thumb|Kaart van de Oude Stad Hebron, 1898 thumb|Hebron 1910 thumb|Markt in Hebron, 1995 thumb|Het Russisch-Orthodoxe klooster in Hebron, 2008 thumb|Kamer van Koophandel, 2010 thumb|Glas-producten uit Hebron thumb|Humanitaire Atlas, kaart van Hebron met gebiedsafsluitingen; Palestijns gecontroleerd gebied H1, door Israël gecontroleerd gebied H2, en uitbreiding met Israëlische nederzettingen daarbuiten thumb|De humanitaire impact van Israëlische nederzettingen in Hebron, 2019 Hebron (Arabisch: الخليل Al Khalil (wat 'vriend' betekent), Hebreeuws: חברון, Chevron) is een stad op de Westelijke Jordaanoever in Palestina. Israël bezette haar in 1967. Hebron valt als gouvernement Hebron grotendeels onder het bestuur van de Palestijnse Autoriteit (PA). Het is de op een na grootste Palestijnse stad op de Westelijke Jordaanoever met ongeveer 215.000 overwegend Palestijnse inwoners (census 2016). Vanaf 1968 werd naast Hebron de Israëlische nederzetting Kirjat Arba gebouwd en kwamen er meer Israëlische nederzettingen in en rond de stad die steeds meer uitbreiden. De Verenigde Naties beschouwt deze nederzettingen illegaal onder internationaal recht, een standpunt dat door Israël wordt betwist.
Hebron is een van de oudste steden in het Midden-Oosten met archeologische vondsten uit de Kopertijd (4500 tot 3500 v. Chr.) en stedelijke bewoning gevonden in Tel Rumeida vanaf de Bronstijd (vanaf 3300 v. Chr.) In de Amarnabrieven (1353 tot 1335 v.Chr) wordt ook vermelding gemaakt van Hebron als een vestiging onder het bestuur van Shoewardata als een onderdeel van een groep van Kanaänitische stadstaten die onder Egyptische controle stonden. In de Hebreeuwse Bijbel wordt het als een koninklijke stad (koning Hoham) in het oude Kanaän vermeld.https://bijbel.nbv21.nl/bijbel/NBV21/JOS.10/Jozua-10/ Jozua 10:3Jozua 10:36-40 Statenvertaling. Gearchiveerd op 28 mei 2023. In Jozua 20:7 wordt Hebron aangewezen als een van de zes vrijsteden voor de Israëlieten. De bevolking in Hebron door de eeuwen heen zag periodes van Byzantijns, Islamitisch (Arabisch en Mamuluks) en Ottomaans bestuur, met in de meeste jaren een kleine (400 tot 700) joodse gemeenschap (zowel Sefardische en Asjkenazische families).Fred Skolnik, Michael Berenbaum (2007) Encyclopaedia Judaica, Second Edition, Volume 8, pg. 744-749Jerold S. Auerbach, Hebron Jews: Memory and Conflict in the Land of Israel. Rowman & Littlefield Publishers
In Al Khalil/Hebron bestond al in de negende eeuw een bloeiende glasindustrie, waarvoor Bedoeïenen de materialen leverden. De ligging van Hebron op het kruispunt van wegen naar alle richtingen maakte Hebron tot een religieus en commercieel centrum, waardoor de industrie bloeide.Hebron's glas-geschiedenis februari 2013
In Al Khalil/Hebron staat de Ibrahimi-moskee (Abraham-moskee). Daar bevindt zich ook de Grot van de Patriarchen, een heilige plaats voor zowel moslims als joden. Joden kennen de plek als Grot van Machpela. In deze 'grot' is er van zowel joden als moslims als christenen een heiligdom geweest. Herodes de Grote heeft er tijdens zijn regering een muur omheen gebouwdPatriarchal Burial Site Explored for First Time in 700 Years BAS Library waarbinnen in de loop der jaren door verschillende heersers een tuin, een moskee en een netwerk van gangen en kamers zijn gebouwd. Van het christelijke heiligdom, dat op deze plaats heeft gestaan, zijn getuigenissen en zijn resten aan te treffen in de architectuur. Onder het Perzische bewind werd in 637 op de ruïnes een moskee gebouwd in beheer bij een islamitische Waqf. In de joodse traditie geldt Hebron als een van de vier 'heilige steden'.Wigoder, Geoffrey, ed. (1989): The Encyclopedia of Judaism. Macmillan. p. 768. In de islam wordt Hebron ook wel als de vierde heilige stad gezien.
In Hebron bevindt zich de Universiteit van Hebron,Hebron University hebron.edu gesticht in 1971 door sjeik Mohammed Ali Al-Jabari. In maart 1996 werd de universiteit door de Israëlische bezetter gesloten, maar na protesten van studenten begin 1997 weer geopend.Hebron welcomes pull-out timeshighereducation.com, 24 januari 1997[The university, a few miles from the centre of Hebron, was closed by the Israeli army last March and only reopened in the new year after demonstrations by the students followed by negotiations. Mr Abu Zneid said the Israeli government's decision to close the university after bus bombings in Tel Aviv and Jerusalem, was "a political one, designed to placate right-wingers and settlers in Hebron". None of its students was arrested for involvement in the bombings.The university was initially closed for six months but this was renewed in September.
Werelderfgoed In juli 2017 tijdens de 41e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed is de oude stad van Hebron toegevoegd aan de Werelderfgoedlijst van UNESCO als Palestijns erfgoed (onder 'bedreiging').Hebron/Al-Khalil Old Town whc.unesco.org. Gearchiveerd op 9 juli 2023.Unesco makes Hebron old city Palestinian world heritage site theguardian.com, 7 juli 2017. Gearchiveerd op 5 juli 2023. De erkenning tot cultureel werelderfgoed werd niet geapprecieerd door Israëls premier Benjamin Netanyahu die daarop zijn jaarlijkse bijdrage aan de Verenigde Naties met 1 miljoen dollar verminderde.Unesco verklaart Hebron "beschermde zone", Israël in de gordijnen: "krankzinnig" De Morgen, 7 juli 2017. Gearchiveerd op 16 februari 2019.
Geschiedenis Antieke Periode Verschillende opgravingen in en rond Hebron stad hebben resten van de kopertijd en vroege bronstijd naar boven gehaald, met name door de expedities van Philip C. Hammond (1965, 1980). De Vroege Bronstijd III periode in de Levant wordt momenteel gedateerd van ongeveer 2900 tot 2500 v.Chr. en opgravingen in Tel Rumeida (Hebron's oude stad) bevestigen de aanwezigheid van een versterkte stad.Singer-Avitz, L., & Herzog, Z. (2004). Redefining the centre: the emergence of state in Judah. Tel Aviv, 31.Mizrachi, Yonathan (2014). "Tel Rumeida: Hebron's Archaeological Park" (PDF). Emek Shaveh.
De stad werd verlaten en vervolgens herbouwd in de Midden-Bronstijd I-II (2000-1600 v.Chr.). Op dat moment was de stad omgeven door een massieve muur van bewerkte steen en een externe glacis die de muur ondersteunde. Deze indrukwekkende fortificaties onderstrepen het belang van de stad in deze periode. Verder bewijs hiervoor is een spijkerschrifttablet met spijkerschrift dat ter plaatse is ontdekt, wat aantoont dat er een onafhankelijk besturingssysteem bestond dat commerciële relaties met de omliggende koninkrijken onderhield. Deze stad lijkt ook aan het einde van deze periode te zijn verlaten.A. Ofer, The Judean Mountains in the Biblical Period, Volume 1:Tel Rumeida (PhD dissertation, 1995), pp. 52-60 (in Hebrew) Uit de Laat-Bronstijd (1660-1200 v.Chr.) is er bewijs van enkele graven, enkele aardewerk-stukken, huiselijke structuren en een scarabee van Ramesses II, terwijl de eerdere Midden-Bronstijd stadsmuur nog steeds in gebruik was.Chadwick, Jeffrey R. (2019). "Hebron in the Late Bronze Age: Discoveries of the American expedition to Hebron (Tell er-Rumeide)". In Maeir, Aren M.; Shai, Itzhaq; McKinny, Chris (eds.). The Late Bronze and Early Iron Ages of Southern Canaan. Walter de Gruyter GmbH & Co KG. pp. 185–216. ISBN 978-3-11-062837-1. Uit deze periode komen ook de Amarnabrieven (1350-1335 v.Chr.) die vermelden Hebron in de correspondentie tussen Egyptische farao's en hun vazalstaten in Kanaän. Deze verzameling van 382 kleitabletten met diplomatieke correspondentie geeft inzicht in de internationale relaties van de bronstijd. Op basis van de Amarnabrieven is geopperd dat Hebron mogelijk de (hoofd)stad van Shuwardata van Gat zou zijn geweest, die de stadsnaam in zijn correspondentie met de Egyptische farao vermeldt.
In de Bijbel De Bijbel verhaalt hoe Abram (later Abraham genoemd) zou zijn gaan wonen in de "eiken(bossen) van Mamre" in de buurt van Hebron (Genesis 13:18). En ook hoe zijn vrouw Sara daar stierf (in Kiriath-arba "de stad van vier", een oude naam voor Hebron). De Hethiet Efron kreeg van hem voor de akker met de grot van Machpela 400 sikkel zilver (naar de gangbare handelswaarde) om zijn vrouw daar te begraven.Genesis 23 Hij vond er ook zelf zijn laatste rustplaats volgens de traditie. De etymologie van de naam Hebron stamt af van Hebreeuwse wortels—"havar" (eenheid/verbinding) en "chaver" (vriend)—een naamgeving die linguïstisch kan worden gekoppeld aan Abrahams epitheton als "Khalil" (vriend) in zowel joodse als islamitische tradities, waardoor de stadsnaam onlosmaakbaar met haar voornaamste bijbelse figuur is verbonden. Abraham wordt in de Hebreeuwse Bijbel door Josafat "Vriend van God" genoemd (2 Kronieken 20:7). In het Nieuwe Testament in de Brief van Jacobus 2:23 wordt dit aangehaald.
Volgens de Bijbel werd de koninklijke stad Hebron evenals andere koninklijke steden door Jozua verwoest en uitgemoord, nadat hij via Jericho Kanaän was binnengevallen. Jozua 10 In 2 Samuel 22 Samuel 2 Statenvertaling. Gearchiveerd op 13 januari 2023. wordt verhaald hoe David met zijn vrouwen, en zijn mannen met hun gezinnen, in de 'steden van Hebron' gingen wonen. Daar wordt hij door de mannen van Juda tot koning gezalfd over het huis van Juda; weer later door de oudsten van Israël tot koning over Israël. De eerste zeven jaar en zes maanden van zijn ruim veertigjarige regering resideerde hij, volgens de Bijbel, in Hebron.2 Sam.5:3-5
Tijdens het Romeinse Rijk De huidige stad Hebron werd in tijdens het Romeinse Rijk gesticht in de vallei bergafwaarts van Tel Rumeida. Herodes de Grote, vazalkoning van de Romeinen over de provincie Judea, bouwde de muur die nog steeds de Grot van de Patriarchen omringt. Tijdens de eerste Joodse opstand tegen de Romeinen werd Hebron ingenomen door Simon Bar Giora. Het stadje werd later verwoest door Vespasianus' officier Sextus Vettulenus Cerialis. Flavius Josephus schreef dat hij "alles wat hij daar vond, jong en oud, doodde en de stad plat brandde". Na de opstand van Sjimon bar Kochba in 135 n.Chr. werden Joodse gevangenen als slaven verkocht op de slavenmarkt Terebinth in Hebron.
Tijdens het Byzantijnse Rijk De stad maakte deel uit van het Byzantijnse Rijk in de provincie Palaestina Prima in het bisdom van het Oosten. De Byzantijnse keizer Justinianus I bouwde in de 6e eeuw na Christus een christelijke kerk boven de grot van Machpela, die later in 614 door de Sassanidische generaal Shahrbaraz werd verwoest toen de legers van Khosrau II Jeruzalem belegerden en innamen. Joden mochten onder Byzantijns bewind niet in Hebron verblijven. Het heiligdom zelf werd echter gespaard door de Perzen, uit respect voor de Joodse bevolking, die talrijk was in het Sassanidische leger.
Vroeg-Islamitische periode en kruisvaarders Hebron was een van de laatste steden in Palestina die in de 7e eeuw ten onder ging aan de islamitische invasie, wat mogelijk de reden is dat Hebron niet wordt genoemd in enige traditie over de Arabische verovering. Toen het Rashidun-kalifaat in 638 zijn heerschappij over Hebron vestigde, veranderden de moslims de Byzantijnse kerk op de plaats van Abrahams graf in een moskee. Het werd een belangrijk station op de karavaanhandelsroute vanuit Egypte, en ook als tussenstation voor pelgrims die de jaarlijkse hadj vanuit Damascus maakten. Na de val van de stad stond de veroveraar van Jeruzalem, kalief Omar ibn al-Khattab, het Joodse volk toe om terug te keren en een kleine synagoge te bouwen binnen het Herodiaanse district.
Hierna kwam een korte periode van de Kruisvaarders, daarna van de Ajjoebiden en de Mamelukken vanaf 1260. Zij verboden in 1266 de joden en de christenen om in de Grot van de Aartsvaders te bidden, waarna dezen de gewoonte aannamen om te bidden voor een opening in de muur.Ref. Dagblad 30 okt 2021
Tijdens het Ottomaanse Rijk (1516 - 1916)