Bart Albert Liliane De Wever (Mortsel, 21 december 1970) is een Belgisch Vlaams-nationalistisch politicus. Sinds 3 februari 2025 is hij premier van België in de regering-De Wever. De Wever was van 2004 tot februari 2025 partijvoorzitter van de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA). Sinds 1 januari 2013 is hij burgemeester van Antwerpen (vanaf 3 februari 2025 nog enkel titelvoerend).
Biografie Jeugd en opleiding Bart De Wever stamt uit een Vlaams-nationalistische familie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was zijn grootvader lid van het Vlaamsch Nationaal Verbond, een collaborerende partij.Bart de Wever: ik ben (niet) staatsgevaarlijk, Karel Cambien, Van Halewyck, 2014, Tot 1980 woonde hij in Kontich-Kazerne, waar zijn moeder Irene Torfs een kruidenierswinkel had. In 1980 verhuisde het gezin naar Mortsel. Als middelbaar scholier zat hij op het Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdescollege in Edegem en was hij lid van het VNJ waar zijn vader Henri 'Rik' De Wever (1934-1996), een spoorwegarbeider, een belangrijke bestuursfunctie vervulde.Timmerman, Georges, De politieke roots van Bart De Wever, Apache, 14 mei 2013
De Wever studeerde eerst twee jaar rechten aan de universiteit van Antwerpen, maar haakte af, om vervolgens geschiedenis te studeren aan de universiteit van Leuven. De Wever behaalde in 1995 het diploma van licentiaat in de geschiedenis aan de KU Leuven en UFSIA en in 1996 een aggregaat aan de KU Leuven. Als student was De Wever lid van het LVSV, KVHV Antwerpen en KVHV Leuven. Tevens was hij hoofdredacteur van Tegenstroom en Ons Leven. De Wever was een tijd verbonden aan de KU Leuven als wetenschappelijk medewerker en werkte daar mee aan de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging. Tijdens zijn doctoraatsonderzoek schreef hij een bijdrage over de controversiële politieke figuur Joris Van Severen voor het in 2001 uitgegeven jaarboek van de Stichting Joris Van Severen. Aan de KU Leuven was hij begonnen aan een proefschrift over de naoorlogse Vlaams-nationale partijvorming, toen hij in 2002 besloot zich volledig aan de politiek te wijden.
De Wever is getrouwd met de Nederlandse Veerle Hegge, met wie hij vier kinderen heeft. Bruno De Wever, zijn tien jaar oudere broer, is eveneens historicus en doceerde aan de Universiteit Gent. In oktober 2017 legde De Wevers moeder Irene Torfs op 78-jarige leeftijd de eed af als raadslid voor N-VA in de districtsraad van Deurne.Moeder van Bart De Wever neemt op 78-jarige leeftijd voor het eerst mandaat op, Het Laatste Nieuws, 18 oktober 2017
Politieke carrière links|miniatuur|Bart De Wever in 2010
Oprichting N-VA en verkiezing tot partijvoorzitter Door toedoen van vader Henri 'Rik' De Wever, een spoorwegarbeider die na de Tweede Wereldoorlog militant was van de paramilitaire Vlaamse Militante Orde, werd De Wever al op zeer jonge leeftijd lid van de Volksunie (VU).Baeken, Serge, De eenzaamheid van Bart De Wever, Knack, 11 juni 2016 Voor deze partij nam hij in oktober 1994 deel aan de gemeenteraadsverkiezingen te Antwerpen in 1994 en stond hij op de kartellijst Antwerpen 94 van CVP en VU. Hij werd niet verkozen, maar zetelde van 1996 tot 1997 wel even in de districtsraad van Berchem. Vanaf januari 2000 was De Wever lid van het partijbestuur van de Volksunie.
Vanaf 1999 was De Wever aangesloten bij de Oranjehofgroep, die zich onder leiding van Geert Bourgeois verzette tegen de in hun ogen te progressieve partijlijn van de Volksunie onder het voorzitterschap van Bert Anciaux. Deze Oranjehofgroep zou na de splitsing van de Volksunie aan de basis liggen van de oprichting van de N-VA in oktober 2001. De Wever schreef het partijprogramma dat werd aangenomen op het eerste algemene ledencongres van de partij in maart 2002, dat door hemzelf werd voorgezeten, en werd lid van het partijbestuur, het dagelijks bestuur en de partijraad. Vanaf oktober 2003 was De Wever samen met Frieda Brepoels ondervoorzitter van de partij, een functie waarin hij Eric Defoort opvolgde.
Bij de federale verkiezingen van mei 2003 voerde De Wever de Kamerlijst aan in de kieskring Antwerpen, maar hij raakte niet verkozen. Omdat de N-VA bij deze verkiezing slechts een zetel in West-Vlaanderen had behaald en de overlevingskansen van de partij laag werden ingeschat, werd beslist om gesprekken aan te knopen met andere politieke partijen. Dit resulteerde in februari 2004 in de oprichting van een kartel met CD&V.
Bij de derde rechtstreekse Vlaamse verkiezingen van 13 juni 2004 werd hij vanop de vierde plaats van de CD&V-N-VA-lijst verkozen in de kieskring Antwerpen. Van eind juli tot midden november 2004 zat hij de fractie van N-VA in het Vlaams Parlement voor, die beslist had om een aparte fractie te vormen. Hij bleef Vlaams volksvertegenwoordiger tot eind juni 2007, waarna hij na de federale verkiezingen van juni 2007 de overstap maakte naar de Kamer van volksvertegenwoordigers. Bij deze verkiezingen was De Wever tweede op de CD&V-N-VA-lijst in Antwerpen en behaalde hij bijna 42.000 voorkeursstemmen. In het Vlaams Parlement werd hij begin juli 2007 opgevolgd door Dirk de Kort. In de Kamer was De Wever van 2007 tot 2008 ondervoorzitter.
In juni 2004 trad Geert Bourgeois af als voorzitter van N-VA, vanwege zijn toetreding tot de Vlaamse regering. De Wever werd vervolgens in zijn hoedanigheid als ondervoorzitter van N-VA aangesteld als waarnemend voorzitter van de partij, een functie die hij uitoefende in combinatie met Frieda Brepoels. Op een congres van de partij werd De Wever in oktober 2004 als enige kandidaat tot voorzitter van N-VA verkozen met 95% van de stemmen. Eind 2006 kwam De Wever onder vuur te liggen toen hij Jean-Marie Dedecker eerst binnenhaalde als nieuw N-VA-lid, maar vervolgens toch koos om het kartel met de CD&V te herstellen, terwijl de CD&V niet meer met Dedecker te maken wilde hebben en het kartel met de N-VA verbrak. Later werd het vertrouwen in De Wever door alle provinciale afdelingen van de partij opnieuw bevestigd.
Rol in de federale onderhandelingen van 2007 en 2010 De Wever was, als voorzitter van de N-VA en kartelpartner van de CD&V, een van de deelnemers aan de moeizaam verlopende onderhandelingen in 2007 voor de vorming van de nieuwe federale regering, die stokten op de discussies over een door CD&V-N-VA gewenste staatshervorming. N-VA liet de steun aan de federale regeringen Verhofstadt III en Leterme I afhangen van het bereiken van een communautair akkoord. De Wever, die in maart 2008 werd herkozen als voorzitter van N-VA met 98,89 procent van de stemmen, besloot in september 2008 die steun op te zeggen, nadat de discussies over de staatshervorming waren geëvacueerd naar een dialoog van gemeenschap tot gemeenschap, die volgens N-VA geen kans op slagen had. Dit betekende het einde van het kartel met CD&V, waarna N-VA als een zelfstandige partij doorging.
Bij de Vlaamse verkiezingen op 7 juni 2009 leidde De Wever zijn partij naar een verkiezingsoverwinning met 13% van de stemmen. Zijn partij kreeg er 10 zetels in het Vlaams Parlement bij en kwam in totaal op 16 zetels. Hijzelf haalde een persoonlijke score met 123.155 voorkeurstemmen. Na deze Vlaamse verkiezingen van 7 juni 2009 keerde hij terug naar het Vlaams Parlement en bleef hij Vlaams volksvertegenwoordiger tot mei 2014. Tussen juli 2010 en januari 2013 werd hij door het Vlaams Parlement aangewezen als gemeenschapssenator. Na de verkiezingen van 2009 vormde N-VA met CD&V en sp.a de Vlaamse regering-Peeters II, waarin ze met Geert Bourgeois en Philippe Muyters twee ministers leverde.
Bij de federale verkiezingen op 13 juni 2010 won De Wever met N-VA de verkiezingen, met 31,7 procent van de stemmen van het Vlaams kiescollege van de senaat, of 19,6% van de landelijk voor de senaat uitgebrachte stemmen. Hij kreeg persoonlijk 785.776 voorkeurstemmen, maar nam zijn mandaat als rechtstreeks gekozen senator niet op. Koning Albert II van België benoemde op 17 juni 2010 De Wever tot informateur na de federale verkiezingen van 2010. Als voorzitter van de grootste Vlaamse partij kreeg De Wever een belangrijke verantwoordelijkheid in het rechttrekken van de eerder mislukte pogingen om een zesde staatshervorming en de splitsing van de tweetalige kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde te verwezenlijken. Een akkoord hierover was voor N-VA cruciaal om tot een federale regering toe te treden. De onderhandelingen verliepen echter zeer moeizaam en na de mislukte preformatie-opdracht van PS-voorzitter Elio Di Rupo was De Wever in oktober 2010 tien dagen lang koninklijk verduidelijker, waarbij hij de standpunten tussen de verschillende partijen dichter bij elkaar diende te brengen. De nota die hij hiertoe indiende, werd echter door de Franstalige partijen verworpen. Uiteindelijk verliet N-VA in juli 2011 de onderhandelingstafel uit onvrede met de formateursnota die Di Rupo had ingediend, omdat de partij die op communautair vlak niet ver genoeg vond gaan en de sociaal-economische passages te links achtte. Kort nadien bereikten de acht overige partijen aan tafel een akkoord over de zesde staatshervorming en de splitsing van BHV, hetgeen in december 2011 uitmondde in de vorming van de regering-Di Rupo, terwijl N-VA in de oppositie belandde.
In 2011 begon De Wever tevens aan zijn derde termijn als N-VA-voorzitter, waarbij hij een score van 99,35 procent behaalde. Nochtans is het aantal opeenvolgende mandaten als voorzitter door de N-VA-statuten beperkt tot twee (artikel 4.2), maar De Wever kreeg een uitzondering van de partijraad van N-VA.
Lokale verkiezingen 2012 Nadat het N-VA niet was gelukt om in de federale regering te raken, investeerde de partij in de aanloop naar de lokale verkiezingen van oktober 2012 fors in de uitbouw van lokale afdelingen, waarbij De Wever werd uitgespeeld als boegbeeld van een nationale precampagne. Hijzelf werd lijsttrekker voor de N-VA in de stad Antwerpen, waar hij sinds januari 2007 als enige verkozene voor zijn partij in de gemeenteraad zetelde. De N-VA behaalde in oktober 2012 een overwinning met 37,73% van de stemmen, goed voor 23 zetels in de gemeenteraad. De Wever zelf behaalde 77.732 voorkeurstemmen en won daarmee de 'tweestrijd' met uittredend burgemeester Patrick Janssens (met 49.859 voorkeurstemmen), die een 'stadslijst' van sp.a en CD&V aanvoerde en 17 zetels behaalde (28,58 %). Op 11 december 2012 werd een coalitie van N-VA, CD&V en Open Vld gesloten en werden de socialisten voor het eerst in negentig jaar naar de oppositie verwezen. De Wever werd door deze coalitie voorgedragen om vanaf 1 januari 2013 burgemeester van Antwerpen te zijn. Ook in talrijke andere gemeenten, vooral in de rand rond Antwerpen, zette de partij hoge scores neer en wist ze zich lokaal te verankeren.
Wetgevende verkiezingen 2014 en deelname aan de regering-Michel I miniatuur|Bart De Wever in 2014 Met de samenvallende verkiezingen van 25 mei 2014 in aantocht, waarbij zowel voor de Kamer van volksvertegenwoordigers, het Vlaams Parlement en het Europees Parlement moest worden gestemd, hield N-VA een groot inhoudelijk congres om haar institutionele plannen uit te werken. De partij, die het Vlinderakkoord niet verregaand genoeg vond, schoof hierbij het confederalisme naar voren. België moest worden omgevormd tot een confederale staat met een federale overheid die enkel nog belangrijke gedeelde bevoegdheden zou beheren en deelstaten die maximale autonomie kregen.