EW (eerder Elsevier Weekblad)Elsevier Weekblad verandert naam in EW is het grootste Nederlandse opinieweekblad met een bereik van 187.000 (print, 2024). EW heeft van oudsher een enigszins liberale signatuur.De belangrijkste opinie-weekbladen. politiekcompendium.nl Het blad richt zich primair op hoger opgeleide lezers, ondernemers en het hogere kader in het bedrijfsleven en de ambtenarij.
Het is in de 21ste eeuw mede bekend van onderzoeken naar de kwaliteit van ziekenhuizen, klinieken, scholen, studies en gemeenten, en van allerlei lijsten, onder meer met de 500 grootste bedrijven en het aantal per jaar gepleegde moorden. Het blad is verder bekend van de jaarlijkse HJ Schoo-lezing, de EW Economie-lezing, de uitverkiezing van de Nederlander van het Jaar en het nieuwjaarsessay van de president van de Algemene Rekenkamer.https://www.rekenkamer.nl/publicaties/publicaties/2021/01/07/er-is-te-veel-niet-te-weinig-informatie Kenmerkend is het rode kader op het omslag.
Voorlopers Het weekblad kent twee voorgangers, Elsevier's Geïllustreerd Maandschrift, waarvan het eerste nummer verscheen in januari 1891, en De Week, dat in 1900 slechts een half jaar bestond. Beide werden uitgegeven door Uitgevers-Maatschappij Elsevier, die in 1945 ook het weekblad lanceerde.
Elsevier's Geïllustreerd Maandschrift (1891-1940)
Als tijdschrifttitel bestaat Elsevier al sinds 1891. In januari van dat jaar verscheen het eerste nummer van Elsevier's Geïllustreerd Maandschrift. Het bevatte geïllustreerde bellettrie, maar ook verhalen over kunstenaars en kunst, buitenlandse reportages, populairwetenschappelijke artikelen en, heel nieuw voor die tijd, interviews.De eerste interviews, De negentiende-eeuwse vraaggesprekken van een journalistiek pionier, Grote namen als Louis Couperus, Herman Heijermans en Marcellus Emants verbonden zich aan het blad.Gerry van der List, Meer dan een Weekblad. De geschiedenis van Elsevier, Amsterdam, 2005, p. 17
Door de Duitse bezetting zagen uitgever en redactie zich genoodzaakt de uitgave te staken. Het laatste nummer is gedateerd december 1940. In het eerste nummer van het gelijknamige weekblad dat na de oorlog verscheen, werd benadrukt dat het blad een ‘voortzetting’ was van het maandblad.Elsevier's Maandschrift. Over Elsevier's Geïllustreerd Maandschrift 1891-1940 (Amsterdam, 2016)
Een halve eeuw lang weerspiegelde Elsevier's Geïllustreerd Maandschrift het literaire en kunstzinnige leven in Nederland. Dat kwam onder meer terug in de ondertitel van het tijdschrift: 'Verzameling van Nederlandsche letterkundige kunstwerken, geïllustreerd door Nederlandsche kunstenaars'.Gerry van der List, Meer dan een Weekblad. De geschiedenis van Elsevier, Amsterdam, 2005, p. 16
De Week (1900)
Het eerste weekblad van Uitgevers-Maatschappij Elsevier verscheen in 1900, bijna een halve eeuw voor de lancering van Elseviers Weekblad in 1945. Het nieuwsweekblad op krantenformaat richtte zich op lezers die geen tijd hadden voor de dagbladen. Een succes was het niet. Reeds na zes maanden besloot de directie de uitgave te staken.
Namen van het weekblad (1945 - heden) Het weekblad, waarvan het eerste nummer verscheen op 27 oktober 1945, heeft gedurende zijn bestaan verschillende formaten, namen en logo's gekend. Een tijdlang verschenen bij dezelfde uitgeverij zelfs twee weekbladen, een magazine en een krant, met beide de naam Elsevier in de titel en elk een aparte hoofdredacteur. Hierbij een overzicht: Elseviers Weekblad (27 oktober 1945 t/m 16 oktober 1965). Verscheen de eerste 20 jaar als krant, zoals het Duitse weekblad Die Zeit nog steeds als krant verschijnt. Elseviers Weekblad (23 oktober 1965 t/m 17 januari 1970). Rechtstreekse voortzetting van de krant, maar dan als tijdschrift, met het bekende rode kader, zoals buitenlandse opinieweekbladen dat ook hebben. Elseviers Magazine (24 januari 1970 t/m 23 mei 1987). Rechtstreekse voortzetting van het tijdschrift Elseviers Weekblad, alleen met een nieuwe naam om verwarring met de krant Elseviers Weekblad (zie onder) te voorkomen. Elsevier (30 mei 1987 t/m 27 mei 2017). Rechtstreekse voortzetting van Elseviers Magazine, alleen is de naam ingekort. Elsevier Weekblad (3 juni 2017 - 30 november 2020). Rechtstreekse voortzetting van Elsevier, maar de oude naam is teruggekeerd, alleen is de 's' achter Elsevier verdwenen. Taalkundig zou 'Weekblad Elsevier' daarom beter zijn geweest. EW (1 december 2020 - heden)
Van Elsevier tot EW (1945-heden) Elseviers Weekblad (1945 tot 1965) Elseviers Weekblad (met een 's' achter Elsevier) verscheen van 27 oktober 1945 tot en met 16 oktober 1965 op krantenformaat (eerst op het zogeheten Berliner-formaat en later op broadsheet). Het werd door de directie en redactie gezien als voortzetting van Elsevier's Geïllustreerd Maandschrift. Dit laatste moet vooral worden gezien als poging op papier toegewezen te krijgen, na de oorlog een schaars product, want de twee bladen leken in niets op elkaar, behalve dat ze dezelfde uitgever hadden.Non Solus. Uitgevers en gouden knapen van Elsevier (Amsterdam, 2020), p.12).
De man achter Elseviers Weekblad was Henk Lunshof. Deze redacteur van De Telegraaf liep al in 1940 rond met de gedachte aan een nieuw weekblad, 'gansch anders dan de tot dusver bestaande'. Johannes Pieter Klautz, directeur van uitgeverij Elsevier, voelde voor het idee om na de oorlog een blad te lanceren dat een uitgesproken mening had en de dingen bij hun naam durfde noemen. De doelstelling was een onafhankelijk weekblad te maken, dat niet aan een politieke partij of zuil verbonden was, met elementen van Elsevier's Geïllustreerd Maandschrift en de Haagsche Post.Gerry van der List, Meer dan een Weekblad. De geschiedenis van Elsevier, Amsterdam, 2005, p. 23
In het diepste geheim werkte het duo tijdens de oorlog aan de oprichting, met hulp van G.B.J. Hiltermann, oud-medewerker van De Telegraaf. De prioriteit lag bij het verzamelen van journalistiek talent. Zo kwamen Lunshof en Kreutz uit bij Piet Bakker, socialist en oud-leraar. Hij kreeg alle ruimte om zijn schrijftalent te etaleren bij het nieuwe blad, dat binnen twee jaar een oplage van 97.500 zou verwerven. Gelijktijdig werkte Bakker aan een roman die hem nationale roem zou bezorgen, getiteld Ciske de Rat.
Het blad was een succes en maakte winsten die het moederconcern de eerste decennia aanwendde om wetenschappelijke bladen op te zetten, wetenschappelijke boeken te publiceren en wetenschappelijke uitgeverijen op te kopen. Zo kon uitgeverij Elsevier uitgroeien tot de grootste wetenschappelijke uitgeverij ter wereld.Gerry van der List, Meer dan een weekblad. De geschiedenis van Elsevier, Amsterdam, 2005 Vier jaar na zijn oprichting had het blad een oplage van 120.000 exemplaren.
Hoewel Elseviers niet was gebonden aan enige partij of stroming, nam het blad tijdens de Indonesische kwestie een fel standpunt in tegen een onafhankelijk Indonesië. Elseviers Weekblad ontwikkelde destijds een politieke identiteit met maatschappelijk conservatieve en economisch liberale trekken, dicht bij de liberalen van de VVD en de katholieken van de KVP.
Elseviers Weekblad (1965 tot 1970) als tijdschrift Op 23 oktober 1965 werd Elseviers Weekblad gesplitst in twee uitgaven met dezelfde titel: een op tijdschriftformaat (magazine) en een op krantenformaat, met in het begin de toevoeging ‘Voor de zakenman’ (zie Elseviers Weekblad (1965 tot 1988) als krant).
Elseviers Magazine (1970 tot 1987) Politiek redacteur Ferry Hoogendijk, die in 1967 tot de hoofdredactie toetrad, trok met zijn felle aanvallen op het kabinet-Den Uyl veel aandacht. In de jaren tachtig riep de leiding van Hoogendijk steeds meer weerstand op bij de redactie. In 1985 gaf de directie hem een andere functie binnen het bedrijf.
Elsevier (1987 tot 2017) Hoogendijks opvolger André Spoor, voormalig hoofdredacteur van NRC Handelsblad, gooide het over een andere boeg. Hij vernieuwde de redactie, paste de lay-out aan, vergrootte de aandacht voor cultuur en veranderde de naam in Elsevier (vanaf 30 mei 1987). Ziekte en een vervaarlijke oplagedaling maakten na ruim twee jaar een eind aan Spoors hoofdredacteurschap. Hij werd vervangen door Johan van den Bossche, afkomstig van de financieel-economische krant EW. In 1993 maakte Van den Bossche plaats voor Hendrik Jan Schoo, adjunct-hoofdredacteur sinds 1991 (daarvoor hoofdredacteur van achtereenvolgens Psychologie en Intermagazine), die op zijn beurt per 1 januari 2000 werd opgevolgd door Arendo Joustra. In deze periode werd de latere politicus Pim Fortuyn bekend als columnist van dit blad, waarin hij zijn kijk op de Nederlandse overheid en samenleving publiceerde van 1993 tot 2001. Hella Hueck volgde per 1 januari 2024 Joustra op.
In november 2004 lanceerde Elsevier een nieuws- en opiniewebsite met dezelfde signatuur als het weekblad. Elsevier had in het laatste kwartaal van 2007 een betaalde oplage van meer dan 150.000 exemplaren per week. Sinds 2004 kiest de redactie de Nederlander van het Jaar.
Elsevier Weekblad (3 juni 2017 - 30 november 2020) Met de verkoop van het blad aan ONE Business, dwong uitgever RELX een verandering van de naam af. Elsevier werd Elsevier Weekblad, zodat geen verwarring zou ontstaan met de wetenschappelijk uitgeverij van RELX, eveneens Elsevier genaamd.
EW (1 december 2020 - heden) Sinds 1 december 2020 is de naam EW. De naamsverandering was nodig omdat de eigenaar van de merknaam ‘Elsevier’, het Britse uitgeefconcern RELX, deze exclusief wilde gebruiken voor zijn internationaal opererende wetenschappelijke uitgeverij Elsevier.
Elseviers Weekblad (1965 tot 1988) als krant Nadat Elseviers Weekblad in oktober 1965 een tijdschrift was geworden, bleef de krant Elseviers Weekblad bestaan. De weekkrant richtte zich volgens de ondertitel vooral op de 'zakenman' en bevatte met name financiële en sociaaleconomische artikelen. Kenmerkend onderdeel was de vele pagina's dikke 'Nationale Personeelsgids'. Ook als krant kende Elseviers Weekblad verschillende verschijningsvormen, namen en logo's. Hierbij een overzicht: Elseviers Weekblad (23 oktober 1965 t/m 27 augustus 1977). Verscheen als krant (broadsheet). EW (3 september 1977 t/m 28 mei 1988). Rechtstreekse voortzetting van de broadsheet Elseviers Weekblad, maar onder een andere naam, de afkorting EW, en met een ander formaat (tabloid). De naam Elseviers Weekblad werd als ondertitel bij EW gehandhaafd.
Elseviers Weekblad (‘Voor de zakenman’) verscheen van 23 oktober 1965 tot en met 27 augustus 1977 op krantenformaat (broadsheet). Met ingang van 3 september 1977 werd de naam gewijzigd in EW en verscheen het op tabloidformaat. EW was daarvoor al de ‘roepnaam’ van de krant om het te onderscheiden van het magazine. De ondertitel bleef wel Elseviers Weekblad. Het laatste nummer verscheen op 28 mei 1988. Vanaf 4 juni 1988 maakte EW onderdeel uit van Elsevier (op tijdschriftformaat). Eerst nog met een eigen sectie en binnencover en aankondiging op de (buiten)cover, maar later als geïntegreerd onderdeel.
Elseviers Weekblad (de krant) richtte zich op financieel-economische verslaggeving en fungeerde ook als platform voor vacatures, een sectie die soms wel 40 pagina's telde.
Samenstelling hoofdredactie De eerste paar jaar vormde de hoofdredactie van het tijdschrift Elseviers Weekblad ook de hoofdredactie van de krant Elseviers Weekblad. Met ingang van het nummer van 24 januari 1970 kreeg het een eigen hoofdredactie, in de persoon van Henny ten Brink. Henny ten Brink (1970 - 1971) Han Folkertsma (1971 t/m 1974) Nic van Rossum (juni 1974 t/m mei 1988)
Uitgever Bonaventura (1945-1997)