Marie-Dominique Simonet (Chaudfontaine, 18 november 1959) is een voormalige Belgische politica voor het christendemocratische cdH.
Levensloop Nadat ze in 1983 afstudeerde tot doctor in de rechten aan de Universiteit van Luik, was Marie-Dominique Simonet van 1983 tot 1989 advocaat aan de Balie van Luik. Vervolgens was ze van 1989 tot 1990 juriste op het ministerie van Financiën en van 1990 tot 1993 werkte ze als juriste voor de Haven van Luik, waar ze van 1993 tot 1996 directeur was op de economische dienst. Op 1 maart 1996 volgde Simonet Robert Planchar op als directeur-generaal van de Haven, een functie waaruit ze op 19 juli 2004 ontslag nam. Tijdens haar mandaat behaalde de Haven haar doelen inzake investeringen en ontwikkeling en wist ze het volume aan vervoerde goederen jaar na jaar te verhogen, waarmee ze haar positie op Europees niveau begin 2000 verbeterde tot die van tweede grootste van Europa, na die van Duisburg in Duitsland en net voor die van Parijs. Van 2001 tot 2004 was Simonet ook Belgisch ereconsul van Groot-Brittannië.
In juli 2004 verliet Simonet vrij onverwacht de Haven van Luik om als extraparlementair voor het cdH deel te gaan uitmaken van de Waalse regering, waar ze tot in juli 2009 minister was voor Onderzoek, Nieuwe Technologieën en Buitenlandse Betrekkingen. Ze combineerde deze functie met die van viceminister-president en minister van Hoger Onderwijs, Wetenschappelijk Onderzoek en Internationale Betrekkingen in de Franse Gemeenschapsregering.
In oktober 2006 was Simonet voor het eerst kandidaat bij een verkiezing, namelijk de gemeenteraadsverkiezingen in Esneux, waar ze lijsttrekker was voor het cdH. Hoewel het cdH vooruitgang wist te boeken, belandde de partij in de oppositie. Simonet ging zetelen als gemeenteraadslid en bleef dat tot in december 2018. Bij de verkiezingen van oktober 2012 werd ze herkozen als lijstduwer, in oktober 2018 stelde ze zich niet langer kandidaat.Marie-Dominique Simonet geen kandidaat in Esneux. Gearchiveerd op 4 april 2019.
Bij de federale verkiezingen van juni 2007 stond Simonet tweede op de cdH-lijst voor de Kamer van volksvertegenwoordigers in de kieskring Luik en werd verkozen. Ze legde de eed af als Kamerlid, maar besloot zich onmiddellijk te laten vervangen door eerste opvolger Joseph George om minister te kunnen blijven. In juni 2009 werd ze voor het arrondissement Luik verkozen in het Waals Parlement en in het Parlement van de Franse Gemeenschap. Een maand later, in juli 2009, nam Simonet opnieuw ministeriële functies op: in de Franse Gemeenschapsregering werd ze minister van Verplicht Onderwijs en Sociale Promotie. Ze werd hierdoor in haar parlementaire functies vervangen door Christine Servaes. Als minister van Verplicht Onderwijs erfde ze het dossier rond het inschrijvingsdecreet in het secundair onderwijs, waarbij ze een stapsgewijs beleid voerde dat gebaseerd was op vertrouwen in de actoren op het terrein. Ook lanceerde ze een aantal pilootprojecten gericht op een geleidelijke verbetering van de werking van de verschillende onderwijsniveaus, zoals het project Décôlage, dat zittenblijven in de vroegste leerjaren van het lager onderwijs moest tegengaan. Tevens kwamen er maatregelen om schoolkosten transparanter te maken en werkte ze onder meer aan de hervorming van de filosofische opleidingen, de ontwikkeling van digitale sectoren, maatregelen ter ondersteuning van hoogbegaafde scholieren en het opstellen van onderwijsfuncties voor leraren uit het buitenland.
In juli 2013 stopte Simonet vroegtijdig als minister om gezondheidsredenen, omdat ze een behandeling voor borstkanker moest ondergaan. Haar opvolger als minister werd partijgenoot Marie-Martine Schyns. Ondanks haar gezondheidsproblemen besloot ze haar functies als Waals Parlementslid en volksvertegenwoordiger van de Franse Gemeenschap terug op te nemen, twee mandaten die ze uitoefende tot aan de verkiezingen van mei 2019.
In het Waals Parlement werd Simonet van 2014 tot 2017 ondervoorzitter van de commissie Economie en Innovatie, van 2017 tot 2019 ondervoorzitter van de commissie Economie, Werk en Opleiding en was ze lid van de commissie Europese Aangelegenheden. In haar parlementair werk richtte ze zich vooral op Luikse dossiers, zoals de aanleg van de tram en de ontwikkeling van de luchthaven. Van maart tot mei 2019 was zij nog even fractieleider voor haar partij in het Waals Parlement ter opvolging van Dimitri Fourny. In het Franse Gemeenschapsparlement zetelde Simonet intussen in de commissies Kind, Onderzoek, Openbaar Ambt en Schoolgebouwen (2013-2014), Onderwijs voor Sociale Promotie, Jeugd, Vrouwenrechten en Gelijke Kansen (2014-2019), waarvan ze ondervoorzitter was, en Jeugd, Jeugdhulp, Justitiehuizen, Sport en Promotie van Brussel (2019). Bij de verkiezingen van mei 2019 stond ze als laatste opvolger op de cdH-lijst voor het Europees Parlement, waarmee Simonet haar politieke carrière beëindigde.Marie-Dominique Simonet laatste opvolger bij de Europese verkiezingen, La Libre Belgique, 23 maart 2019. Gearchiveerd op 3 juni 2019.
Van mei 2016 tot mei 2017 was Simonet tevens voorzitter van de raad van bestuur van de luchthaven Liège Airport. In juni 2019 werd de gewezen politica lid van de raad van bestuur van verzekeringsgroep Ethias, als opvolger van de kort daarvoor overleden Jean-Pierre Grafé.Marie-Dominque Simonet remplace J-P Grafé chez Ethias, Today in Liège, 14 juni 2019. Gearchiveerd op 29 juni 2019.
Eretekens 2019: Grootofficier in de LeopoldsordeKoninklijk Besluit van 23 juni 2019
Externe link Biografie Marie-Dominique Simonet op connaitrelawallonie.be.
Categorie:CdH-politicus Categorie:Minister in de Waalse regering Categorie:Minister in de Franse Gemeenschapsregering Categorie:Waals Parlementslid Categorie:Volksvertegenwoordiger van de Franse Gemeenschap Categorie:Belgisch volksvertegenwoordiger