Allantoïne (systematische naam: 2,5-dioxo-4-imidazolidinylureum) komt in de natuur in tarwekiemen en smeerwortel voor en is zeer geliefd in de cosmetische en farmaceutische industrie.
Allantoïne zou beschadigd weefsel tot het vormen van nieuw weefsel prikkelen en de celdeling stimuleren.
Allantoïne is het eindproduct van de stofwisseling van stikstof bij sommige zoogdieren, en daarmee vergelijkbaar met ureum bij de mens. Het is een reservestof en transportstof voor stikstof bij de esdoorn.
Synthese Allantoïne kan langs verschillende wegen bereid worden, onder meer: door de oxidatie van urinezuur:
480px|Oxidatie van urinezuur tot allantoïne
door de oxidatie van glycoluril met behulp van waterstofperoxide en met een oplosbaar koperzout als katalysatorU.S. Patent 2802011, "Manufactur of allantoin" van 6 augustus 1957 aan Carbogen Corp. door de reactie in een waterige oplossing van glyoxylzuur (of een ester van glyoxylzuur) met ureum, in aanwezigheid van een mineraal zuur of een organisch sulfonzuur:"Verfahren zur Herstellung von Allantoin in wässrigem Medium". Duits octrooi 1939924, verleend op 18 februari 1971 aan BASF. Gearchiveerd op 13 april 2021.
530px|Synthese von allantoïne uit glyoxylzuur en ureum
Categorie:Biomolecuul Categorie:Plantenstof Categorie:Cosmetica-ingrediënt Categorie:Imide Categorie:Heterocyclische stikstofverbinding Categorie:Ureum