thumb|Gérard Deprez, 2015 Gérard M.J. Deprez (Noville, 13 augustus 1943) is een Belgisch voormalig politicus, eerst voor de christendemocratische PSC en daarna voor de liberale MR.
Levensloop Deprez werd geboren in een familie van landbouwers in het Luxemburgse dorp Noville. Op het einde van de Tweede Wereldoorlog werd de familie zwaar getroffen. Tijdens de Slag om de Ardennen werd Noville namelijk volledig verwoest door bombardementen, terwijl de vader en oom van Deprez door terugtrekkende Duitse soldaten werden gefusilleerd.
Nadat hij van 1955 tot 1961 de Grieks-Latijnse humaniora aan het Klein Seminarie van Bastenaken had doorlopen, ging Deprez tot 1965 universitair onderwijs volgen aan de UCL. Hij werd in 1963 kandidaat in de wijsbegeerte en de letteren en in 1965 licentiaat in de sociologie. In 1974 behaalde hij aan de UCL nog een doctoraat in de sociologie.
Na het einde van zijn universitaire studies begon Deprez aan een academische carrière. Van 1966 tot 1974 was hij assistent aan het Centrum voor Sociologisch Onderzoek van de UCL en van 1966 tot 1971 docent aan het ISCO, het Hoger Instituut voor Arbeidscultuur. Daarnaast was hij van 1969 tot 1974 geassocieerd lid van de Universitaire Associatie voor Onderzoek in Bestuurskunde (AURA) van de UCL.
In 1974 begon de toen 30-jarige Gérard Deprez aan een politieke loopbaan voor de PSC. Van mei 1974 tot oktober 1975 was hij adviseur op het kabinet van de toenmalige ministers van Franse Cultuur Jean-Pierre Grafé en Henri-François Van Aal, waarna hij van oktober 1975 tot mei 1978 politiek raadgever was van de toenmalig PSC-voorzitters Charles-Ferdinand Nothomb en Georges Gramme. Vervolgens was hij van mei 1978 tot april 1979 algemeen politiek secretaris van de PSC/CVP, bevoegd voor de internationale betrekkingen en was hij van april 1979 tot december 1981 kabinetschef van de toenmalige PSC-vicepremiers Paul Vanden Boeynants en José Desmarets.
Van september tot december 1981 was Deprez tevens politiek secretaris van de PSC. In december 1981 volgde hij Paul Vanden Boeynants op als partijvoorzitter van de PSC, een functie die hij tot in maart 1996 uitoefende. Als partijvoorzitter speelde hij een belangrijke rol in de totstandkoming van de Staatshervormingen van 1988-1989 en 1992-1993, die België omvormden tot een volwaardige federale staat. Om die reden werd hij in januari 1995 benoemd tot minister van Staat. In maart 1996 stopte Deprez na bijna vijftien jaar als PSC-voorzitter. Bij de voorzittersverkiezingen die maand steunde hij Joëlle Milquet, die echter nipt werd verslagen door Charles-Ferdinand Nothomb.
Onder Nothomb voerde de PSC in de lente van 1997 gesprekken met de liberale PRL over een nauwere samenwerking tussen beide partijen. Naar aanleiding hiervan riep Deprez in juni 1997 op tot het vormen van een grote centrumrechtse alliantie van PSC, PRL en FDF gestoeld op het christendemocratisch en sociaal-liberaal gedachtegoed, hetgeen volgens hem de enige mogelijkheid was om tot een duurzame heropleving van Wallonië te komen, waartoe hij de Waalse politiek dominerende socialistische partij PS niet in staat achtte. Het partijbestuur van de PSC verwierp in juni 1997 echter een toenadering tot andere partijen en koos ervoor haar eigenheid te bewaren. Deprez legde zich evenwel niet neer bij deze beslissing en besloot in december 1997 een politieke vernieuwingsbeweging op te richten, de Mouvement des Citoyens pour le Changement (MCC), die in juni 1998 formeel werd opgericht en toenadering zocht tot het PRL-FDF. Het partijbestuur van PSC oordeelde dat Deprez zich zo buiten de partij plaatste en in januari 1998 werd hij uit de partij gezet. De MCC, waarvan Deprez van 1998 tot 2020 voorzitter was, vormde in december 1998 een kartel met PRL-FDF en ging in 2002 op in de Mouvement Réformateur, waarin de MCC een autonome structuur bleef behouden. Van de MR was hij tot 2020 ondervoorzitter.
Van juni 1984 tot juni 2009 zetelde Deprez in het Europees Parlement, tot 2004 voor de Europese Volkspartij en daarna voor de Alliantie van Liberalen en Democraten voor Europa. Van 1984 tot 1987 had hij zitting in de Begrotingscommissie, van 1989 tot 1994 in de commissie Sociale Zaken, Werkgelegenheid en Arbeidsmilieu, van 1994 tot 1999 in de commissie Openbare Vrijheden en Binnenlandse Zaken en van 1999 tot 2009 in de commissie Vrijheden en Rechten van de Burger, Justitie en Binnenlandse Zaken, die vanaf 2004 de commissie Burgerlijke Vrijheden, Justitie en Binnenlandse Zaken heette en waarvan hij van 2008 tot 2009 voorzitter was. Van 2002 tot 2004 was hij bovendien ondervoorzitter van de Delegatie van de Gemengde Parlementaire Commissie Europese Unie-Turkije. Bij de Europese verkiezingen van juni 2009 stond Deprez als eerste opvolger op de MR-lijst, maar in de daaropvolgende legislatuur keerde hij niet meer terug naar het Europees halfrond.
Na de federale verkiezingen van juni 2010 kwam Deprez als eerste opvolger in de Senaat terecht, als vervanger van Louis Michel, die verkoos om in het Europees Parlement te blijven zetelen. Deprez behoorde zo tot de laatste lichting rechtstreeks verkozen senatoren, een categorie die door de hervorming van de Hoge Vergadering na de verkiezingen van mei 2014 verdween. Hij maakte er deel uit van de commissies Institutionele Aangelegenheden en Binnenlandse Zaken en was de initiatiefnemer van de wet op het cyberpesten, die tegen het einde van de legislatuur gestemd werd. Vervolgens zetelde Deprez van mei 2014 tot mei 2019 opnieuw in het Europees Parlement, waar hij actief werd in de Begrotingscommissie en ondervoorzitter was van de Delegatie in de Euro-Latijns-Amerikaanse Parlementaire Vergadering. Bij de verkiezingen van mei 2019 stelde Deprez zich niet langer kandidaat.
Op lokaal politiek niveau werd Deprez in oktober 1982 verkozen tot gemeenteraadslid van Ottignies-Louvain-la-Neuve, een functie waaruit hij in januari 1990 om persoonlijke redenen ontslag nam.
Externe links Biografie Gérard Deprez op connaitrelawallonie.be. Persoonlijke website
Categorie:MR-politicus Categorie:Partijvoorzitter van de PSC Categorie:Belgisch minister van staat Categorie:Belgisch Europarlementariër Categorie:Belgisch kabinetschef