Starsky and Hutch is een Amerikaanse televisieserie uit de jaren 70. De serie werd in Noord-Amerika uitgebracht door Columbia Pictures Television en in andere delen van de wereld officieel door Metromedia Producers Corporation.
Verhaal thumb|left|200px|Een Ford Torino gebruikt in de film Starsky & Hutch In de film reden Starsky en Hutch rond in een Ford Torino uit 1974. De hoofdfiguren waren twee politieagenten uit Zuid-Californië: de donkerharige David Starsky (Paul Michael Glaser), een door het straatleven geharde detective met een enorm kinderlijke nieuwsgierigheid en de blonde Kenneth 'Hutch' Hutchinson (David Soul), meer een gereserveerde intellectueel.
Ze stonden bekend om het rondscheuren door de straten van "Bay City" in Starsky's tweedeurs Ford Torino. Deze auto was rood met een witte vectorstreep langs beide zijkanten en kreeg in de aflevering "Kill Huggy Bear" van Hutch de bijnaam "Gestreepte tomaat" en Huggy Bear noemde de auto "een tomaat met bretels"! Nadien hebben de fans van de serie de naam aangenomen en tot op de dag van vandaag gebruiken de meeste mensen deze naam. De term kwam overigens niet van de schrijvers, maar van een uitspraak die Glaser in het dagelijks leven maakte. Toen Aaron Spelling de auto namelijk voor het eerst liet zien, had Glaser sarcastisch opgemerkt: "Het ding lijkt op een gestreepte tomaat!" Hutch had zelf ook een auto, een gedeukte Ford Galaxie 500 uit 1973, welke verscheen wanneer het duo ieder een eigen auto nodig had of voor een geheime missie. Hun voornaamste contact met de onderwereld was via "Huggy Bear" (Antonio Fargas), de eigenaar van een bar waar de detectives vaak komen, die zich vaak extravagant kleedde en die soms getipt werd, maar nooit bekende (noch ontkende) dat hij een pooier was. De baas van het duo was de norse, ernstige commandant Harold Dobey, in de serie gespeeld door Bernie Hamilton met de knarsende stem; in de proefuitzending werd deze rol door Richard Ward vertolkt.
Twee karakternamen kwamen uit William Blinns verleden: "Starsky" was de naam van een vriend op de middelbare school en "Huggy Bear" was een plaatselijke diskjockey.
De fans hielden van deze rauwe en vaak gewelddadige intriges, die gepaard gingen met komische plagerijen en vooral van de hechte, toegewijde, blijvende vriendschap tussen Starsky en Hutch. Starsky en Hutch waren openhartig met fysieke, affectieve gebaren en stelden vaak dat ze niemand anders op de wereld vertrouwden dan elkaar. Dit stond in sterk contrast met de politiefiguren in televisieseries tot dan toe en met de normen van die tijd, met een meer masculien en afstandelijker gedrag. Dit leidde ertoe dat sommigen in Hollywood spraken over "prime time-homo's".
Toen in 1977 een conservatieve bezorgdheid opkwam betreffende geweld op televisie, o.a. de zgn. Moral Majority, werden de scriptschrijvers gedwongen de gewelddadige actiescènes in te dammen en meer romantische en socialere thema's te gebruiken en zo de "overvriendelijke" accenten van de serie meer te benadrukken. De hoofdrolspelers, met name Paul Michael Glaser, raakten uitgeput door het algemene thema van de serie. Deze factoren droegen onder andere bij aan de afnemende populariteit van de serie.
Gedurende het tweede seizoen liet Glaser duidelijk aan de mensen om hem heen merken dat hij van zijn contract afwilde en de serie wenste te verlaten. Aan het begin van seizoen drie zag het ernaar uit dat hij niet zou terugkeren. Om de vacature te vullen, werd de rol van politieagent Linda Baylor gecreëerd en ook een aantal alternatieve scripts van het personage waren al geschreven voor het geval Starsky zou vertrekken. Het is onbekend of de naam van de serie hetzelfde zou zijn gebleven. Uiteindelijk werd Glaser overtuigd te blijven en verscheen Baylor, gespeeld door Roz Kelly, naast Starsky en Hutch eenmalig in de aflevering "Fatal Charm" (begin derde seizoen).
Tijdens het vierde seizoen sprak Glaser nogmaals het verlangen uit te willen stoppen. Deze keer werd Starsky's jongere broer Nick (John Herzfeld) geïntroduceerd in de aflevering "Starsky's Brother" (vierde seizoen) en lag hij overhoop met wat slecht gezelschap. Het was de bedoeling dat, wanneer Glaser de serie zou verlaten, de tot inkeer gekomen Nick zich bij het politiekorps zou aansluiten en zo de plaats van Glaser zou innemen (op die manier kon de titel "Starsky and Hutch" tenminste behouden worden). Maar wederom kwam het er niet van. Alhoewel een vijfde seizoen op stapel stond, waren het behalve Glasers wens om te stoppen, uiteindelijk ook de dalende kijkcijfers die een einde aan de serie maakten. Ironisch genoeg kreeg Glaser aanvankelijk weinig aandacht voor zijn bekendste rol, zoals vaak met hoofdrolspelers in successeries en wilde hij er afstand van doen, maar in recentere jaren omarmde hij het juist. Ditzelfde gebeurde ook met rollen als Leonard Nimoy in Star Trek, Adam West in Batman en Tom Baker in Doctor Who.
Lijst van afleveringen Proefuitzending (1975) Starsky and Hutch (90 min.)
Eerste seizoen (1975-'76) Savage Sunday Texas Longhorn Death Ride Snowstorm The Fix Death Notice Pariah (ook bekend als What Do You Do When Justice Fails) Knockover (nooit uitgezonden) Kill Huggy Bear The Bait Lady Blue Captain Dobey, You're Dead! Terror on the Docks The Deadly Impostor Shootout The Hostages Losing Streak Silence The Omaha Tiger Jojo Running A Coffin For Starsky The Bounty Hunter Dead Man Walking (nooit uitgezonden)
Tweede seizoen (1976-'77) The Las Vegas Strangler - (deel 1) The Las Vegas Strangler - (deel 2) Murder at Sea - (deel 1) Murder at Sea - (deel 2) Gillian Bust Amboy (ook bekend als Nightlight) The Vampire The Specialist MOJO (nooit uitgezonden) Tap Dancing Her Way Right Back into Your Hearts Vendetta (ook bekend als The Monster) Nightmare Iron Mike (ook bekend als Captain Mike Ferguson) Little Girl Lost Bloodbath The Psychic The Set-Up - (deel 1) The Set-Up - (deel 2) Survival Starsky's Lady (ook bekend als Revenge) Sixty Miles To Hell (nooit uitgezonden) Huggy Bear and the Turkey The Committee The Velvet Jungle Long Walk Down a Short Dirt Road Murder on Stage 17 Starsky and Hutch Are Guilty
Derde seizoen (1977-'78) Starsky & Hutch on Playboy Island - (deel 1) (ook bekend als Murder on Voodoo Island) Starsky & Hutch on Playboy Island - (deel 2) (ook bekend als Murder on Voodoo Island) Fatal Charm Die Before They Wake (nooit uitgezonden) I Love You, Rosey Malone Murder Ward Death in a Different Place The Crying Child The Heroes The Plague - (deel 1) The Plague - (Deel 2) The Collector Manchild on the Streets The Action The Heavyweight A Body Worth Guarding The Trap Satan's Witches Class in Crime Hutchinson: Murder One (ook bekend als Hutchinson for Murder One) Foxy Lady Partners Quadromania Deckwatch
Vierde seizoen (1978-'79) Discomania The Game Blindfold The Hall of Terror (nooit uitgezonden) Photo Finish Moonshine Strange Justice The Avenger Dandruff Black and Blue The Groupie Cover Girl (ook bekend als No Deposit, No Return) Starsky's Brother (ook bekend als Starsky's Little Brother) The Golden Angel Ballad for a Blue Lady Birds of a Feather Ninety Ponds of Trouble Huggy Can't Go Home (ook bekend als Huggy Can't Go Back) Targets Without a Badge - (deel 1) (ook bekend als The Snitch) Targets Without a Badge - (deel 2) Targets Without a Badge - (deel 3) Starsky vs. Hutch Sweet Revenge
Internationaal In Frankrijk werd de serie uitgezonden via TF1. In het Verenigd Koninkrijk was de serie een groot succes in de jaren 70 op BBC1 en werd regelmatig herhaald tot begin jaren 90. In 2003 werd het door Five volledig herhaald. Alle afleveringen worden op dit moment via het televisiestation Bravo (Verenigde Staten) uitgezonden. Het succes van Starsky and Hutch bracht de Britse tv-producer Brian Clemens ertoe om met een hardere serie te komen die op het randje was, namelijk The Professionals; deze waren tussen 1977 en 1983 op de Britse televisie te zien. Hoewel beide series los van elkaar hun debuut maakten (er zaten een paar maanden tussen), had de een onwaarschijnlijk een directe invloed door de ander en zijn er zelfs opmerkelijke parallellen met The Sweeney, de harde Britse politieserie uit 1975-'78, welke de voorloper was van The Professionals. In Nederland werd de allereerste aflevering van de serie door de toen net nieuwe publieke omroep Veronica tijdens de eerste uitzenddag op 21 april 1976 uitgezonden. Alle 4 seizoenen zijn door Veronica op onregelmatige basis tussen 1976 en 1994 uitgezonden.
Vuurwapens Rechercheur Starsky liep in de proefuitzending rond met een Colt 1911 .45 ACP. Rechercheur Hutchinson liep zowel in de proefuitzending als ook in de vier seizoenen rond met een Colt Python .357 Magnum. Gedurende alle vier seizoenen droeg Starsky een Smith & Wesson 59 9mm Luger.
Het is ook mogelijk dat Starsky's wapen een Browning Hi Power 9mm Lugar was.
Auto's Stuntauto's, camera-auto's, sleepauto's, dollyauto's, en auto's gebruikt voor "mooie" shots in verschillende bouwjaren tussen 1974 en 1976, aangezien de bouwstijl van de Gran Torino niet veranderd was. Het was duidelijk dat er in de proefuitzending noch in de afleveringen uit het eerste seizoen auto's uit 1976 werden gebruikt. Oorspronkelijk liet regisseur Blinn Starsky rondrijden in een gele Chevrolet Camaro, omdat hij met liefde terugdacht aan zijn eigen groene Camaro. Toen de productie van de proefuitzending begon, had Ford Motor Company dat jaar een contract met Spelling-Goldberg afgesloten. Er werd naar soortgelijke modellen gekeken en voor de proefuitzending koos men voor twee rode 351 CID "Windsor" V8-aangedreven tweedeurs Gran Torino's (een voor de uitzending en een als reserve). Ze werden uitgerust met chrome achteruitkijkspiegels en zwarte zijkanten; het interieur was zwart met vinyl zittingen. De door Ford gehuurde auto's werden door Spelling-Goldberg Productions in kleur aangepast met de kenmerkende witte streep (deze liep aan weerszijden vanaf de voorbumper over de portiers en over het dak), maar in het derde en vierde seizoen huurden de producenten de "Starsky & Hutch" PS-122 onderdelen, een van de duizend gelimiteerde uitgaven, en werd dusdanig geverfd dat het overeenkwam met de getoonde auto. Deze auto werd in 1976 als reserveauto door Ford Motor Company geproduceerd. De modellen uit 1975, gebruikt tijdens het eerste seizoen, hadden met stof bekleedde zittingen en waren helderrood gespoten. In 1976 werden ze vervangen voor drie nieuwe Torino's met vinyl zittingen en kregen exact dezelfde helderrode kleur als het vorige jaar, omdat Ford een andere rode kleurnuance gebruikte voor de nieuwe modellen; de auto's kunnen geïdentificeerd worden door de zilveren 'zijschilden' (opvulling voor bumperpanelen) die Ford gebruikte voor speciaal gespoten auto's.
Muziek De herkenningsmelodie werd opgenomen door het James Taylor Kwartet.
Ieder seizoen had een nieuwe herkenningsmelodie. De meest bekende en traditionele melodie was die voor het tweede seizoen die in het vierde seizoen terugkeerde en in een nieuw jasje werd gestoken.
Herhalingen In Amerika werden de afleveringen door Memorable Entertainment Television herhaald.
Motorvoertuigen Afhankelijk van het seizoen, werden er verschillende motors in de Torino's gebruikt. De auto's in de proefuitzending werden uitgerust met een 351 CID "Windsor" V8; de auto's voor het eerste seizoen hadden een 400 CID motor. Op de reserve- en stuntauto na, werden de drie Torino's uit 1976 vanaf het tweede tot het vierde seizoen uitgerust met een 460 CID V8-motor. Alle auto's werden voorzien van een automatische transmissie, behalve de belangrijkste auto's die een sterkere draagas hadden; de producers deden dit om de acceleratie te verhogen tijdens de stuntscènes.
Het geluid van de motors werd op een geluidspoor gemixt.