Novak Djokovic (Belgrado, 22 mei 1987), ook gespeld als Novak Đoković (Servisch: Новак Ђоковић), is een Servisch tennisser. Sinds 2020 mag Djokovic de titel dragen van "Big Titles King", door 72 titels van de vier meest prestigieuze toernooicategorieën te hebben behaald.
Djokovic is met 24 overwinningen alleenrecordhouder wat betreft meeste grandslamtitels in het mannentennis, waarvan tien Australian Open-titels, zeven Wimbledon-titels, vier US Open-titels en drie Roland Garros-titels. Door het winnen van Roland Garros in 2016 werd hij de achtste speler in het mannentennis in de geschiedenis die een "Career Slam" behaalde en de derde speler die alle vier grandslamtoernooien opeenvolgend heeft gewonnen. Met zijn titel op Roland Garros in 2021 werd Djokovic de eerste tennisspeler in het "Open tijdperk" en de derde in totaal met een dubbele Career Slam. Door Roland Garros 2023 te winnen werd Djokovic de eerste en enige tennisspeler die ooit een drievoudige Career Slam behaalde. Djokovic speelde in een recordaantal van 37 grandslamfinales.
Als ATP-speler eindigde Djokovic acht keer op de nummer 1-positie van de wereld en is daarmee recordhouder. Hij heeft gedurende een recordaantal van 428 weken op de nummer 1-positie van de ATP-ranglijst gestaan. Djokovic won ook zeven ATP Finals-titels, 40 ATP Tour Masters 1000-titels, vijftien ATP Tour 500-titels en twaalf ATP Tour 250-titels.
In 2018 werd hij de eerste speler die een "Career Golden Masters" (het winnen van alle negen Masters 1000-toernooien) heeft behaald. In 2020 behaalde hij zelfs de dubbele Career Golden Masters, door alle negen Masters 1000-toernooien minimaal 2x te winnen.
Door de ITF (International Tennis Federation) is Djokovic acht keer uitgeroepen tot wereldkampioen en is daarmee ook recordhouder. Op 4 augustus 2024 slaagde Djokovic er in om als derde speler een "Career Golden Slam" te behalen door de gouden medaille te winnen bij de Olympische Spelen in Parijs. Daarmee won hij de enige belangrijke titel die nog op zijn erelijst ontbrak.
Met het nationale team van Servië won Djokovic de Davis Cup in 2010 en de ATP Cup in 2020. Hij heeft ook verschillende andere sportprijzen gewonnen, waaronder vijf keer de "Laureus World Sports Awards" voor sportman van het jaar. Djokovic is, gemeten naar het aantal gewonnen grandslamtitels en het aantal weken op de nummer 1-positie van de wereld, de succesvolste tennisspeler aller tijden.
Loopbaan Jeugd Djokovic begon met tennissen toen hij vier jaar oud was en op zijn twaalfde mocht hij naar de Nikola Pilić Academie voor tennis in München. Hierdoor spreekt hij naast Servisch en Engels ook vloeiend Duits en Italiaans.
2006 thumb|Djokovic in 2006 In 2006 steeg Djokovic door zijn grootse vorm op de ranglijst. Hij startte het jaar als 78e, maar mede door het bereiken van de kwartfinale op Roland Garros en de vierde ronde op Wimbledon, vond hij zichzelf terug in de top 40. Drie weken na het succes op Wimbledon won hij zijn eerste proftitel, in Amersfoort versloeg hij Nicolás Massú in de finale. Hij verloor geen enkele set in dit toernooi. Djokovic won zijn tweede titel in zijn carrière in Metz. Deze overwinningen brachten hem naar een plaats bij de beste 20 van de wereld. Tijdens het US Open kwam hij niet verder dan de derde ronde, daar werd hij uitgeschakeld door Lleyton Hewitt met 6-3, 6-1, 6-2.
2007 Djokovic behaalde zijn derde titel in Adelaide aan het begin van het nieuwe jaar. In de vierde ronde van het Australian Open kwam hij titelhouder Roger Federer tegen die hem uitschakelde. Op 1 april 2007 won hij zijn eerste ATP Masterstoernooi in Miami. Djokovic beste grandslamprestatie in 2007 was het bereiken van de halve finale in zowel Parijs (Roland Garros), als op Wimbledon, waar hij na een vijf uur durende wedstrijd won van de Cyprioot Marcos Baghdatis, maar in de halve finale tegen Nadal op moest geven, vanwege een rugblessure. In augustus wist Djokovic zijn tweede ATP Masters Series-toernooi, Montréal, te winnen. In het US Open haalde hij de finale, waar hij nipt verloor van titelverdediger Roger Federer.
2008 Zijn beste prestatie in Melbourne kwam in 2008. Op de nieuwe ondergrond van het Australische tennistoernooi was de Serviër onverslaanbaar. Hij versloeg onder andere Lleyton Hewitt, David Ferrer en topfavoriet Roger Federer. Jo-Wilfried Tsonga wist als ongeplaatste speler onder andere Rafael Nadal, Andy Murray, Richard Gasquet en Michail Joezjny naar huis te sturen. In de finale klopte Djokovic de Fransman in 4 sets met 4-6, 6-4, 6-3, 7-62. Hiermee won hij zijn eerste grandslamtitel. Op Wimbledon verloor Djokovic in de tweede ronde. Hierin moest hij in drie sets zijn meerdere erkennen in Marat Safin.
2010 Djokovic begon het seizoen 2010 met het behalen van de kwartfinale op het Australian Open, alwaar hij verloor van Jo-Wilfried Tsonga. Begin februari deed Djokovic mee aan het ATP-toernooi van Rotterdam. Hij behaalde de halve finale waarin hij verloor van Michail Joezjny. In maart speelde Djokovic twee Masters-toernooien. Op het ATP-toernooi van Indian Wells verloor hij in de vierde ronde van de latere winnaar Ivan Ljubičić en op het ATP-toernooi van Miami verloor hij al in de eerst ronde van de Belg Olivier Rochus. Op Roland Garros 2010 bereikte Djokovic de kwartfinale waarin hij verloor van Jürgen Melzer in een vijfsetter. Op Wimbledon haalde Djokovic de halve finale. Hij verloor van Tomáš Berdych met 3-6, 6-7 en 3-6. Op de US Open haalde Djokovic de finale waarin hij verloor van de nummer 1, Rafael Nadal, in vier sets: 6-4, 5-7, 6-4 en 6-2.
In 2010 won Djokovic samen met zijn landgenoten de Davis Cup, hij had een belangrijk aandeel in de overwinning door zeven enkelspelpartijen te winnen waaronder twee in de finale. De finale werd gewonnen met 3-2 van Frankrijk. Hij gaf aan dat de Daviscupoverwinning een belangrijke mentale ondersteuning was voor het machtsvertoon waartoe hij in 2011 in staat bleek.
2011 In 2011 was de dominantie van Djokovic zo groot, dat zijn seizoen meegenomen werd in discussies over de meest dominante tennisseizoenen ooit. Zo begon Djokovic het jaar met 41 winstpartijen op rij, slechts één minder dan John McEnroe in 1984. Hij won een recordaantal van vijf Masters series toernooien in één seizoen (Indian Wells, Miami, Madrid, Rome en de Canadian Open) en had op het eind van het jaar een balans van 10-1 tegen zijn grootste rivalen, Roger Federer en Rafael Nadal. Op 30-01-2011 won Djokovic voor de tweede keer in zijn loopbaan het Australian Open. In de finale versloeg hij Andy Murray in drie sets met 6-4, 6-2, 6-3. In de halve finale van Roland Garros maakte Roger Federer een einde aan de zegereeks van Djokovic in 2011 (41 wedstrijden ongeslagen). Federer won de wedstrijd in vier sets met 7-6, 6-3, 3-6, 7-6. Op 3 juli 2011 won de Serviër zijn eerste Wimbledontitel, door in de finale met 4-6, 1-6, 6-1 en 3-6, tweevoudig Wimbledon-winnaar (2008, 2010) Rafael Nadal, te verslaan. Met het bereiken van de finale verzekerde hij zich van de eerste plaats op de wereldranglijst per 4 juli 2011. Op het US Open leek Djokovic, net als in Parijs, te stranden in de halve finale tegen Roger Federer. Ondanks een achterstand van twee sets tegen nul en twee matchpoints voor Federer in de vijfde set wist de Serviër de wedstrijd toch te winnen. Het eerste matchpoint werd weggewerkt met een magistrale forehand, die in allerlei sportjaaroverzichten werd opgenomen.Youtube - Novak Djokovic saves match point vs Federer - US Open 2011 In de finale op 12-09-2011 versloeg hij vervolgens titelverdediger Rafael Nadal in vier sets, 6-2 6-4 6-7 6-1, en won daarmee zijn eerste titel op Flushing Meadows.
2012 Op het Australian Open veroverde Djokovic de titel. Hiermee schaarde hij zich in het gezelschap van Rod Laver, Pete Sampras, Roger Federer en Rafael Nadal als spelers die in het open tijdperk drie achtereenvolgende grandslamtitels wonnen. In de halve finale versloeg hij eerst Andy Murray in 4 uur en 50 minuten (6-3, 3-6, 6-7, 6-1, 7-5). De finale werd de langste grandslamfinale in het open tijdperk met 5 uur en 53 minuten. Rafael Nadal werd uiteindelijk verslagen met 5-7, 6-4, 6-2, 65-7, 7-5, waarmee Djokovic voor de zevende achtereenvolgende maal een finale van Nadal won. In maart won Djokovic het Masters-toernooi van Miami voor de derde maal (winst tegen Andy Murray in de finale), waarmee hij met elf Masters series-titels op gelijke hoogte kwam met Pete Sampras. In de finale van Monte Carlo verloor hij van Rafael Nadal (na zeven achtereenvolgende finale-overwinningen tegen hem): 3-6, 1-6. Op Roland Garros won hij, ondanks vier wedstrijdpunten tegen zich, van de thuisspelende Jo-Wilfried Tsonga in de kwartfinale. Na een zege op Roger Federer in de halve finale lukte het Djokovic in de finale niet om de derde speler in de geschiedenis te worden (en de eerste sinds Rod Laver in 1969) die alle vier grandslamtitels achter elkaar gewonnen heeft. Rafael Nadal was opnieuw de tegenstander, maar ditmaal won de Spanjaard: 4-6, 3-6, 6-2, 5-7. Op Wimbledon verloor Djokovic in de halve finale van Federer (3-6, 6-3, 4-6, 3-6). Doordat Federer vervolgens ook het toernooi won, verloor Djokovic na 53 weken de nummer 1-positie, aan de Zwitser. Djokovic kende een goed Noord-Amerikaans hardcourtseizoen. Hij pakte een derde titel op het ATP-toernooi van Montréal/Toronto en behaalde een finaleplaats op het ATP-toernooi van Cincinnati (verlies tegen Federer). Hij won en passant de (door de Olympische Zomerspelen gedevalueerde) US Open series, met flinke geldbonus. De US Open verliep tot aan de finale uitstekend voor Djokovic. Hij verloor tot aan de finale slechts een set, en stuurde in de kwartfinale een zeer sterk spelende Juan Martín del Potro toch in straight sets naar huis. In de finale van bijna vijf uur bleek Andy Murray in vijf sets uiteindelijk te sterk: 6-7 (10), 5-7, 6-2, 6-3, 2-6. Na een maand pauze won Djokovic het ATP-toernooi van Peking (finale tegen Tsonga, 7-6, 6-3) en het ATP-toernooi van Shanghai (finale tegen Murray, 5-7, 7-6 (11), 6-3). De winst tegen Murray was opvallend. Djokovic kwam in de tweede set terug van een 4-5, 0-30 achterstand en wist in de tiebreak ook nog vijf matchpoints weg te werken. Djokovic boekte zijn dertiende zege in een toernooi uit de Masters series en is de eerste speler die minimaal zeven van de negen huidige toernooien uit de reeks won. Op 5 november werd Djokovic weer eerste. Djokovic sloot het jaar af met de winst op de World tour finals. Hij bleef ongeslagen in poulewedstrijden tegen Jo-Wilfried Tsonga (7-6, 6-3), Andy Murray (4-6, 6-3, 7-5) en Tomáš Berdych (6-2, 7-6). Vervolgens won hij de halve finale van Juan Martín del Potro (4-6, 6-3, 6-2) en ten slotte de finale van Roger Federer (7-6, 7-5). YouTube Djokovic sluit het jaar af met een balans van 75-12, bijna 10 miljoen euro aan prijzengeld en als nummer 1 van de wereld.
2013