thumb|Fernand Dehousse Fernand Louis Jean Dehousse (Luik, 3 juli 1906 – aldaar, 10 augustus 1976) was een Belgisch politicus voor de PSB.
Biografie Academicus en federalisme Fernand Dehousse promoveerde tot doctor in de rechten aan de Universiteit van Luik en werd er ook licentiaat in de sociale wetenschappen. Ook studeerde hij aan de universiteiten van Parijs, Grenoble en Genève. In 1934 studeerde hij af aan de Haagsche Academie voor Internationaal Recht. Een jaar later werd hij in opvolging van Ernest Mahaim docent aan de Universiteit van Luik en in 1940 werd hij buitengewoon hoogleraar.
Hij was liberaal, antiklerikaal, militant van de Waalse Beweging en vanaf 1932 lid van de vrijmetselaarsloge La Parfaite Intelligence et l'Étoile réunies. In 1938 maakte hij samen met Georges Truffaut een ontwerp voor het federalisme in België, L'État fédéral en Belgique. Ze stelden daarin een drieledig federalisme van Vlaanderen, Wallonië en Brussel voorop, ook als Brussel niet dezelfde rechten zou krijgen als de twee andere regio's.
Tweede Wereldoorlog Na de Duitse invasie in mei 1940 bevond hij zich in Frankrijk. Hij toonde publiekelijk zijn afkeur voor de onvoorwaardelijke overgave van koning Leopold III en werd hij bijn terugkomst in Luik ontslagen. Tijdens de oorlog maakte hij deel uit van het Verzet. Vanaf eind 1942 was hij betrokken bij de Rassemblement démocratique et socialiste wallon, die hij zag als een vervanger van de oude linkse partijen na de bevrijding. Hij was er voorzitter van de commissie Buitenlandse Zaken, waar hij het federalisme opnieuw bepleitte. In augustus 1943 viel het RDSW-experiment uiteen. In deze periode werd hij socialist en schreef hij voor de klandistieke tijdschriften Le Monde du Travail en Le Coq victorieux.
In de periode 1942-1945 had hij echter samen met notaris en vrijmetselaar Edouard Englebert contact met Gestapo-agent Karl Nossent. Deze relatie kostte hem na de oorlog bijna zijn academische carrière, maar met steun van de socialistische partij en Paul-Henri Spaak kon hij deze alsnog hervatten.
Verdere loopbaan Vanaf 1945 vertegenwoordigde Dehousse België bij de Verenigde Naties, waar hij actief was in de commissie Mensenrechten. In 1946 en van 1949 tot 1950 was hij permanent vertegenwoordiger bij de Economische en Sociale Raad van de Verenigde Naties. Ook was hij betrokken bij de oprichting van de Raad van Europa en de Europese Economische Gemeenschap.
Dehousse was aanvankelijk politiek actief voor de Liberale Partij, maar na de Tweede Wereldoorlog stapte hij over naar de socialistische PSB. Voor deze partij zetelde hij van 1950 tot 1971 in de Senaat: van 1950 tot 1968 als gecoöpteerd senator en van 1968 tot 1971 als rechtstreeks gekozen senator voor het arrondissement Luik. In het parlement nam hij actief deel aan de voorbereiding van de grondwetsherziening.
Hij zetelde in 1945 in de Assemblée wallonne. Ten tijde van de Koningskwestie maakte hij in 1950 deel uit van de Voorlopige Waalse Regering, die echter nooit officieel werd samengesteld. Dehousse fungeerde daarin als minister van Buitenlandse Zaken. Ook was hij in 1961 lid van het Mouvement populaire wallon. Op het eerste congres van deze beweging stelde hij samen met François Perin een ontwerp voor van een federale grondwet.Biografie Fernand Dehousse in de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging.
Hij zetelde van 1954 tot 1961 ook in de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa, waar hij van 1956 tot 1959 de voorzitter van was. Van 1952 tot 1965 en van 1966 tot 1971 zetelde hij ook in het Europees Parlement.
Van 1965 tot 1966 was Dehousse bovendien minister van Nationale Opvoeding in de regering-Harmel, waarna hij van 1971 tot 1972 in opvolging van de overleden Freddy Terwagne minister van Communautaire Betrekkingen was in de regering-G. Eyskens IV.
Privé Hij was gehuwd met filologe Rita Lejeune en was de vader van PS-politicus en -minister Jean-Maurice Dehousse.
Bibliografie Philippe CARLIER, 'Fernand Dehousse', in Nouvelle Biographie Nationale, vol. 3, Brussel, Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique, 1994, 114-117. Philippe CARLIER, 'Fernand Dehousse', in Encyclopedie van de Waalse Beweging, vol. 1, Charleroi, Institut Jules Destrée, 2000, 420-423. Eddy DE BRUYNE, Tussen samenwerking en samenwerking. Bijzonderheden, reflecties en aspecten in de regio Luik en elders, Luik, Les Éditions de la Province de Liège, 2017.
Externe links Fiche Fernand Dehousse op connaitrelawallonie.be.
Categorie:BSP-politicus (België) Categorie:PS-politicus (België) Categorie:Minister in de Belgische regering Categorie:Belgisch senator Categorie:Hoogleraar aan de Université de Liège Categorie:Belgisch Europarlementariër Categorie:Belgisch minister van Onderwijs Categorie:Belgisch minister van Institutionele Hervormingen