Reginald (Reg) Wexford is een personage dat de hoofdrol speelt in 24 romans en zeven verhalen van de Britse schrijfster Ruth Rendell. Hij is een Engelse politieman met de rang van hoofdinspecteur (chief inspector). Vrijwel alle romans en verhalen spelen zich af in de fictieve Engelse provinciestad Kingsmarkham in Sussex. Veel van de romans en verhalen zijn tussen 1987 en 2000 verfilmd voor televisie.
Hoofdpersoon Wexford Wexford is een grote man van 1 meter 83, zwaargebouwd en met weinig haar. Hij heeft grijze ogen en een gezicht dat nooit echt knap is geweest. Hij heeft een lichte huid die in de zon snel verbrandt. Ruth Rendell heeft het zichzelf niet makkelijk gemaakt door Wexford in haar eerste roman vast te pinnen op een leeftijd van 52 jaar. Omdat hij als personage uiteindelijk bijna een halve eeuw zou meegaan, zag Rendell zich naderhand gedwongen Wexford nauwelijks te laten verouderen. Wie alle romans en verhalen achter elkaar leest zal dan ook bemerken dat de historische tijd veel sneller voortschrijdt dan Wexford zelf. In vrijwel alle romans en verhalen is Wexford een man van achter in de vijftig of voor in de zestig. Pas in de twee laatste romans van de reeks is Wexford met pensioen en verdiept hij zich alleen nog maar als onbezoldigd adviseur in enkele moordmysteries. Indien Rendell voor Wexford een normale tijdrekening had gehanteerd zou hij in de laatste roman de honderd al gepasseerd moeten zijn.
Vanwege zijn bedachtzaamheid en postuur hebben veel critici opgemerkt dat het personage Wexford duidelijke overeenkomsten vertoont met de door Georges Simenon bedachte Franse commissaris Maigret. In een interview heeft Rendell toegegeven dat Wexford aanvankelijk een amalgaam was van verschillende reeds bestaande detectives. “Ik creëerde hem door stukjes van andere detectives te mengen, iets van Maigret, iets van Father Brown. Toen ik een aantal boeken had geschreven, realiseerde ik me dat ik iets eigens van hem moest maken. Waarna hij geleidelijk gevoeliger werd, menselijker, ook meer betrokken raakte bij zijn gezin. Maar sommige sporen bleven, zoals dat Maigret-achtige. Hij leidt een rustig huiselijk leven, het is een grote, ogenschijnlijk trage man. Dat is ook karakteristiek voor Maigret.” Rendell heeft ook gezegd dat Wexford trekjes heeft van haar eigen vader. “Ik denk dat iedere vrouw die een goede relatie met haar vader had en die schrijft over een middelbaar, vaderlijk type, er onvermijdelijk iets van haar eigen vader in stopt.”Frans van Schoonderwalt, “Moeder, besef je dat Wexford je vader is?”, De Volkskrant, 24 april 1993. Gearchiveerd op 8 augustus 2023.
Wexford is al zijn hele werkzame leven politiebeambte. Hij heeft geen academische opleiding genoten maar door zelfstudie heeft hij heel wat culturele bagage vergaard en veel kennis opgedaan. Wexford kent zijn klassiekers wat betreft toneel (Shakespeare, Shaw, Brecht), Engelse literatuur (Chaucer, Boswell, Hardy) en muziek (Purcell, Mozart, Haydn). Hij is goed op de hoogte van de belangrijkste naoorlogse wetenschappelijke inzichten op het gebied van de seksuologie (Kinsey), is historisch onderlegd (Romeinse oudheid, Franse revolutie) en weet ook het nodige van de levende natuur (vlinders). Hij is echter de eerste om te erkennen dat er ook terreinen zijn waar hij weinig of niets van af weet (filosofie, paddenstoelen, computers). Hij is geen fervent televisiekijker en ook niet erg geïnteresseerd in sport. Tuinieren en doe-het-zelven zijn evenmin aan hem besteed. Wexford is niet gelovig (soms gaat hij om zijn vrouw een plezier te doen wel eens mee naar een kerkdienst) en hij heeft gematigd links-liberale opvattingen. Hij verafschuwt extremisme en staat wantrouwig tegenover mensen die hun politieke idealen opdringen aan anderen. Ook mensen die zich elitair of snobistisch gedragen en zich ver boven de massa verheven voelen hebben niet Wexfords sympathie. Hoewel hij zijn belezenheid niet onder stoelen of banken steekt, waakt Wexford ervoor zich op te stellen als een culturele snob. In zijn ambtsuitoefening gedraagt hij zich doorgaans neutraal en correct, ook jegens gesprekspartners die hem antipathiek zijn. Hij doet dit in de wetenschap dat zo'n houding meer informatie oplevert dan wanneer hij zich grof of autoritair opstelt. Toch kan Wexford zich niet altijd inhouden en besluit hij incidenteel tot het hanteren van de botte bijl.
Wexford heeft een vrouw (Dora) en twee dochters (Sylvia en Sheila). Zijn vrouw bemoeit zich niet of nauwelijks met het werk van haar echtgenoot, al legt Wexford bepaalde aspecten van een zaak soms wel aan haar voor. De Wexfords hebben een traditioneel huwelijk met een traditionele rolverdeling. Wexford en zijn vrouw hebben elkaar leren kennen in de kustplaats Newquay in Cornwall, waar ze beiden in hetzelfde familiehotel een vakantie doorbrachten, hij in het gezelschap van zijn moeder en zij in het gezelschap van haar ouders en broer. Wexford was op dat moment al als detective sergeant werkzaam bij de politie in Kingsmarkham. Dora, die afkomstig is uit Hastings, is niet Wexfords eerste maar wel zijn grote liefde, met wie hij zich ook op latere leeftijd innig verbonden voelt. Soms ontstaat er weleens frictie tussen Wexford en zijn echtgenote, wat dan meestal terug te voeren is op de verstandhouding met hun beider dochters, tussen wie onderling een zekere naijver heerst. Oudste dochter Sylvia en haar echtgenoot Neil Fairfax hebben twee zoons (Robin en Ben). Het huwelijk van Sylvia en Neil loopt na enige jaren op de klippen, hoewel Neil nadien nog wel een dochter (Mary) bij Sylvia verwekt. In The babes in the wood (2002) heeft Sylvia een relatie met een man die haar mishandelt. Jongste dochter Sheila, die in Londen woont en furore maakt als actrice, is Wexfords favoriet, al doet hij alle moeite dat te verbergen. In Kissing the gunner's daughter (1992) heeft Sheila een relatie met een veelbelovende jonge schrijver die vanwege zijn arrogantie en onbeschoftheid bepaald niet in de smaak valt bij Wexford en Dora. Later begint Sheila een relatie met een collega, Paul Curzon, met wie ze twee dochters (Amulet en Anoushka) krijgt en waarmee ze zich uiteindelijk ook officieel in de echt laat verbinden.
Overige personages Wexfords voornaamste assistent is adjudant (detective superintendent) Michael George (Mike) Burden. Net als Wexford wordt ook Burden in de romans en verhalen nauwelijks ouder. Burden is ongeveer twintig jaar jonger dan Wexford en spreekt zijn superieur aanvankelijk aan als sir. Wexford spreekt Burden aan bij diens voornaam. In latere romans gaan Wexford en Burden als goede vrienden met elkaar om en wordt Wexford door Burden aangesproken als Reg. De wederzijdse vriendschap gaat uiteindelijk zelfs zover dat deze aanvoelt als familieverwantschap. Burden is wat puriteinser en conservatiever aangelegd dan Wexford. In A guilty thing surprised (1970), waarin Burden de leeftijd heeft van 36, staat hij bijvoorbeeld veel afwijzender tegenover de vrijgevochten levenshouding en seksuele moraal van een Nederlands au pair-meisje (Katja Doorn) dan Wexford. Waar Wexford voortdurend op zijn gewicht moet letten is Burden gezegend met een metabolisme dat hem nauwelijks beperkingen oplegt. In de vroege romans gaat Burden, net als Wexford, tijdens het werk gekleed in een pak. Gaandeweg gaat Burden zich echter wat informeler kleden dan Wexford. Vanwege zijn slanke postuur kan Burden ook op middelbare leeftijd nog een spijkerbroek dragen zonder een lachwekkend figuur te slaan.Ruth Rendell, The monster in the box (London: Hutchinson, 2009), p. 13 In de eerste romans is Burden gelukkig getrouwd met een vrouw genaamd Jean. In No more dying then (1971) overlijdt Jean aan kanker waardoor Burden weduwnaar wordt. In latere romans hoopt Burden te hertrouwen met Grace, de zuster van zijn overleden vrouw die als een tweede moeder voor zijn tienerzoon (John) en tienerdochter (Pat) is. Grace trouwt echter met een ander en sticht een eigen gezin. In het verhaal When the wedding was over (1979) hertrouwt Burden met de zeven jaar jongere Jenny Ireland, wat opnieuw tot een zeer gelukkige echtverbintenis leidt. Jenny, die onderwijzeres is op een middelbare school, lijkt wat uiterlijk en karakter betreft op Burdens eerste vrouw.
Bij het oplossen van sommige moorden maakt Wexford dankbaar gebruik van informatie die wordt aangedragen door Len Crocker. Als forensisch arts verricht Crocker de lijkschouwingen van alle personen die in Kingsmarkham onder verdachte omstandigheden om het leven komen. Crockers rapporten geven Wexford houvast inzake de precieze doodsoorzaak en het tijdstip van overlijden. Een enkele maal moet lijkschouwing ook uitwijzen of er sporen zijn van seksuele gemeenschap of verkrachting. Wexford en Crocker beschouwen elkaar als vrienden en spelen soms op zondagmorgen een partijtje golf. In zijn hoedanigheid als huisarts (general practitioner) toont Crocker zich ook geïnteresseerd in Wexfords gezondheid. In enkele latere romans wordt Wexford bijgestaan door adjunct-inspecteur (detective sergeant) Hannah Goldsmith, wier extreme politieke correctheid Wexford soms irriteert. Ook blijkt die politieke correctheid contraproductief bij de oplossing van een moordzaak.
Moordzaken De misdaden waarmee Wexford en Burden te maken krijgen zijn veelal moordzaken. Voor het oplossen daarvan bewandelt het duo het geijkte pad van means, motive and opportunity. Dat betekent dat zij zich zowel een beeld van het slachtoffer proberen te vormen als van de mensen rondom het slachtoffer. Het speurwerk naar de oplossing begint meestal met een buurtonderzoek. Vaak blijkt dat omwonenden aanwijzingen kunnen verschaffen die later in het onderzoek van pas komen. Geleidelijk aan openbaart zich een complex web van spanningen en conflicten. Wexford en Burden hebben regelmatig overleg waarbij zij hun veronderstellingen over wat er kan zijn gebeurt aan elkaar voorleggen. Burden draaft naar Wexfords smaak soms te veel door en trekt vaak te snel conclusies, wat niet wegneemt dat Wexford het overleg met Burden zeer waardevol acht omdat het hem duidelijk maakt welke aspecten van een zaak nog beter doorgelicht moeten worden. Andersom verwijt Burden Wexford soms dat deze zich te veel laat leiden door zijn intuïtie. Wexford is uiteindelijk degene die de misdaad volledig doorgrondt en als eerste snapt hoe alle actoren in het web samenvallen. Achteraf moet Wexford meer dan eens concluderen dat aan een misdaad niet altijd een duidelijk motief ten grondslag ligt en dat ook waanzin of een ongelukkige samenloop van omstandigheden tot een moord kunnen leiden. Wexford zelf vat zijn werkwijze nuchter samen als to ask, to deduce, to conclude, and to catch.Ruth Rendell, Some lie and some die (London: Arrow Books, 2010), p. 207