groep. België had een veel beter doelsaldo, maar er werd een testwedstrijd gespeeld op neutraal terrein in het Italiaanse Florence. De Bulgaar Georgi Asparuhov kon op amper één minuut tijd twee keer scoren en sloeg de Belgische WK-droom aan diggelen. In de kwalificatie voor het EK 1968 eindigde België tweede in zijn groep achter Frankrijk.
Succes onder Goethals Nadat Raymond Goethals bondscoach werd in 1968 ging het beter met de Rode Duivels. In een loodzware kwalificatiegroep voor het WK voetbal 1970 met Joegoslavië en Spanje deed België het wonderwel heel goed. Odilon Polleunis en Johan Devrindt baanden de weg naar een eerste EK in zestien jaar. Ze verloren enkel op de laatste speeldag van Joegoslavië, maar hadden toen al een voorsprong van vier punten op dat land. Op het WK in Mexico won België, veertig jaar na de eerste deelname, voor het eerst een wedstrijd: het werd 3-0 tegen El Salvador met goals van Wilfried Van Moer en Raoul Lambert. Tegen de Sovjet-Unie en gastland Mexico liep het echter mis en ging België er opnieuw in de eerste ronde uit.
De daaropvolgende campagne voor het EK 1972 begon veelbelovend met overwinningen op Denemarken, Schotland en Portugal, maar na een nederlaag tegen Schotland bleef het spannend tot op de laatste speeldag toen ze in Portugal tegen het team van Eusébio moesten spelen. Het werd 1-1 en België ging naar de kwartfinale tegen uittredend Europees kampioen Italië. In Italië bleef het 0-0 voor meer dan 60.000 toeschouwers en bij de terugwedstrijd konden Van Moer en Van Himst zorgen voor een overwinning waardoor België voor het eerst naar het EK mocht en dat zelf mocht organiseren. In deze tijd namen nog maar vier landen deel en werd het gastland gekozen uit de vier halvefinalisten. Naast België namen West-Duitsland, de Sovjet-Unie en Hongarije deel. In de Bosuil, het stadion van Royal Antwerp FC, kwam West-Duitsland voor met twee treffers van Gerd Müller. Polleunis kon nog wel de aansluitingstreffer maken maar het bleef 1-2. Voor de troostfinale op Sclessin daagden slechts een 6.000 supporters op. Lambert en Van Himst scoorde nog voor het half uur. In de tweede helft kon Hongarije wel nog scoren vanop de stip. België werd derde op het EK in eigen land, het beste resultaat voor de Duivels sinds de Spelen van 1920.
België deed het voortreffelijk in de kwalificatie voor het WK 1974 en liet zelfs geen enkele goal binnen in zes wedstrijden. De Belgen begonnen wervelend met grote overwinningen op IJsland. Bij de vierde wedstrijd ontving België Nederland dat daarvoor Noorwegen opzij gezet had met 9-0, maar in België bleef de score op 0-0. Nadat België ook nog van Noorwegen won viel de beslissing op de laatste speeldag. Nederland had een doelsaldo van 24:2 en België van 12:0 waardoor België moest winnen in Amsterdam, echter bleef het ook daar 0-0 waardoor Nederland voor het eerst sinds 1938 naar het WK mocht en daar zelfs de finale bereikte.
Bij de EK-kwalificatie werd België groepswinnaar door een misstap van Oost-Duitsland in IJsland. Frankrijk werd slechts derde in de groep. In de kwartfinale botste België opnieuw op Nederland en verloor in Rotterdam voor bijna 50.000 toeschouwers. Het werd 5-0 met onder andere een hattrick van Rensenbrink. In de terugwedstrijd kon Roger Van Gool België wel op voorsprong zetten, maar Johnny Rep en Johan Cruijff beslisten de wedstrijd in het voordeel van Nederland.
Gloriejaren onder Guy Thys thumb|200px|Belgisch voetbalelftal met Guy Thijs (1977) Goethals gaf de scepter door aan Guy Thys die het land naar successen leidde, maar het sterke België ondervond wel voor de derde keer op rij hinder van de Nederlanders. Ook in 1978 versperde Oranje de weg voor België. Jean-Marie Pfaff en Ludo Coeck speelden Europese finales met hun clubs, maar dat mocht niet baten, Nederland won beide confrontaties. In de laatste wedstrijd verloor het al uitgeschakelde België tevens met 3-0 van het Noord-Ierland van George Best.