Willem Antonius Maria (Wim) Sassen, (Geertruidenberg, 16 april 1918 - Chili, 2002), ook bekend onder de achternaam Sassen van Elsloo,Bettina Stangneth, Eichmann in Argentinië (Atlas Contact 2012), zonder pagina was een Nederlandse nazi en lid van de Waffen-SS. Hij werd bekend door zijn naoorlogse interviews met Adolf Eichmann die een rol speelden in diens proces.
Familie Wim Sassen was het derde kind en de eerste zoon van olie-importeur Jan Coenraad Hubert Marie Wilhelmus Sassen en Johanna Margaretha Maria van Bavel.Nederland's Patriciaat 38/1952, pp. 282-283
Hij groeide op in een Duitsgezind gezin. Zijn oudere zus Maria Johanna Jacquelina Burk-Sassen (1912-1996)genealogiesassen.nl werd agente van het Reichssicherheitshauptamt en zijn jongere broer Alphons Cornelis Eduard Marie (Fons) Sassen (1926-2008) lid van de Waffen-SS.Jame Botman, "Stunten" in Den Haag, Alfons Sassen, De roofovervallen van Alfons “Fons” Sassen
Sassen trouwde op 27 september 1940 te Maastricht met Paula Maria Fisette (1920-?), van wie hij op 9 januari 1947 scheidde. Uit dit huwelijk werden drie kinderen geboren, onder wie Godelieve Sassen, Miss Holland 1963. Later hertrouwde hij met Maria Johanna Gerarda (Miep/Mara) van de Voort. Ook uit dit huwelijk kwamen drie kinderen voort, onder wie de bekende sociologe Saskia Sassen. In de jaren zestig trouwde Sassen met Els Delbaere, dochter van de Vlaamse illustrator André Delbaere. Zij kregen twee kinderen.
Levensloop Na de Duitse invasie in de Sovjet-Unie meldde Willem "Wim" Sassen zich om lid te worden van de SS. Daarna werd hij oorlogsverslaggever voor de SS aan het oostfront. Hij raakte daar gewond en keerde terug naar Amsterdam waar hij ging werken voor de Stimme der SS in België en Nederland. In oktober 1944 was hij kort werkzaam als hoofdredacteur van de Telegraaf/De Courant/Nieuws van de Dag, maar hij kreeg hier ontslag omdat de Gestapo niet gelukkig was met zijn artikelen; hij belandde hiervoor zelfs in de gevangenis.
In 1944 werkte Sassen in Doetinchem. Daar bracht hij het blad Het Laatste Nieuws uit, een onderdeel van de 'Aktifpropaganda'. Hij werd begin 1945 gerekruteerd om deel uit te maken van het weerwolfnetwerk (R-Netz) in Nederland. De ondergrondse cel zou actief worden nadat de geallieerde troepen Nederland hadden bezet. De standplaats van Sassen was Utrecht. Doel was inlichtingen verzamelen over geallieerde troepenbewegingen en sabotage plegen. Door de snelle geallieerde opmars kwam hier echter weinig van terecht. De clandestiene groep viel uiteen en Sassen vluchtte samen met zijn broer Alfons naar Alkmaar. Daar doken ze bij vrienden onder.
Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog werd hij, inmiddels opgeklommen tot SS-Untersturmführer, door de geallieerden gevangengenomen. Een maand na de bevrijding werd hij op 5 juni 1945 om 16.00 uur door het team van de BS en FS (14) in Alkmaar gearresteerd. Hij werd niet alleen gezocht vanwege zijn rol als Kriegsberichter (journalist), maar ook vanwege zijn leidende rol in het Duitse weerwolvennetwerk die vanachter de vijandige linies (geallieerd bevrijd gebied) spionage zou plegen en aanslagen zou uitvoeren. Drie dagen later, op 8 juni, werd hij aan de Canadese Field Security (CFS) overgedragen. Op 10 en 11 juni 1945 werd hij door sergeant M.C. Chambers van het Civil Security Interrogation Centre (CSIC) voor het eerst in Fort Blauwkapel bij Utrecht verhoord. Wims zaak viel onder nummer 31 CSIC. De Canadese inlichtingendienst was vooral geïnteresseerd in de nazi-ondergrondse, het zogenoemde weerwolven netwerk (Skorpion West). Willem Sassen en zijn broertje Alfons (medewerker van de Duitse contraspionage dienst, Abwehrstelle Driebergen) waren bereid deze netwerken op te rollen in ruil voor privileges. Alfons Sassen ging vervolgens werken als undercover agent voor Wim Sanders, chef van het Bureau Nationale Veiligheid (BNV). Op zijn aanwijzingen werden de detentiecentra gefilterd op verborgen spionnen, die vervolgens werden overgedragen aan Fort Blauwkapel. Willem Sassen zelf werd tolk voor de geallieerde inlichtingendienst en loodsmannetje. Dat laatste betekende dat hij zijn medegevangenen bespioneerde en informatie doorspeelde aan het verhoorteam. Per 1 januari 1946 zou de leiding van het kamp overgedragen worden aan het BNV. De kans was groot dat Willem Sassen zijn privileges zou verliezen die hij bij zijn Canadese verhoorders had opgebouwd. Hij mocht namelijk vrij rondlopen, een geallieerd uniform dragen en gevangenen ondervragen. Willem Sassen plande vervolgens zijn uitbraak.
Op 15 december 1945 ontsnapten drie gedetineerden, beter gezegd politieke gevangenen, uit het “streng” bewaakte Fort Blauwkapel. De naoorlogse media (1952, 2005) maakte echter melding van één ontsnapping, namelijk die van de bekende Kriegsberichter Willem Sassen. Hij zou op kerstavond 1945 na een toneelstuk ontsnapt zijn door een raam, waarvan de tralies doorgezaagd waren. Een scène uit een film. Geen enkele melding werd gemaakt over zijn mede-conspirateurs die met hem de vrijheid opzochten.
Bij de opsporingsdiensten verscheen echter midden december 1945 het volgende telexbericht: ‘De volgende drie geïnterneerden zijn van uit CSIC Fort Blauwkapel, in de buurt van Utrecht, tijdens de nacht van 15 op 16 december ontsnapt. Het betreft de Hongaarse ingenieur Andres de Kaszó de Tesco, Willem Sassen, Johannes Lowy (Lowey) Ball, verzocht wordt de voortvluchtigen over te dragen aan de British Military Mission (Nederland)’. Bij hun vluchtpoging werden ze door een zekere “Jansen”, een bewaker van de gezagstroepen, geholpen. Op 15 december 1945, (niet 24 december) vluchtten bij het vallen van de nacht beide gedetineerden via de afrastering uit het kamp. Jansen zou volgens plan pas de volgende dag de ontsnapping van de drie melden. Dat zou Willem genoeg tijd geven om weg te komen. Willem bezocht eerst zijn vriendin Miep van de Voort in Utrecht. Een paar uur later vertrok hij naar Den Haag. Een studievriendje uit Nijmegen (Anthony Mertens) zou hem voor enkele dagen verbergen totdat hij via een omweg Antwerpen wist te bereiken.
In België werd Willem Sassen geholpen door het ondergrondse nazi-netwerk van collaborateur Albert "Pim" Persijn. In Antwerpen nam hij de naam Albert Desmedt aan, een Jood uit Antwerpen wiens familie in Auschwitz was omgekomen. Hij werd echter toch opgespoord. Een militair tribunaal in België ontdekte echter dat het hier ging om Willem Sassen en liet hem uitleveren aan Nederland, maar Sassen ontsnapte tijdens de reis. Nazi-sympathisanten hielpen hem uiteindelijk aan valse papieren om te kunnen vluchten: eerst in 1947 naar Dublin en vervolgens in 1948 per schip naar Argentinië. In 1952 trad hij daar op als tolk tussen prins Bernhard en Juan Perón.Willem Sassen, wel of geen dubbelrol?
In Argentinië trof hij verscheidene andere nazi's en maakte carrière. Hij werd ghostwriter van Luftwaffe gevechtspiloot Hans-Ulrich Rudel en hervatte zijn werkzaamheden als journalist. Hij werd Zuid-Amerika-correspondent voor het Duitse weekblad Stern. Verder interviewde hij tussen 1956 en 1960 de nazi Adolf Eichmann en nam die interviews op band op. Deze werden later gebruikt in het proces tegen Eichmann. Hij was enige tijd pr-adviseur voor Eva Perón en later voor de Chileense dictator Augusto Pinochet en de Paraguayaanse dictator Alfredo Stroessner.
In de jaren 1960 ging Sassen werken voor het Merex SA concern dat door G. Mertins werd geleid, een onderneming die onder supervisie stond van de Duitse geheime dienst (Bundesnachrichtendienst). Via dekmantels werd overtollig militair materieel aan dictaturen en oorlogvoerende landen verkocht. Wim Sassen vertegenwoordigde de firma vanuit Argentinië en Alfons Sassen vanuit Ecuador. Collega's van de Sassens waren Otto Skorzeny (Spanje), Klaus Barbie (Bolivia) en Friedrich Schwend (Peru).
Na het Eichmannproces verdween Sassen naar onder meer Rome, Italië. Begin jaren 1970 keerde hij naar Argentinië terug. Hij hervatte er zijn werkzaamheden als internationaal wapenhandelaar.
In 1994 werd Sassen voor het laatst over zijn oorlogsverleden op de Argentijnse televisie geïnterviewd. Kort daarna werd hij ziek en verhuisde hij naar Chili.
Uiteindelijk kreeg Willem Sassen zeven kinderen en overleed hij in 2002 in Chili, terwijl hij bij een van zijn dochters woonde. Op 11 mei 2005 werd in het tv-programma Reporter van de KRO een documentaire over hem uitgezonden, waarbij onder anderen ook zijn dochter Saskia Sassen werd geïnterviewd. Hieruit kwam naar voren dat haar vader ook voor de Israëlische geheime dienst Mossad had gewerkt om de toen nog voortvluchtige Josef Mengele te traceren.
Sassen is na de oorlog in Nederland bij verstek veroordeeld. Hoewel justitie op de hoogte was van zijn verblijf in Argentinië is er nooit om uitlevering gevraagd. Halverwege de jaren 1970 was zijn straf verjaard en kon hij Nederland aandoen.
Onderscheidingen Gewondeninsigne 1939 in zwartTraces of War: Sassen, Willem Antonius Maria. Geraadpleegd op 21 februari 2021. Panzerkampfabzeichen, zilver
Literatuur Jochem Botman (2013): De intriges van de gebroeders Sassen Jochem Botman (2026): Detentiecentrum Fort Blauwkapel
Externe links Uitzending KRO-Reporter over Willem Sassen (11 mei 2005) Artikel over Willem Sassen en zijn broer Alphons, TracesOfWar
Categorie:Nederlands collaborateur in de Tweede Wereldoorlog Categorie:Nederlands journalist Categorie:SS-lid Categorie:Duits krijgsgevangene