Het FIFA wereldkampioenschap voetbal 1958 was de zesde editie van een internationale voetbalwedstrijd tussen de nationale mannenteams van landen die aangesloten zijn bij de FIFA. Zweden was dat jaar gastheer van de eindronde, zoals acht jaar eerder, op zaterdag 22 juli 1950, besloten tijdens een FIFA-congres in Rio de Janeiro.
Aan de voorronden deden 48 landen mee, waaronder elf debutanten. De loting voor het hoofdtoernooi had plaats op zaterdag 8 februari 1958 in Stockholm. Het toernooi zelf begon op vrijdag 6 juni en eindigde op zondag 29 juni. Het is tot dusver het enige WK waarop alle vier de elftallen van het Verenigd Koninkrijk zich wisten te plaatsen.
De wereldtitel werd gewonnen door Brazilië met als smaakmaker de 17-jarige Pelé. Topscorer was de Franse aanvaller Just Fontaine met 13 doelpunten, een record voor een eindtoernooi dat tot op heden nog niet is verbeterd.
Kwalificatie
FIFA-lidConfederatieBesteprestatie UEFA Gastland 4e 1 1934 1950 0 Derde UEFA Titelverdediger 4e 2 1934 1954 1 KampioenUEFA Winnaar groep 1 3e 3 1950 1954 0 Kwartfinale UEFA Winnaar groep 2 5e 2 1930 1954 0 Kwartfinale UEFA Winnaar groep 3 4e 2 1934 1954 0 TweedeUEFA Winnaar groep 4 4e 2 1934 1954 0 Tweede UEFA Winnaar groep 5 3e 2 1934 1954 0 DerdeUEFA Winnaar groep 6 1e 1 n.v.t. n.v.t. n.v.t. n.v.t. UEFA Winnaar groep 7 4e 3 1930 1954 0 Halve finale UEFA Winnaar groep 8 1e 1 n.v.t. n.v.t. n.v.t. n.v.t. UEFA Winnaar groep 9 2e 2 1954 1954 0 Groepsfase UEFA play-off (UEFA–AFC) 1e 1 n.v.t. n.v.t. n.v.t. n.v.t. CONMEBOL Winnaar groep 1 8 8 1930 1954 0 Tweede CONMEBOL Winnaar groep 2 3 1 1930 1934 0 Tweede CONMEBOL Winnaar groep 3 3 1 1930 1954 0 GroepsfaseCONCACAFFinaleronde4e3193019540Groepsfase De kwalificatie leverde wat verrassingen op: de oud-wereldkampioenen Uruguay en Italië ontbraken, hun plaatsen werden ingenomen door respectievelijk Paraguay en Noord-Ierland. Paraguay won met 5-0 van Uruguay, terwijl debutant Noord-Ierland Italië met 2-1 versloeg. Ook een verrassing was de kwalificatie van Schotland ten koste van Spanje, dat met de genaturaliseerde Alfredo di Stefano de beste voetballer van de wereld had. Israël plaatste zich in eerste instantie voor de Aziatische zone, maar hoefde daar geen wedstrijden voor te spelen, omdat alle landen zich terugtrokken, waardoor de FIFA besloot voor een extra play-off serie. Wales won de continentale play-off en was een tweede debutant, alle Britse teams waren voor de eerste en laatste keer gekwalificeerd.
De derde debutant Sovjet-Unie deed eindelijk mee aan de WK-kwalificatie en behoorde meteen tot de kanshebbers. Het veroverde twee jaar daarvoor de Olympische titel en had vooral in Lev Jasjin een topdoelman in huis. Een uitgesproken favoriet was er niet, De finalisten van het vorige WK West Duitsland en Hongarije leken ernstig verzwakt na vier jaar, de voornaamste Hongaarse spelers ontvluchtten hun land na het mislukken van de Hongaarse Revolutie. Slechts zes spelers waren nog present bij wereldkampioen West-Duitsland, sterspeler Fritz Walter was inmiddels op leeftijd. Engeland was ernstig verzwakt door de Vliegramp van München, waar een aantal spelers van Manchester United de dood vonden. Zweden versterkte zijn selectie door ook profspelers toe te staan voor het nationale team. Buiten Europa deed Argentinië eindelijk weer mee en was een overtuigende Zuid-Amerikaanse kampioen. Brazilië ging met een professionele begeleiding naar het WK, twee jonge maar veelbelovende spelers waren nog reserve: Garrincha en Pelé.
Deelnemende landen Groep A Groep B Groep C Groep D
Scheidsrechters UEFA Fritz Seipelt Lucien Van Nuffel Martin Macko Carl Jørgensen Arthur Ellis Reginald Leafe Arne Eriksson Maurice Guigue István Zsolt Vincenzo Orlandini Jan Bronkhorst Joaquim Campos Jack Mowat Juan Garay Gardeazábal Sten Ahlner Paul Wyssling Nikolai Latyshev Mervyn Griffiths Leo Lemesić
CONMEBOL Juan Brozzi José Maria Codesal
Speelsteden Stockholm Göteborg Malmö Råsundastadioncapaciteit: 52.400 Nya Ullevicapaciteit: 52.000 Malmö Stadioncapaciteit: 30.000 150px 150px 150px Norrköping Sandviken Uddevalla Nya Parkencapaciteit: 20.000 Jernvallencapaciteit: 20.000 Rimnersvallencapaciteit: 17.778 150px 150px 150px Borås Halmstad Örebro Ryavallencapaciteit: 15.000 Örjans vallcapaciteit: 15.000 Eyravallencapaciteit: 13.000 150px 150px 150px Eskilstuna Helsingborg Västerås Tunavallencapaciteit: 20.000 Olympiacapaciteit: 16.000 Arosvallencapaciteit: 10.000 150px 150px 150px
Groepsfase Groep A West-Duitsland ging met vooral wat oudere spelers naar het WK die al eerder wereldkampioen waren geworden zoals Helmut Rahn en de inmiddels al 37-jarige aanvoerder Fritz Walter, slechts zes spelers waren over van het team wat in 1954 zo verrassend wereldkampioen werd. Jong talent was voornamelijk aanwezig in de vorm van de 21-jarige Uwe Seeler, een veelbelovende aanvaller van Hamburger SV en de 19-jarige back Karl Heinz Schnellinger van 1.FC Köln. West-Duitsland had het zwaar in de eerste ronde, in alle wedstrijden moesten er achterstanden ingehaald worden, wat echter een specialiteit van de Duitsers werd. Eerste tegenstander was Argentinië, dat voor de eerste keer aantrad sinds 1934. Argentinië moest spelen in de shirts van het locale Malmö FF, omdat het Argentijnse shirt teveel leek op het Duitse shirt. Na een 0-1 achterstand won West Duitsland met 3-1 door twee goals van Helmut Rahn en één van Uwe Seeler. Voor Hemut Rahn was het een wonder dat hij meedeed aan het toernooi, omdat hij door ernstig alcoholgebruik een auto-ongeluk veroorzaakte en een gevangenisstraf opliep. De Duitse Bind schorste hem, maar Sepp Herberger maakte zich sterk voor zijn aanblijven in het Duitse team.
Argentinië ging met goede moed naar het WK, maar had twee nadelen, het raakte na de de gewonnen Copa América van 1957 zijn belangrijkste spelers kwijt: de meeste gevreesde aanvallers, bijgenaamd "The dirty faces"en "trio of death" Antonio Angelillo, Omar Sívori en Humberto Maschio vertrokken allemaal naar een Italiaanse club en waren niet meer beschikbaar voor het Argentijnse elftal. Daarnaast had Argentinië door zijn isolement nauwelijks ervaring met spelen tegen Europese teams. Na de nederlaag tegen Duitsland boekte Argentinië een 3-1 zege op Noord Ierland, maar het spel was nog steeds niet overtuigend. De laatste tegenstander in de groepsfase was Tsjecho-Slowakije, een talentvol team, dat een moeilijk begin van het toernooi had met een nederlaag tegen Noord-Ierland en een gelijkspel tegen West-Duitsland (2-2 na een 0-2 voorsprong). De Tsjechen overklasten de Argentijnen, stonden voor rust met 3-0 achter en de wedstrijd eindigde uiteindelijk in een 6-1 afstraffing. De "Desastre de Suecia" (The disaster of Sweden) was geboren. Bij terugkomst werden de spelers afgeleverd op een boerderij, omdat men bang was dat de spelers vermoord zouden worden. De al decennia zittende coach Guillermo Stábile, die zijn team nauwelijks had voorbereid op de Europese manier van spelen nam ontslag. De afstraffing was een omkanteling in het Argentijnse voetbal: voetbal was meer dan alleen dribbelen, voortaan zou de ploeg ook fysiek zijn mannetje moeten staan.
Ook Noord-Ierland had tragedies te verwerken vanwege de vliegramp van München. Hoewel zwaar gewond redde doelman Harry Gregg een aantal spelers zoals Bobby Charlton en zelfs een baby. Jackie Blanchflower was zwaar gewond en zou uiteindelijk in 1959 stoppen met zijn carrière. Zijn broer Danny Blanchflower speelde voor Tottenham Hotspur en was de aanvoerder/ sterspeler van het team. Noord-Ierland, dat in de kwalificatie Italië uitschakelde moest in de laatste wedstrijd in de groep minstens gelijk spelen tegen wereldkampioen Duitsland. Het kwam twee keer voor, maar door treffers van Rahn en Seeler eindigde de wedstrijd in een gelijkspel en was West-Duitsland zeker van deelname aan de kwartfinales. Gregg keepte de wedstrijd van zijn leven, maar kon de beslissingswedstrijd tussen Noord-Ierland en Tsjechoslowakije niet spelen. In een slijtageslag overwon Noord Ierland een 0-1 achterstand en won na verlengingen, Peter McParland scoorde net als tegen Duitsland beide doelpunten. Noord-Ierland plaatste zich verrassend voor de kwartfinales, al leverde de wedstrijd veel blessures op.
¹ Play-off duel om te bepalen wie naar de kwartfinale mag
Play-off
Groep B De in Marokko geboren aanvallerJust Fontaine werd onderdeel van de Franse selectie, omdat René Bliard en Thadée Cisowski geblesseerd waren. Sterspeler bij Frankrijk was Raymond Kopa, de enige speler van Real Madrid die meedeed aan dit kampioenschap. De eerste wedstrijd was tegen Paraguay, dat zich plaatste ten koste van de wereldkampioen van 1950, Uruguay. Fontaine scoorde twee keer in de eerste helft, maar na vijftig minuten nam Paraguay een 2-3 voorsprong. In het restant van de tweede helft overklatsten de Fransen de Zuid-Amerikanen en wonnen met 7-3, Fontaine scoorde het vijfde Franse doelpunt.
Ook Schotland had te lijden onder de gevolgen van de vliegramp van München, Manchester United coach Matt Busby zou ook Schotland leiden op het WK, maar was nog te zwaar gewond om deze taak te vervullen, Dawson Walker volgde hem tijdelijk op. Schotland, dat zich wilde revancheren voor het beroerde WK van 1954 begon het toernooi verdienstelijk met een 1-1 gelijkspel tegen het sterke Joegoslavië, Jim Murray scoorde het eerste doelpunt van Schotland ooit op een WK. Voor de wedstrijd tegen Paraguay kregen de spelers Archie and Tommy Docherty opdracht Paraguay te bespioneren in hun partij tegen Frankrijk, maar hun rapport, waarin werd gewaarschuwd over de fysieke sterkte van de tegenstander werd genegeerd. Omdat Schotland niet goed voorbereid was voor het fysieke spel van Paraguay verloren de Schotten verrassend met 3-2.
De tweede tegenstander van Frankrijk was Joegoslavië, een ware "angstgegener", die de "haantjes" zowel in 1950 als 1954 versloeg. Fontaine scoorde nu twee goals, maar in de slotfase strafte Joegoslavië de aanvallende tactiek van Frankrijk af: 3-2. Todor Veselinovic scoorde twee keer voor de Joegoslaven. In hun laatste groeswedstrijd kwalificeerde Frankrijk zich voor de kwartfinales door met 2-1 van Schotland te winnen, voor Schotland miste John Hewie een strafschop. Joegoslavië vergezelde de Fransen in de volgende ronde na een 3-3 gelijkspel tegen Paraguay, er werd gemiddeld meer dan vijf goal gescoorde in deze groep.
Groep C Gastland Zweden wist zich voor het eerdere WK niet te kwalificeren en besloot voortaan ook profspelers te selecteren voor het nationale team. Dat betekende dat het befaamde "Gre-No-Li" trio (Gunnar Nordahl), Gunnar Gren en Nils Liedholm) na de gewonnen Olympische titel in 1948 zich weer kon opmaken voor een WK. Na de Olympische Spelen werden de drie prof bij AC Milan, waar ze grote triomfen vierden. Nordahl werd niet meer geselecteerd, Gren en Liedholm maakten op vergevorderde leeftijd eindelijk hun debuut op een WK, Het team werd nog steeds gecoacht door de Engelsman George Raynor. De openingswedstrijd was tegen Mexico, dat voor de vierde keer een openingswedstrijd speelde en de eerdere drie edities met ruime cijfers verloor. Mexico had in de beginfase het beste van het spel, maar verloor uiteindelijk toch weer ruim: 3-0 met twee treffers van Agne Simonsson en één van Liedholm.