Hybrid Theory is het debuutalbum van de alternatieve-rockband Linkin Park, vernoemd naar de oorspronkelijke bandnaam. Het album kreeg wereldwijd goede kritieken en was met ruim 30 miljoen verkochte exemplaren een commercieel succes; het behaalde hoge posities in de albumlijsten. De onderwerpen zijn meestal gebaseerd op ervaringen van leadzanger Chester Bennington. Vier nummers van het album verschenen als single: One Step Closer, Papercut, In the End, en Crawling waarvoor de Grammy Award voor Best Hard Rock Performance werd toegekend. Vooral deze laatste twee singles zorgden voor de populariteit die de band in de mainstream verkreeg.
Na een jarenlange zoektocht naar een platenlabel kon Linkin Park met behulp van de toenmalige A&R van Warner Jeff Blue uiteindelijk in 1999 een contract tekenen bij Warner Bros. Records. De demo's werden omgezet in volwaardige albumtracks en in 2000 kwam het album, waar vijf jaar aan gewerkt was, uit met Don Gilmore als uitvoerend producent. Hybrid Theory werd wereldwijd goed ontvangen met ruim 4,8 miljoen verkochte exemplaren in het debuutjaar, waarmee het het best verkochte album was van 2001.
Het piekte op de 17e plaats in Nederland en in de Verenigde Staten zelfs op de tweede plek, waarmee het daar het best verkochte album was in 2001. Waar enkele nummers meer naar de metal neigen, waaronder One Step Closer, en anderen meer richting de hiphop (In the End), passen beiden het in het nu metal genre, hoewel de band niet in een hokje gestopt wil worden. Hybrid Theory heeft de diamanten status verkregen in de Verenigde Staten (10 miljoen verkochte exemplaren) en is wereldwijd ruim 27 miljoen keer verkocht, waarmee het het best verkochte debuutalbum in het eerste decennium van de 21e eeuw is.
Geschiedenis Achtergrondinformatie Linkin Park ontstond in 1999 nadat zanger Chester Bennington zich aansloot bij de vijf leden van de rockgroep Xero. Deze band, bestaande uit drummer Rob Bourdon, gitarist Brad Delson, bassist Dave Farrell, dj Joseph Hahn en MC Mike Shinoda, was op zoek naar een zanger nadat Mark Wakefield de band had verlaten. Bennington had zijn voormalige band Grey Daze door onenigheid met de bandleden verlaten. Zijn advocaat verwees hem naar Jeff Blue, de vicepresident van Warners A&R-sectie. Die zond hem twee cassettes waarvan eentje met instrumentale tracks en de andere die tracks met vocals van Wakefield bevatte. Bennington werd gevraagd naar "zijn interpretatie van de liederen". Fricke, David. “Rap Metal Rulers”, Rolling Stone Nr. 891, gepubliceerd: 14 maart 2002 Hij schreef en nam nieuwe vocals op over de instrumentalen en stuurde ze terug naar Blue. Everybody loves a success story LPAssociation, geraadpleegd: 28 mei 2009 Delson: "[Bennington] was echt het laatste puzzelstukje. [..] We hebben in niemand anders iemand gezien met zo'n talent." De band veranderde na zijn komst de naam van Xero naar Hybrid Theory en brachten een zelfgetitelde ep uit. De naam Hybrid Theory is ontstaan uit de gedachte dat het nog een theorie is om de twee verschillende genres te vermengen (hybride), de band had nog geen idee of dit een succes zou worden. Biography The Linkin Park Project, geraadpleegd: 28 mei 2009 Omdat een band met een gelijkende naam Hybrid Theory dreigde aan te klagen, werd de naam voor de laatste keer veranderd. Linkin Park was geboren.
Opname en productie De muziek dat oorspronkelijk het Hybrid Theory-album zou worden, was geproduceerd door Linkin Park zelf als een demotape bestaande uit negen nummers. De band zond deze tape naar verschillende platenlabels en speelde 42 shows voor hen, maar ze werden door de alle majors en enkele independent labels afgewezen. In 2000 mocht de band een contract tekenen bij Warner Bros. Records op aanbeveling van Jeff Blue, die werkzaam was bij Warner. Scully, Alan Rappin' and rockin' in Linkin Park Madison.com, gepubliceerd: 31 januari 2009; geraadpleegd: 30 mei 2009
Ondanks de problemen met het vinden van een producer in het begin, stemde Don Gilmore in en werd Andy Wallace aangesteld als mixer. In vier weken nam de band de tracks van de demo opnieuw op in de NRG Recordings studio te North Hollywood, Californië. De raps verschillen in de meeste van de nummers van de originelen, terwijl de refreinen voor het grootste gedeelte onveranderd bleven. Linkin Park Association - Demo's. Gearchiveerd op 29 maart 2023. Door de absentie van Dave Farrell, die tourverplichtingen had, huurde de band Scott Koziol en Ian Hornbeck als stand-in bassisten in. Gitarist Brad Delson speelde ook basgitaar op het grootste deel van het album. De Dust Brothers werkten mee aan beats op With You.
Bennington en Shinoda schreven de songteksten van Hybrid Theory met als gedeeltelijke basis de demo's die samen met Wakefield zijn gecreëerd. Shinoda beschreef de teksten als universele gevoelens, emoties en ervaringen en als "de alledaagse emoties waar je over praat en waar je aan denkt". Interview met BBC's Steve Lamacq, gepubliceerd: 13 juni 2001
Nummers De muziek op Hybrid Theory is geïnspireerd door vele artiesten. Benningtons zangstijl heeft invloeden van bands als Depeche Mode en Stone Temple Pilots, terwijl Brad Delsons gitaarriffs geïnspireerd zijn door de Deftones, Guns N' Roses, U2 en The Smiths. De lyrische inhoud van de liedjes gaan gedeeltelijk over de ervaringen en problemen die Bennington in zijn jeugd ondervond; waaronder kindermishandeling, de echtscheiding van zijn ouders, isolatie, teleurstellingen en de naweeën van mislukte relaties.
PapercutPapercut was de tweede single van het album (derde in de Verenigde Staten) en werd 28 augustus 2000 uitgebracht. Het is een middelharde uptemponummer met een drumintro. De coupletten bestaan uit snelle gerap van Shinoda (vergelijkbaar met het latere Faint) en enkele gefluisterde woorden van Bennington. Ook het refrein en de brug worden gezongen door Bennington. Het nummer gaat over paranoia, waarbij de ik-persoon in het eerste couplet zijn ervaringen beschrijft en in het tweede couplet waarschuwt dat deze ervaringen jou ook kunnen overkomen. Tijdens concerten bevatten de refreinen achtergrondzang van Shinoda. De basgitaar speelt tijdens de eerste twee refreinen hetzelfde. In het laatste refrein echter, wordt deze gitaar intensiever gebruikt en speelt het een andere ritme, waardoor het een grotere rol op de voorgrond gaat spelen. Hetzelfde geldt voor de elektrische gitaar maar deze speelt in het laatste refrein een mindere rol dan in de eerste twee.
De videoclip speelt zich af in een oude, donkere woonkamer met aan weerszijden andere kamers waar vreemde dingen zich voordoen. De songteksten van het nummer staan geschreven op de muur. Verschillende bovennatuurlijke thema's zijn in de video te zien en er zijn special effects gebruikt om een eerie gevoel te creëren, waarbij dus Shinoda's vingers in de brug zich uitstrekken en het gezicht van Bourdon dat smelt.
One Step CloserOne Step Closer was de eerste single en ontstond door frustratie tijdens de opnames van Runaway omdat de band moeite had met het opnemen ervan. Het is een van de bekendste nummers van de band, dat op enkele gelegenheden na, op elk concert wordt gespeeld. One Step Closer is een snelle nu metalnummer en bevat in de intro een gitaarriff en elektronische percussie die overgaat in harde distortiongitaar en agressieve drums. Het bevat geen raps van Shinoda, alleen enkele woorden die hij in de coupletten spreekt en achtergrondzang in de refreinen. Het nummer staat bekend om de brug, waarin Bennington de woorden "Shut up when I'm talking to you" schreeuwt. One Step Closer genoot veel airplay op Amerikaanse radio- en videostations.
With YouWith You begint met een sample. Na enkele seconden een lage distortionriff, de basgitaar en de drums met een sample erbij. Dit speelt zich ook af tijdens de prechorus. De coupletten bestaan uit snaarinstrumenten, de drums en de raps van Shinoda over een mislukte relatie, waarna de prechorus volgt dat gezongen wordt door Bennington. In de brug is ruimte gemaakt voor een korte dj-solo van Joseph Hahn. Het nummer heeft invloeden uit de grunge.
CrawlingCrawling was de tweede vierde single en behoort in de alternatieve rock, grunge en hardrock-genre. Dit nummer - met rustige coupletten (met middelgrote rol voor de basgitaar) en harde refreinen (met geforceerde vocals van Bennington) - richt zich op Benningtons ervaringen met kindermishandeling: het fysieke geweld, het vast zitten in een vicieuze cirkel en het verlies van zelfvertrouwen. Crawling by Linkin Park Songfacts.com Dit concept gaat door in de video, waarin een meisje wordt mishandeld door haar vader. Het refrein laat ook duidelijk de toon horen:
"Crawling in my skin These wounds / They will not heal Fear is how I fall Confusing what is real"
Points of AuthorityPoints of Authority of PoA begint met bewerkte beatboxing waar Shinoda over rapt. Een gitaarriff in combinatie met de bas en drums komt over de beatboxing en Bennington zingt de coupletten. In de brug komt Shinoda terug met zijn rap en met een bewerkte versie van het refrein eindigt het nummer. Het nummer ontstond door gitarist Delson, die de riff schreef. Shinoda besloot het nummer op te delen in stukjes en mixte ze op de computer. Delson leerde vervolgens zijn gitaarspel vanaf de computer.
Sinds 2007 wordt live-uitvoeringen voor het nummer een hiphopdrumsample gespeeld, waar Shinoda een couplet van een Linkin Park of Fort Minor rapt in plaats van de oorspronkelijke PoA rap. In de tweede couplet komt de sample terug en zingt Bennington zijn tekst erover. Ook het einde is veranderd; na het nummer speelt de band een instrumentale indie/metal-stuk.
RunawayRunaway bestaat bijna volledig uit het gezang van Bennington, op twee regels tekst aan het einde van de coupletten na. Het nummer gaat over een individu die zich schade voelt aangedaan door de samenleving en besluit weg te rennen. Het heeft veel weg van Crawling, maar is minder hard.
By MyselfBy Myself is een uptemponummer, beginnend met een gitaarriff, basspel en drums met Benningtons bewerkte geschreeuw. Tijdens de coupletten is het Shinoda die aan het rappen is, terwijl de muziek uit rustige drumpartijen en snaarinstrumenten bestaat. Tijdens het refrein vervangt de gitaar de snaren en bestaat de vocals uit Bennington en Shinoda die een paar regels rapt. In de brug schreeuwen en rappen zij om de beurt een regel.
In the EndIn the End begint met een sample die zich het hele nummer voortzet, de snaarspel en de kenmerkende pianonoten die Hahn tijdens shows op zijn MIDI speelt. Bennington begint met "It starts with" en Shinoda begint zijn rapvocals. Tijdens de coupletten zingt Bennington enkele woorden die Shinoda rapt. Instrumentaal bestaan de coupletten uit lichte gitaarpicking, basspel, drums en de sample waarbij na de helft van het couplet, de snaarinstrumenten en de pianotonen er weer bij komen. In het refrein wordt de gitaarpicking omgezet in distortion en neemt Hahn de gitaarpicking over op zijn MIDI. Bennington zingt het refrein. Tijdens de brug, die slechts uit de snaren, de bas, de sample en de drums bestaat, zingt Bennington melodisch. Daarop volgt de climax, waarbij Bennington tijdens het refrein schreeuwt en de distortion-gitaar terugkeert. In het laatste refrein hoort men de dubbelstemmige vocals van Bennington, en tot slot eindigt het nummer met de pianosample.