Ik ga naar Tahiti is een Nederlandse film uit 1992. De film is gebaseerd op een idee van NOS TV-dramaturg Dick Willemsen, die samen met Ger Beukenkamp werkte aan het scenario; Beukenkamp als scenarist, Willemsen als dramaturg.
De film won in 1993 de Prix Italia voor beste televisiedrama, en werd genomineerd voor een Gouden Kalf. Het scenario werd in 1997 bekroond met de Lira Scenarioprijs.
Verhaal
De film vertelt het verhaal van de laatste dagen van Hendrik Nicolaas Werkman, die als drukker en beeldend kunstenaar voor de keuze kwam te staan: illegaal drukwerk maken of een toevlucht zoeken in de verbeelding? Zijn eerdere dromen over Tahiti, als idyllisch toevluchtsoord heeft hij nooit kunnen realiseren; hij vindt dat toevluchtsoord in zijn atelier.
En juist daar wordt hij aan de tand gevoeld door de Nederlandse SD'er Schaap, die hem dwingt zijn werk te tonen. In het trappenhuis op weg naar het atelier krijgt Werkman flitsen van het verleden, waarin we hem aan het werk zien, onderduikers onderbrengen, worstelen met zijn dillemma's, maar ook optreden als liefhebbende vader en humoristische vriend. Werkman hield van film; we zien dan ook flitsen van films die hij bewonderde en die hem op dit moment een beetje troost bieden.
Werkman wordt onmiddellijk na de ondervraging meegenomen naar het beruchte Scholtenhuis, waarvandaan hij vlak voor de bevrijding in april 1945 wordt afgevoerd naar Bakkeveen, waar hij met negen anderen wordt vermoord.
Rolverdeling
| Hans Dagelet || Hendrik Werkman |- | Peter Tuinman || Schaap |- | Ids van der Krieke || Capelle |- | Els Ingeborg Smits || Greet |- | Barbara Pouwels || Dina |- | Peer Mascini || Sandberg |} Categorie:Nederlandse film Categorie:Film uit 1992 Categorie:Dramafilm Categorie:Historische film Categorie:Film over de Tweede Wereldoorlog