300px|right

Het Atlantisch orkaanseizoen 1893 duurde van 1 juni 1893 tot 30 november 1893. Het seizoen 1893 was een actief seizoen met 12 tropische stormen, waarvan er tien promoveerden tot orkanen. Vijf orkanen werden majeure orkanen, dat wil zeggen categorie 3 of meer. Het seizoen 1893 eiste zeer veel slachtoffers; meer dan 4000 mensen lieten het leven, waarvan meer dan 2000 in de Verenigde Staten. Verder was 22 augustus 1893 een gedenkwaardige dag in dit seizoen; op die dag bestonden vier orkanen naast elkaar in het Atlantisch bassin; orkaan 3, orkaan 4, de orkaan van de barrière-eilanden van Georgia en South Carolina en orkaan 7, een zeldzame gebeurtenis.

In het seizoen 1961 bestonden op 11 september 1961 drie orkanen en één tropische storm simultaan in het Atlantisch bassin, maar het zou tot 25 en 26 september in het seizoen 1998 duren, voordat deze situatie zich zou herhalen. De sterkste orkaan was de Chenier Caminandaorkaan, een orkaan van de vierde categorie, die Louisiana trof en meer dan 2000 slachtoffers eiste. Opgemerkt moet worden dat men destijds nog geen beschikking had over satellieten, die niet alleen continue observaties mogelijk maken, maar ook stormen in één oogopslag in hun gehele omvang tonen. Destijds was men afhankelijk van waarnemingen van weerstations en de scheepvaart. Sommige systemen zijn moeilijk te classificeren, omdat er te weinig waarnemingen zijn. Daarom kan het zijn dat er tropische cyclonen zijn 'gemist', omdat zij een te korte levensduur hadden, of hun koers ver van de kust en de gebruikelijke scheepvaartroutes lagen.

Cyclonen De genoemde data zijn over het algemeen genoteerd in UTC. Indien tijdsbepalingen zijn toegevoegd als 's avonds, 's morgens, bij dageraad en dergelijke duidt dit op het gebruik van aanduidingen in de plaatselijke tijdzone.

Orkaan 1 Op 12 juni ontstond tropische storm 1 boven de Baai van Campeche, die naar het noordoosten over de Golf van Mexico trok. Op 15 juni landde tropische storm 1 op de noordwestelijke kust van Florida met windsnelheden tot net onder de orkaandrempel. Tropische storm 1 trok verder noordoostwaarts over Florida, Georgia, South en North Carolina en trok langs de oostkust van de Verenigde Staten verder over de Atlantische Oceaan. Op 17 juni promoveerde tropische storm 1 tot orkaan ten zuidoosten van New Jersey. Orkaan 1 handhaafde zich met windsnelheden tot 120 km/uur tot 19 juni, toen hij ten zuiden van Nova Scotia tot tropische storm degradeerde. Voordat tropische storm 1 Nova Scotia kon bereiken, had hij al zijn tropische kenmerken verloren, verzwakt door koeler water en mogelijk schering.

Orkaan 2 Tropische storm 2 werd voor het eerst waargenomen boven het zuidwesten van de Caribische Zee, ten noorden van de kust van het toenmalige Colombiaanse departement van de Landengte, het huidige Panama. Tropische storm 2 trok noordwestwaarts richting Nicaragua en Honduras. Tropische storm 2 promoveerde op 5 juli tot orkaan en bereikte enkele uren later zijn hoogtepunt als orkaan van de tweede categorie met windsnelheden tot 157 km/uur, vlak voordat orkaan 2 landde in het uiterste noordoosten van Honduras, nabij de grens met Nicaragua. Orkaan 1 verzwakte iets tot een orkaan van de eerste categorie en trok verder over de Baai van Honduras richting Brits-Honduras, waar orkaan 2 landde op 6 juli als sterke eerstecategorieorkaan met windsnelheden tot 148 km/uur. Boven het schiereiland Yucatán nam orkaan 2 snel in kracht af en degradeerde op 7 juli tot tropische storm en enkele uren later tot tropische depressie, die nog op 7 juli boven de Baai van Campeche oploste. Over de slachtoffers en de schade ten gevolge van orkaan 2 is weinig bekend.

Orkaan 3 Tropische storm 3 werd voor het eerst waargenomen op 13 augustus ten oostzuidoosten van de Bovenwindse Eilanden. Tropische storm 3 trok naar het noordwesten en nam gestaag in kracht toe. Op 15 augustus promoveerde tropische storm 3 net ten noordoosten van Barbados tot orkaan. Orkaan 3 trok door het uiterste noordoosten van de Caribische Zee en bereikte de derde categorie en landde op 16 augustus op Puerto Rico met windsnelheden tot 185 km/uur. Door interactie van de orkaan met Puerto Rico en het naburige Hispaniola verzwakte orkaan 3 tot de tweede categorie, maar boven de Atlantische Oceaan, ten noorden van Hispaniola nam orkaan 3 opnieuw in kracht toe. Vervolgens schampte orkaan 3 de Turks- en Caicoseilanden en de zuidoostelijke Bahama's, terwijl hij meer en meer naar het noorden bijdraaide. Ten tijde van de passage oostelijk van de Turks- en Caicoseilanden en de Bahama's bereikte orkaan 3 zijn hoogtepunt met windsnelheden tot 194 km/uur op 18, 19 en 20 augustus.

Orkaan 3 draaide naar het noordnoordoosten en noordoosten, richting Nova Scotia. Boven koeler wordend water begon orkaan 3 gestaag te verzwakken, maar hij landde als orkaan op 22 augustus op Nova Scotia. Enkele uren daarvoor was tropische storm 7 tot orkaan gepromoveerd en tijdens de paar uur tussen het moment dat tropische storm 7 tot orkaan 7 promoveerde en het moment dat orkaan 3 zijn tropische kenmerken boven Nova Scotia verloor, waren orkaan 3, orkaan 4, de orkaan van de barrière-eilanden van Georgia en Zuid-Carolina en orkaan 7 simultaan op orkaankracht. Het zou tot 25 en 26 september 1998 duren voordat deze situatie zich opnieuw zou voordoen. Op 11 september 1961 waren er 3 orkanen en 1 tropische storm simultaan in het Atlantisch bassin en het had weinig gescheeld; de tropische storm zou enkele uren later tot orkaan promoveren. Nadat orkaan 3 zijn tropische kenmerken had verloren en onder de orkaandrempel was gezakt, trok de extratropische storm verder en landde nog op Newfoundland, maar verdween vervolgens op 25 augustus boven het noorden van de Atlantische Oceaan. Over de schade en de slachtoffers is niet veel bekend.

Orkaan 4 Tropische storm 4 ontstond waarschijnlijk op 15 augustus ten westen van de archipel Kaapverdië op de Atlantische Oceaan. Tropische storm 4 trok westnoordwestwaarts en draaide allengs meer en meer bij naar het noordwesten. Deze koers suggereert, dat de tropische cycloon zich aan de zuidwestflank van een hogedrukgebied boven de Azoren bevond, dat de cycloon over de Atlantische Oceaan leidde als een klassieke orkaan van het Kaapverdische type. Op 17 augustus promoveerde tropische storm 4 tot orkaan, ver ten oosten van de Bovenwindse Eilanden. Orkaan 4 passeerde ten noordoosten van de Grote Antillen en bereikte de derde categorie op 22 augustus op de Atlantische Oceaan, halverwege de Bahama's en Bermuda. Daarna draaide orkaan 4 steeds meer naar het noordnoordwesten en later naar het noorden bij en bereikte op 22 en 23 augustus zijn hoogtepunt met windsnelheden tot 185 km/uur en een waargenomen druk van 952 mbar. Orkaan 4 nam daarna langzaam in kracht af en koerste recht op New York af. Op 24 augustus schampte orkaan 4 langs Atlantic City in New Jersey en landde op de stad New York met windsnelheden tot 139 km/uur en een gemeten druk van 986 mbar. Boven New England degradeerde orkaan 4 tot tropische storm, die nu naar het noordoosten draaide en zijn tropische kenmerken begon te verliezen. De extratropische storm trok nog over het oosten van Canada en over de Saint Lawrencerivier, om ten slotte op 26 augustus ten oosten van Newfoundland op te lossen. Over de schade en het aantal slachtoffers is weinig bekend.

Orkaan 5 Ook tropische storm 5 ontstond waarschijnlijk op 15 augustus ten oosten van Bermuda, enkele uren later als tropische storm 4. Tropische storm 5 trok westnoordwestwaarts, nam gestaag in kracht toe en passeerde ten noordoosten van Bermuda. Ten noordnoordwesten van Bermuda wendde tropische storm 5 zich op 16 augustus abrupt 90° naar het noordnoordoosten en promoveerde even later tot orkaan. Orkaan 5 bereikte met de tweede categorie zijn hoogtepunt met windsnelheden tot 157 km/uur en landde na zich 24 uur op deze intensiteit te hebben gehandhaafd, met deze windsnelheden op het zuidoosten van Newfoundland. Orkaan 5 nam iets in kracht af, maar bleef een orkaan en trok verder noordoostwaarts. Op 19 augustus werd orkaan 5, nog steeds op orkaankracht voor het laatst waargenomen ten noordoosten van Newfoundland.

Orkaan van de barrière-eilanden van Georgia en South Carolina Waarschijnlijk was deze tropische cycloon een orkaan van het Kaapverdische type, die eveneens op 15 augustus als tropische storm 6 ontstond uit een tropische golf even ten oostnoordoosten van Kaapverdië. Tropische storm 6 trok op 16 en 17 augustus westzuidwestwaarts over Kaapverdië als een zwakke tropische storm. Op 18 augustus lag tropische storm 6 ten westzuidwesten van Kaapverdië en keerde nu zijn koers naar het westnoordwesten en begon nu aan kracht te winnen. Op 19 augustus promoveerde tropische storm 6 tot orkaan boven de Atlantische Oceaan ten westen van Kaapverdië. Orkaan 6 won nog steeds gestaag aan kracht en begon op 22 augustus bij te draaiden naar het westen tot het noord-ten-westen richting de Bahama's. Op 23 augustus bereikte orkaan 6 de derde categorie ten noordoosten van de Maagdeneilanden en bereikte een paar uur later zijn hoogtepunt met windsnelheden tot 194 km/uur, welke intensiteit hij zou handhaven tot 27 augustus, uren voor zijn landing op het vasteland van de Verenigde Staten. Bij nadering van de Bahama's begon orkaan 6 steeds meer in noordelijke richting af te buigen. Orkaan 6 trok op 26 augustus over de noordelijke Bahama's en was nu op een noordnoordwestelijke koers geraakt, parallel aan de oostkust van Florida.

Op 27 augustus landde de orkaan nabij Savannah in Georgia met windsnelheden tot 194 km/uur en een waargenomen druk van 960 mbar. Moderne reconstructies houden het erop, dat de minimale druk vermoedelijk lager was geweest, ongeveer 954 mbar bij de landing en mogelijk op zijn diepst 931 mbar boven open zee. Aan de landing in dit gebied, dankt de orkaan zijn naam; de kust van Georgia en South Carolina wordt gekenmerkt door (schier)eilanden, die zijn ontstaan uit zandbanken, zoals de Wadden en slipafzettingen uit de vele riviertjes, die langs deze kust in de Atlantische Oceaan uitmonden. Deze (schier)eilanden staan bekend als de Sea Islands en in het Engels is de orkaan dan ook bekend als de Sea Islands Hurricane. De schiereilanden, omgeven door riviermonden waren niet opgewassen tegen de majeure orkaan en de daarmee gepaard gaande stormvloed van meer dan 5 meter. De orkaan van de barrière-eilanden bleef ook boven land een krachtige cycloon, die verder noord- en noordnoordoostwaarts trok over South en North Carolina en pas boven Virginia degradeerde tot tropische storm. Tropische storm 6 trok verder over New England en het oosten van Canada, maar verloor pas ten noorden van de Saint Lawrencerivier op 30 augustus zijn tropische kenmerken.

Vervolgens draaide de extratropische storm naar het oosten de Atlantische Oceaan op en verdween op 2 september boven het noorden van de Atlantische Oceaan. De orkaan van de barrière-eilanden van Georgia en South Carolina eiste zeer veel slachtoffers, omdat de kust niet bestand was tegen zo een orkaan en zijn stormvloed. Duizend tot tweeduizend mensen lieten het leven en dertigduizend raakten dakloos. De orkaan van de barrière-eilanden van Georgia en South Carolina is met Katrina van het seizoen 2005 de orkaan met de op een na meeste slachtoffers. De vergelijking met Katrina is extra wrang, omdat de meeste slachtoffers ook hier arme (lees zwarte) mensen waren. Hierdoor kan het zijn, dat het aantal slachtoffers nog hoger zou kunnen liggen; veel mensen hadden niet de middelen, noch waren zij in staat om slachtoffers te melden.