Duane Eddy (Corning (New York), 26 april 1938 – Franklin (Tennessee), 30 april 2024) was een Amerikaanse gitarist. Hij brak eind jaren vijftig in de VS door met een aantal instrumentale rock-'n-rollhits en wordt sindsdien beschouwd als een belangrijke grondlegger van het "twangy" gitaargeluid: een stijl waarbij vooral losse noten op de lage snaren van de elektrische gitaar worden gespeeld, voorzien van nadrukkelijke galm, vibrato, tremolo en buiging van de snaren.
Aan het begin van de jaren zestig was Eddy een van de populairste artiesten van Amerika. Gedurende zijn carrière werden over de hele wereld meer dan 100 miljoen geluidsdragers van hem verkocht. In 1994 eerde de Amerikaanse muziekindustrie hem door hem op te nemen in de Rock & Roll Hall of Fame. Volgens dat instituut geldt hij zelfs als "de succesvolste instrumentalist in de geschiedenis van de rockmuziek".https://web.archive.org/web/20070626030342/http://rockhall.com/inductee/duane-eddy
Eddy scoorde in de VS vijftien top 40-singles, maar nooit een nummer 1-hit. In Engeland had hij telkens meer succes dan in de Verenigde Staten en in 1960 verkozen de lezers van New Musical Express hem nog boven Elvis Presley tot World's Number One Musical Personality. Tot zijn beroemdste opnames behoren "Because They're Young" (1960), "Rebel-'Rouser" (1958), "Forty Miles of Bad Road" (1959), "Londonderry Air" (1961), "(Dance with the) Guitar Man" (1962) en "Boss Guitar" (1962).
Een remake van Henry Mancini's thema van de televisieserie Peter Gunn, die Duane Eddy opnam met de Britse band Art of Noise kreeg in 1986 de Grammy Award voor Beste Rock Instrumental.
De opname "Because They're Young" werd gebruikt als begintune voor het Radio 2 programma "De Pré Historie".
Biografie Eerste stappen Duane Eddy was vijf jaar oud toen hij zijn familie vermaakte met gitaarimitaties van zijn cowboyheld Gene Autry.
Het gezin Eddy verhuisde begin jaren vijftig naar Phoenix, Arizona waar vader voor Safeways werkte.
Duane kocht zijn eerste gitaar een "Goldtop Les Paul" in 1953. Twee jaar later, op zijn 17e, ging hij spelen samen met schoolmaat Jimmy Delbridge (piano). Het tweetal trad op in en rondom Coolidge en maakte zijn radiodebuut op de lokale zender KCKY. Het duo noemde zich een tijdje "The Pinal Country Twisters" en raakte bevriend met radio-diskjockey Barton Lee Hazlewood. Regelmatig ondernam het trio onder leiding van Lee tripjes naar Phoenix voor countrymuziek in Madison Square Garden, waar de mannen de jonge gitarist Al Casey leerden kennen.
In de zomer van 1955 reden ze gedrieën naar Ramsey's Recorders in Phoenix waar Lee de eerste plaat van het duo Jimmy & Duane produceerde: 'I want some lovin' baby'/'Soda fountain girl'. Hazlewood betaalde $150 om de opnames te persen op het door hem verzonnen EB X. Preston label door Four Star Records in Los Angeles.
In 1956 verscheen het duo op tv (KTVK in Phoenix), in de show 'The Hit Parade'. Eddy ontwikkelde een eigen twangy Rock-'n-Roll-elektrische-gitaar-sound, en maakte zich los van het country-imago.
De doorbraak Toen hij in 1957 door Dick Clark werd uitgenodigd voor de 'Saturday Night Beechnut Show' waar hij 'Ramrod' ten gehore bracht, stroomden de orders binnen. Vreemd genoeg kreeg Duane alle credits voor 'Ramrod', maar was het Al Casey die speelde op de plaat. Samen met Casey formeerde hij in 1958, in de James Dean-hoogtijdagen, de band The Rebels met Larry Knechtel op piano, Al Casey op gitaar, Jim Horn, Steve Douglas en John Johnson Jr. op sax, Ike Clanton op bas en Mike Bermani op drums. De band speelde in verschillende samenstellingen.
De eerste single die werd opgenomen was "Movin 'n groovin". Die leverde een platencontract met Jamie records op. De eerste echte hit (nummer 6 op 28 juli 1958) was "Rebel-'Rouser" waarna Lester Still van Jamie met de uitdrukking Twangy op de proppen kwam die Eddy de bijnaam Mr. Twang bezorgde. Inmiddels kreeg hij ook aandacht in Clarks' populaire programma American Bandstand.
Op 9 januari 1959 werd Duane Eddy's debuutalbum, "Have Twangy Guitar Will Travel ", gelanceerd waarmee hij direct groot succes had. De lp bezorgde hem een nummer 5-notering in de lp-lijsten en bleef 82 weken in de hitlijst genoteerd staan. Zijn grootste successen beleefde Duane Eddy in de eerste helft van de jaren zestig.
In 1959 haalde Eddy ook met de single "Forty Miles Of Bad Road" de top 10. In het volgende jaar had hij meteen een hit met Shazam!, dat drie jaar later door The Shadows werd gecoverd als B-kant van hun single Geronimo, en vertolkte hij de titelsong van Paul Wendkos' film "Because They're Young", een nummer met Eddy's sonore gitaarsound tegen violen op de achtergrond.
Even had hij een filmcarrière door niet alleen in deze film mee te spelen maar ook in: A Thunder of Drums, The Wild Westerners, Kona Coast en The Savage Seven. Na 1963 scoorde hij minder hits, door opkomst van andere bands/muziekstromingen en met name de Britse invasie van groepen als The Beatles. Wel haalde hij in 1975 de Nederlandse Top 40 met Play me like you play your guitar en in 1980 pas met Because They're Young.
Eveneens in 1960 bereikte zijn thema voor de film Pepe in de Verenigde Staten de 18e plaats en in Engeland de 2e.
In 1962 verwisselde Duane het Jamie records-platenlabel voor RCA Victor en trouwde hij met Phoenix singer-songwriter Jessi Colter, een huwelijk dat standhield tot 1968.
Duane ging in 1965 van RCA naar het Colpix label.
Eddy overleed op 30 april 2024 op 86-jarige leeftijd.Remembering 'Rebel Rouser' rock icon Duane Eddy, dead at 86
Nederlandse Top 40 Slooten, Johan van (1998): Hit Dossier 1939 tot 1998. Haarlem: Becht |- |align=left|Pepe||1961||-5-1961||13||8||(met the Rebels London Records) |- |align=left|(Dance with the) Guitar Man||1962||-3-1963||16||4||(met the Rebelettes RCA Victor) |- |align=left|Play me like you play your guitar||1975||12-4-1975||25||4||(Polydor) |- |align=left|Because They're Young||1960||13-9-1980||37||3||(London Records)
Discografie Plaat# Titel jaar EB X Preston 212 Soda Fountain Girl/I Want Some Lovin' Baby 1956 Ford500Ramrod/Caravan1957Jamie1101Moovin 'N' Groovin'/Up & Down19581104Rebel-'Rouser/Stalkin19581109Ramrod/The Walker19581111Cannonball/Mason Dixon Lion19581117The Lonely One/Detour19591122Yep!/Three-Thirty Blues19591126Forty Miles of Bad Road/Quiet Three19591130Some Kinda Earthquake/First Love, First Tears19591144Bonnie Came Back/Lost Island19601151Shazam!/The Secret Seven19601156Because They're Young/Rebel Walk19601163Kommotion/Theme For Moon Children19601168Peter Gunn/Along The Navajo Trail19601175Pepe/Lost Friend19611183Theme From Dixie/Gidget Goes Hawaiian19611187Ring of Fire/Bobbie19611195Drivin' Home/Tammy19611200My Blue Heaven/Along Came Linda1961Gregmark5Caravan/Caravan Pt.21961Jamie1206The Avenger/Londonderry Air19611209Trambone/The Battle19621224Runaway Pony/Just Because1962RCA7999Deep In The Heart of Texas/Saints "&" Sinners19628047Ballad of Paladin/The Wild Westerner19628087(Dance With The) Guitar Man/Stretchin' Out19628131Boss Guitar/Desert Rat19638180Lonely Boy, Lonely Guitar/Joshin'19638214Your Baby's Gone Surfin'/Shuckin'19638276Son of Rebel Rouser/Story of Three Loves19648335Guitar Child/Jerky Jalopy19648376Water Skiing/Theme From “A Summer Place”19648442Guitar Star/The Iguana19648507Moonshot/Roughneck1965Colpix779Trash/South Phoenix1965788Don't Think Twice/House of The Rising Sun1965795El Rancho Grande/Poppa's Movin' On1966Reprise0504Daydream/This Guitar Was Made For Twangin'19660557Monsoon/Roarin'19670622Guitar On My Mind/Wicked Woman From Wickenburg19670662This Town/There Is A Mountain19680690Niki Hoeky/Velvet Nights1968
Prijzen 1962 - Guild DE - 500 Signature Guitar Number One Rock and Roll Instrumentalist of All Time - Billboard Magazine 1986 - 'Best Rock Instrumental' Grammy met Peter Gunn Grammy Nomination 'Best Country Instrumental' 1994 - Rock and Roll Hall of Fame Member 1997 - Gretsch Duane Eddy Signature Model DE 6120 2004 - Legend Award - Guitar Player Magazine 2008 - Musicians Hall of Fame. Gibson Duane Eddy Signature Model Guitar 2
Externe links Duane Eddy Platen hoesjes Encyclopaedia Britannica article 2005 Duane Eddy Interview https://web.archive.org/web/20061123062918/http://www.rockhall.com/hof/inductee.asp?id=98 http://www.angelfire.com/ar/twangsville/
Categorie:Amerikaans gitarist Categorie:Rock-'n-rollmusicus Categorie:Amerikaans countrymusicus