Ludo Delcroix (Kalmthout, 28 oktober 1950) is een voormalig Belgisch wielrenner. Hij was beroepsrenner van 1973 tot en met 1982 en reed onder meer voor Molteni, waar hij als knecht van Eddy Merckx actief was. Zijn belangrijkste individuele overwinning behaalde hij in 1979, toen hij de negende etappe van de Ronde van Frankrijk 1979 van Amiens naar Roubaix won. Als amateur nam hij deel aan de Olympische Zomerspelen 1972 in München, waar hij samen met Staf Hermans, Staf Van Cauter en Louis Verreydt vierde werd in de 100 km ploegentijdrit.
Carrière Delcroix won in 1972 als amateur Brussel-Opwijk. In hetzelfde jaar werd hij geselecteerd voor de Olympische Zomerspelen 1972 in München. Samen met Staf Hermans, Staf Van Cauter en Louis Verreydt eindigde hij als vierde in de 100 km ploegentijdrit.
In 1973 werd Delcroix beroepsrenner bij Flandria. Tijdens Parijs-Nice werd hij benaderd door Eddy Merckx om het volgende seizoen voor diens ploeg Molteni te gaan rijden. Van 1974 tot en met 1977, eerst bij Molteni en vervolgens bij Fiat France, reed Delcroix voornamelijk in dienst van Merckx. In zijn contract bij Molteni was uitdrukkelijk vastgelegd dat hij als knecht zou rijden. Delcroix werd vooral ingezet voor het werk op het vlakke.
In 1974 maakte Delcroix deel uit van de Belgische selectie voor het wereldkampioenschap op de weg in Montréal. Samen met zijn Molteni-ploeggenoot Joseph Bruyère kreeg hij de opdracht om in dienst van Merckx te rijden. Delcroix verrichtte vanaf het begin van de wedstrijd veel werk voor zijn kopman, die uiteindelijk zijn derde wereldtitel behaalde.
In 1977 won Delcroix het eindklassement van de GP Franco-Belge en een etappe in de Ronde van Romandië. Na zijn jaren in dienst van Merckx stapte hij in 1978 over naar IJsboerke, waar Dietrich Thurau kopman was. Delcroix verklaarde later dat naast sportieve overwegingen ook het aanzienlijk hogere salaris bij IJsboerke een rol speelde bij zijn overstap. In dat seizoen won hij onder meer een etappe in de Driedaagse van De Panne.
Zijn belangrijkste individuele overwinning behaalde hij op 6 juli 1979 in de Ronde van Frankrijk 1979. Delcroix won de negende etappe van Amiens naar Roubaix en eindigde de ronde als 39e.
In de Ronde van Nederland van 1980 eindigde hij als tweede in het eindklassement, op 57 seconden van Gerrie Knetemann. Een jaar later werd hij tweede in de E3-Prijs Harelbeke, achter Jan Raas. Hij beëindigde zijn professionele wielerloopbaan na het seizoen 1982.
Ook na zijn professionele wielerloopbaan bleef Delcroix actief in het wielrennen. In 2000 nam hij deel aan de Tour du Faso, waarin hij uitkwam voor Aliplast B.
Palmares
1972 Brussel-Opwijk
1975 Omloop van het Leiedal
1977 1e etappe, deel B, GP Franco-Belge Eindklassement GP Franco-Belge 5e etappe Ronde van Romandië
1978 2e etappe Driedaagse van De Panne Etappe in de Étoile des Espoirs
1979 9e etappe Ronde van Frankrijk
1980 1e etappe Ronde van Nederland Grote Prijs Jef Scherens 2e in eindklassement Ronde van Nederland
1981 2e in E3-Prijs Harelbeke
Resultaten in voornaamste wedstrijden (*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Privéleven Delcroix huwde in 1974. Zijn dochter Nathalie Delcroix is zangeres bij het zangtrio Laïs.
Externe link
Categorie:Belgisch wielrenner Categorie:Belgisch olympisch deelnemer