All About Eve is een Amerikaanse film uit 1950 onder regie van Joseph L. Mankiewicz met in de hoofdrollen Bette Davis en Anne Baxter.
Het scenario van de film is gebaseerd op het korte verhaal "The Wisdom of Eve" van Mary Orr. Het verhaal werd gepubliceerd in Hearsts International-Cosmopolitan in mei 1946.
De film zou officieel Best Performance heten. Dit werd later door Darryl F. Zanuck veranderd in All About Eve. All About Eve werd geprezen door de critici en werd genomineerd voor veertien Academy Awards waarvan er zes verzilverd werden, waaronder die van Beste Film. In 1990 werd de film vanwege het esthetisch, cultureel en historisch belang, geselecteerd voor conservering in het National Film Registry van de Amerikaanse Library of Congress.
Verhaal
thumb|left|200px|Bette Davis als Margo Channing Broadway-ster Margo Channing wordt na een optreden in een toneelstuk voorgesteld aan een van haar grootste fans, de jonge Eve Harrington. Margo voelt zich wat depressief, ondanks haar recente successen weet ze dat haar carrière ten einde loopt. Ze is net veertig geworden en de jaren beginnen te tellen. Eve, die avond na avond in een koude steeg achter het theater op haar idool wachtte, is daarentegen jong en mooi. Ondanks haar jeugd is ze al weduwe nadat haar man sneuvelde in de Tweede Wereldoorlog. Het is een droevig verhaal, maar Eve blijft blijmoedig en geeft de oudere actrice complimentjes. Margo is duidelijk gevoelig voor de aandacht van Eve en de twee worden vriendinnen. Tot grote woede van Birdie, het dienstmeisje van Margo, wordt Eve zelfs de assistente van Margo.
Al snel ontpopt Eve zich als een wolf in schaapskleren. Terwijl ze zich blijft presenteren als de nederige, behulpzame assistente, werkt ze langzaam haar plannetje uit om Margo te onttronen als 'koningin van Broadway'. Al snel is ze de understudy van Margo voor de rol van Cora in een belangrijk stuk en drijft ze een wig tussen Margo en haar vriend Bill Sampson. De beste vriendin van Margo, Karen Richards, wordt ook voor Eves karretje gespannen. Zonder dat Karen er erg in heeft, helpt ze Eve om te verhinderen dat Margo tijdens een belangrijke avond kan optreden als Cora. Ze wordt vervangen door Eve die weet dat er een belangrijke en invloedrijke criticus, Addison DeWitt in de zaal zit. Het optreden van Eve wordt een succes en in haar overmoed probeert het meisje om Margo's vriend Bill te verleiden. Maar die wil niets van Eve weten. Hij maakt het goed met Margo en de twee besluiten te trouwen. Intussen gaat Eve door met haar intriges. Ze chanteert Karen, die ervoor moet zorgen dat Eve de rol van Cora krijgt. Maar voordat Karen iets kan doen, laat Margo weten niet langer door te gaan met de rol van Cora. De rol van Cora gaat naar Eve die zich nu richt op Addison DeWitt. De criticus begint echter te twijfelen aan de jonge actrice. Hij komt erachter dat Eve gelogen heeft. Ze is helemaal geen oorlogsweduwe of een devote fan van Margo. Hij vertelt het meisje dat ze moet inbinden anders zal hij alles onthullen, inclusief haar ontslag na een affaire met haar baas.
Een jaar later is Eve de nieuwe grote ster en krijgt een prijs voor haar vertolking van Cora. Ze heeft een contract voor Hollywood op zak en in haar speech bedankt ze Margo en Bill voor hun steun. De twee kijken met een kille blik naar de nieuwbakken ster. Na de ceremonie gaat Eve terug naar haar huis. In haar appartement ligt een meisje te slapen. Het blijkt een fan te zijn die Eves flat is binnengeglipt. Phoebe, zoals het meisje zegt te heten, biedt aan om Eve te helpen. Ze pakt haar koffers in en opent de deur voor bezoekers. Als Addison voor de deur staat met Eves toneelprijs, begint Phoebe onmiddellijk met hem te flirten. De criticus geeft de prijs aan Phoebe en vertrekt zonder binnen te zijn geweest. Aan Eve vertelt ze dat het een taxichauffeur was die de prijs kwam brengen. Eve slikt de leugen en gaat rusten. Tijdens het pakken van de kleding, poseert Phoebe met een van Eves galajurken voor de spiegel. Ze buigt voor haar spiegelbeeld alsof ze het publiek bedankt voor een fictieve prijs.
Rolverdeling
|||Margo Channing |- |||Eve Harrington |- |||Addison DeWitt |- |||Karen Richards |- |||Bill Sampson |- |||Lloyd Richards |- |||Max Fabian |- |||Phoebe |- |||Miss Caswell |- |||Birdie Coonan
Voorgeschiedenis Schrijfster Mary Orr putte haar inspiratie voor het korte verhaal 'The Wisdom of Eve' (1946) uit een merkwaardige geval van stalking dat actrice Elisabeth Bergner meemaakte. Bergner trad in de jaren 1943-1944 op in de toneelvoorstelling 'The Two Mrs. Carrolls'. Een jonge fan die de actrice bleef achtervolgen, werd uiteindelijk door Bergner in huis genomen en zelfs tot persoonlijk assistent gepromoveerd. Het meisje misbruikte echter het in haar gestelde vertrouwen en probeerde de positie van Bergner te ondermijnen. Later zou Bergner het incident beschrijven in haar autobiografie 'Bewundert viel, und viel gescholten'. In het verhaal dat Orr op basis van dit gebeuren schreef, krijgt het meisje een meer meedogenloos karakter, dat haar in staat stelt om de carrière van de actrice te stelen. Orr verkocht het artikel aan Cosmopolitan, die het publiceerde in de editie van mei 1946. Een aantal jaren gebeurde er niets totdat Orr een scenario voor een radioversie schreef op basis van haar verhaal. Op 24 januari 1949 zond NBC's Radio City Playhouse het stuk uit onder de titel 'The Wisdom of Eve' met Claudia Morgan en Marilyn Erskine in de hoofdrollen. Het was redacteur James Fisher van de verhalenafdeling van 20th Century Fox die de radiovoorstelling hoorde. Hij liet het verhaal uit Cosmopolitan uit de archieven komen en bracht het onder de aandacht van Joseph L. Mankiewicz. De regisseur speelde met het idee een film te maken over een ouder wordende actrice, maar zocht naar meer inspiratie om er een echt verhaal van te maken. Het verhaal van Orr sloot hierbij perfect op aan. De toevoeging van het meedogenloze meisje dat uit is op de carrière van de oudere actrice was precies wat hij nodig had. Mankiewicz haalde 20th Century Fox over om de filmrechten van Mary Orr te kopen voor 3500 dollar. Vervolgens reed hij naar de San Ysidro Guest Ranch bij Santa Barbara om het verhaal uit te werken. Het resultaat was een scenario van tweeëntachtig pagina's met als titel "Best Performance". Mankiewicz benaderde producent Darryl F. Zanuck van Fox met zijn en stelde voor om actrice Susan Hayward voor de hoofdrol te vragen. Zanuck was enthousiast, maar vond Susan Hayward te jong (ze was toen 32 jaar) voor de rol. Besloten werd eerst het scenario te schrijven en dan pas de audities te doen.
Scenario
thumb|right|187px|Anne Baxter als Eve Mankiewicz had een aantal veranderingen aangebracht in het verhaal van Orr. Het hoofdpersonage heette oorspronkelijk Margola Cranston, maar dat werd veranderd in Margo Channing. Ook verwijderde Mankiewicz de man van Margo en verving hem door het personage Bill Sampson. Dat laatste was ingegeven door het idee om Margo een nieuwe relatie te geven, zodat Eve zowel haar persoonlijke als professionele leven kon bedreigen. Wel gehandhaafd bleven, Eve Harrington, Lloyd en Karen Richards, en Miss Casswell. Verder voegde Mankiewicz een aantal nieuwe personages toe, als Addison DeWitt, Birdie Coonan, Max Fabian, en Phoebe. Zanuck werkte enthousiast aan het herschrijven van het scenario mee. Hij vond dat Mankiewicz in bepaalde delen van het scenario te weinig subtiel was en dat er soms een overdaad aan details instond. Op zijn voorstel werd de jaloezie van Birde minder heftig gemaakt, om te voorkomen dat de kijker te vroeg Eve Harrington als de schurk kan herkennen. Met behulp van Zanuck werd het oorspronkelijke scenario van Best Performance teruggebracht tot zo'n dertig pagina's. Het was ook zijn inbreng om de titel van de film te wijzigen in All About Eve. Zijn inspiratie hierover is terug te vinden in de openingsscène van de film waarin we de stem van George Sanders horen zeggen dat hij ons snel 'iets meer zal vertellen over Eve, alles over Eve, eigenlijk'.
Er is veel gediscussieerd over de inspiratiebronnen van Orr en Mankiewicz voor de verschillende personages. Zo zou het personage van criticus Addison DeWitt gebaseerd zijn op de New Yorkse criticus George Jean Nathan. Mankiewicz heeft echter altijd volgehouden dat hij niemand specifiek voor ogen had. Mary Orr verklaarde later dat ook het personage van 'Eve Harrington' niet echt op een bestaand iemand was gebaseerd, ook niet op echte persoonlijk assistent van actrice Elisabeth Bergner. Volgens haar was Eve meer een combinatie van diverse jonge actrices die ze had ontmoet, terwijl ze veel van zichzelf in het personage had gestopt. Mankiewicz had bij het schrijven het scenario, Peg Woffington, een Engelse actrice uit de achttiende eeuw, voor ogen voor het personage van Margo Channing. Voor het karakter van het personage had hij tip voor de actrice die Margo zou spelen, 'ze behandelt een minkjas net zoals een poncho'.
Acteurs Margo Channing Regisseur Joseph Mankiewicz wilde graag Susan Hayward inzetten als de oudere actrice, Margo. Maar producent Darryl F. Zanuck vond Hayward te jong voor de rol. De absolute favoriet van Mankiewicz was echter Claudette Colbert en hij liet haar in februari 1950 een contract tekenen om de rol van Margo Channing te spelen. Colbert moest echter nog wat opnames doen voor de film Three Came Home (1950). Tijdens de opname van een gevechtsscène-, viel ze en brak haar rug. Wanhopig gingen Mankiewicz en Zanuck op zoek naar een vervangster. Zanuck stelde voor om Marlene Dietrich te kiezen, maar Mankiewicz vond Dietrich te kunstmatig. Hij stelde zelf theateractrice Gertrude Lawrence voor. De deal met Lawrence viel echter in het water vanwege de eisen die haar agent stelde. Zo mocht het personage Margo niet drinken of roken en moest er speciaal een liedje worden geschreven, dat de actrice kon zingen tijdens de scène van het feestje. Het waren belachelijke eisen, zeker omdat Lawrence zelf dronk en rookte. In werkelijkheid was ze al te veel betrokken bij het plan om de film Anna and the King of Siam uit 1946 om te zetten in de musical The King and I. Geprobeerd werd om Barbara Stanwyck te contracteren, maar die kon zich niet vrijmaken. Ingrid Bergman wilde Italië en haar man, regisseur Roberto Rossellini niet verlaten. Actrice Joan Crawford was al bezig aan de opnamen voor de film The Damned Don't Cry en Tallulah Bankhead viel af.
Uiteindelijk slikte Zanuck zijn trots in en belde Bette Davis. Davis werd beschouwd als gif voor de bioscoopkassa, vanwege een groot aantal flops. Zanuck had al in geen jaren meer met de actrice gesproken. De twee hadden een gigantische ruzie gehad in 1942 toen Davis opstapte als voorzitter van de Motion Picture Academy. Davis was bezig met de opnamen voor de film Payment on Demand (1951) toen Zanuck belde. Ze dacht eerst aan een grap, maar kreeg snel door dat Zanuck binnen tien dagen wilde beginnen met de opnamen. Davis las het scenario en zei enthousiast 'ja' tegen het aanbod.
Eve Harrington De aanvankelijke keus voor de rol van Eve Harrington was Jeanne Crain. Zanuck had echter zijn bedenkingen. Crain stond op het hoogtepunt van haar populariteit, maar had alleen heldinnen gespeeld, geen krengen. Hij vroeg zich af Crain wel de goede Eve zou zijn. Het bleek echter dat Crain zwanger was en de rol moet opgeven. Even dacht Zanuck aan Donna Reed, maar uiteindelijk koos hij Anne Baxter, een actrice die alleen nog maar bijrollen had gespeeld. Ze was de eerste keus van regisseur Mankiewicz, die haar beschouwde als een van de beste jonge actrices.
Miss Caswell