De nervus vestibulocochlearisFederative Committee on Anatomical Terminology (FCAT) (1998). Terminologia Anatomica. Stuttgart: Thieme of gehoor- en evenwichtszenuwBastiaanssen, C.A. & Jochems, A.A.F. (1998). Anatomie en fysiologie (4de druk). Houten: Bohn Stafleu Van Loghum. is de achtste van de twaalf hersenzenuwen. De zenuw had vroeger ook andere namen: nervus acusticus, nervus stato-acusticus en nervus octavus. De gehoor- en evenwichtszenuw splitst zich op in de nervus vestibularis en de nervus cochlearis. De n. vestibularis innerveert de delen van het binnenoor die signalen over het evenwicht doorgeven en een belangrijk deel uitmaken van de vestibulo-oculaire reflex, die zorgt dat het hoofd stabiel blijft en dat de ogen bewegende voorwerpen kunnen volgen. De n. cochlearis geeft signalen uit het oor door, waardoor iemand geluid kan horen.
De nervus vestibulocochlearis is de zenuw waarlangs de haarcellen van het binnenoor signalen naar de hersenen sturen. Het bestaat uit de gehoorzenuw en de nervus vestibularis voor de evenwichtszin. De zenuw begint bij de medulla oblongata in de hersenstam en komt het binnenste van de schedel door de porus acusticus internus in. Deze porus acusticus internus is een interne geluidsopening, een kanaal in de schedel in de slaap. De nervus facialis loopt hetzelfde.
Een beschadigde n. vestibularis kan iemand een duizelig gevoel geven. De functie van de n. vestibularis kan worden gecontroleerd door koud en warm water in de oren te laten lopen en naar de bewegingen van het oog te kijken. Schade aan de CN. VIII kan ook tot nystagmus leiden, tot terugkerende en onvrijwillige oogbewegingen. Dat is vooral wanneer iemand in een horizontaal vlak kijkt. Schade aan de n. cochlearis kan ertoe leiden dat iemand in het betreffende gedeeltelijke of volledig doof wordt.
Categorie:Oor Categorie:Zenuwstelsel