Het Chinees voetbalelftal is een selectie van voetballers die de Volksrepubliek China vertegenwoordigt bij verschillende soorten interlandwedstrijden, zoals (kwalificatie)wedstrijden voor het wereldkampioenschap voetbal en het Aziatisch kampioenschap voetbal. China speelt thuisinterlands doorgaans in het Arbeidersstadion te Beijing, al worden ook stadions in andere steden gebruikt. De Italiaan Marcello Lippi werd in 2016 aangesteld als bondscoach.
In 1913 speelde China zijn eerste (officieuze) interland tegen de Filipijnen op de Spelen van het Verre Oosten, de eerste kennismaking voor China met het interlandvoetbal. Tien jaar later ondernamen de Chinezen een tournee naar Australië, waarmee ze voor het eerst voetbal speelden tegen elftallen verder van huis. De landelijke voetbalbond werd een jaar later opgericht en in 1931 volgde aansluiting bij de mondiale voetbalbond FIFA. In 1957 werd de eerste interland onder auspiciën van de FIFA gespeeld, een kwalificatiewedstrijd voor het WK 1958. Vanwege het geopolitieke conflict betreffende de status van Taiwan verbrak China al snel weer de banden met de FIFA, wat duurde tot eind jaren 80. De Culturele Revolutie had ondertussen in de periode van 1966 tot 1976 ook op sportgebied een spoor van vernieling achtergelaten.
China nam in 1976 voor het eerst deel aan het Aziatisch voetbalkampioenschap en eindigde het toernooi als derde. Sindsdien miste het geen enkele editie. China won nog nooit, maar bereikte wel tweemaal de finale: in 1984 en in 2004. Het toernooi van 2004 vond plaats in eigen land en stond vooral in het teken van de vele anti-Japanse ongeregeldheden die plaatsvonden. In 2002 maakte het Chinees elftal zijn debuut op het wereldkampioenschap voetbal, na eerder onsuccesvol te zijn geweest in zes kwalificatietoernooien. Verder dan de groepsfase kwam China niet. Een jaar na de eerste deelname aan het wereldkampioenschap nam China deel aan de eerste editie van het Oost-Aziatisch kampioenschap, dat elke twee of drie jaar wordt georganiseerd. Zowel in 2005 als in 2010 werd het toernooi gewonnen; in 2013 en in 2015 eindigde het nationaal elftal op de tweede plaats.
De verdediger Li Weifeng speelde 112 interlands tussen 1998 en 2011 en is thans recordinternational van het Chinees voetbalelftal. Naast Li zijn er nog drie andere spelers die meer dan honderd interlands speelden, waaronder Zheng Zhi, die in juni 2018 zijn honderdste wedstrijd voor China speelde. Een andere honderdvoudige international, Hao Haidong, is de nationale topscorer. In 106 interlands maakte hij 41 doelpunten (1992–2004).
Geschiedenis Republiek China Spelen van het Verre Oosten De eerste voetbalinterland gespeeld door een representatief Chinees elftal vond plaats in 1913, kort na het uitroepen van de Republiek China, dat op dat moment niet Taiwan, maar het Chinese vasteland besloeg. Op initiatief van het Filipijns sportcomité werden in dat jaar de eerste Spelen van het Verre Oosten georganiseerd, een directe voorloper van de Aziatische Spelen. De eerste editie van het evenement vond plaats in Manilla, onder auspiciën van het Internationaal Olympisch Comité en kende zes deelnemende landen in acht verschillende sporten. Aan het voetbaltoernooi namen uitsluitend de Filipijnen en de Republiek China deel. Derhalve werd slechts één wedstrijd gespeeld, op 4 februari 1913 in Carnival Grounds, met de Filipijnen als winnaar (2–1). Naar tegenwoordige standaarden zou deze interland niet als officieel kunnen worden aangemerkt. China werd vertegenwoordigd door het elftal van South China AA, dat in 1910 de eerste landskampioen werd, en het elftal van de Filipijnen bestond uit onder meer Amerikanen, Britten en Spanjaarden. Mok Hing (莫慶, Mò Qìng)In deze tekst wordt geregeld de Kantonese weergave van een Chinese naam eerst vermeld, aangezien meerdere namen uit Hongkong afkomstig zijn; gevolgd door hget traditioneel Chinese karakterschrift en het hanyu pinyin. wordt beschouwd als de eerste bondscoach van China, nadat hij eerder de oprichter van de Zuid-Chinese club was; hij nam zelf ook deel aan de wedstrijd als middenvelder. Een andere middenvelder, Tong Fuk Cheong (唐福祥, Táng Fúxíang), geboren Hongkonger, maakte het eerste doelpunt voor China.
De totstandkoming van het nationaal elftal viel in dezelfde periode als de Xinhairevolutie en de daaropvolgende chaos van de beëindiging van het keizerlijke China. De eerste deelname aan de Spelen van het Verre Oosten was daarom nog niet vlekkeloos; de tweede editie vond daarentegen juist plaats in eigen land. In Shanghai namen naast de Republiek China ook Japan en de Filipijnen deel, Malaya en Siam trokken zich terug na de uitbraak van de Eerste Wereldoorlog in Europa. SHANGHAI 1915 op de website van de Olympic Council of Asia China werd opnieuw vertegenwoordigd door South China AA, maar wist nu over twee wedstrijden te winnen (1–0). Tot 1923 waren de enige interlands die China speelde onderdeel van de Spelen; in 1917 voegde Japan zich als gastland als derde bij het voetbaltoernooi (en verloor van beide landen, 0–5 en 2–15). China won voor het eerst interlands en won het toernooi. De wedstrijd tegen de Filipijnen wonnen de Chinezen met 3–0; na het vierde doelpunt, een benutte strafschop, gaf de Filipijnse doelman de doelpuntenmaker een stomp en ontstond een vechtpartij. De Filipijnen werden bijgevolg gediskwalificeerd. Sindsdien won China alle edities van het voetbaltoernooi van deze Spelen, totdat in 1937 Japan China binnenviel en het toernooi werd beëindigd. Het was met deze overwinningen de regionale grootmacht op het gebied van interlandvoetbal en überhaupt een van de weinige regionale grootmachten van dat moment: alleen in Groot-Brittannië werden al consequent interlandtoernooien gespeeld, hoewel het eerste interlandtoernooi elders plaatsvond, namelijk in Latijns-Amerika.
Tournee door Australië (1923) Tot 1923 speelde de Republiek China alleen wedstrijden op de Spelen van het Verre Oosten en uitsluitend tegen dezelfde twee tegenstanders. In de zomer van 1923 kwam daar verandering in, toen een reis naar Australië werd ondernomen. Australisch sportcommentator Harry Millard legde contact met het organisatiecomité van de Spelen om te kunnen onderhandelen met de Chinezen over een internationaal toernooi; op dat moment had China nog geen eigen voetbalbond. Afgesproken werd dat een vertegenwoordigende Chinese selectie zou afreizen naar Sydney, bestaande uit dertien Zuid-Chinese spelers en drie voetballers uit Shanghai, die laatste groep bedoeld om de selectie representatiever te maken. Op 18 juli 1923 vertrokken de Chinezen (en Millard) vanuit Hongkong, om op 6 augustus in Sydney te arriveren. In Australië toerde het Chinese gezelschap maandenlang en speelde het 24 wedstrijden, waaronder vijf informele interlands tegen een vertegenwoordigend Australisch voetbalelftal. Geen van deze interlands wordt door Australië thans beschouwd als officiële A-interland, maar het is ook onzeker of het toentertijd als volwaardige interlands werden beschouwd. De andere 19 wedstrijden werden gespeeld tegen elftallen uit enkele staten of steden, waaronder New South Wales – de eerste wedstrijd op 11 augustus (3–3) – en South Coast – de laatste wedstrijd, gespeeld op 10 november (0–0). China won in totaal acht wedstrijden, speelde zevenmaal gelijk en verloor negen wedstrijden. Eerste wedstrijd van de Republiek China in Australië (1923) eerste wedstrijd (scheidsrechter W.A. Wright, 40.000 toeschouwers te Sydney, 11 augustus 1923): New South Wales3 – 3 Republiek China Perce Lennard Frederick Hancock Perce Lennard goals Lee Wai Tong Lee Wai Tong Lee Wai Tong onbekendbondscoach Mok Hing George CartwrightCharlie LeabeaterR. CritcherLawson BaileyAndy HendersonJ. Avis Stan BourkePerce LennardJ. SherringhamFrederick HancockFrank Melliar-Smithopstellingen Lau Hing CheungNg Kam ChuenChan So Leung Yuk TongLeung Tai FongWong Shui WahPang Kam WingYip Kau KoWong Pak ChungLee Wai TongChan Kwong Yiu De rondreis in Australië was sportief gezien dus geen onsuccesvol verhaal: voor het eerst troffen Chinese interlandspelers een niet-Aziatische tegenstander en verbleven ze voor langere tijd elders om over langere tijd consequent wedstrijden van redelijk niveau te spelen. In het Chinese kamp heerste wel onrust en ontevredenheid en werd gesuggereerd dat de Chinezen uitgebuit werden door Australische bedrijven en investeerders. Met name twee van de Oost-Chinese voetballers, Shen Kuo Chuan (申國權, Shēn Guóquán) en Wang Chen Sheng (王振聲, Wáng Zhènshēng) toonden hun ontevredenheid. Australische media meldden dat hun conflict zich echter beperkte tot bondscoach Mok Hing. The Chinese tour. Distributing the profits. The Advertiser (31 december 1923), gearchiveerd door Trove In Australië had de tour van China nog een maatschappelijke invalshoek. Millard had niet alleen een sportief motief voor het organiseren van een Chinese tournee: hij wilde ook de stereotiepe en negatieve blik van Australiërs op Chinezen en de Chinese minderheid in Australië doorbreken. Millard slaagde erin een maatschappelijke discussie te ontlokken over de Chinese diaspora en de aanwezigheid van een Chinese minderheid in Australië. Neerbuigendheid op de Chinezen was er aanvankelijk wel degelijk, maar na het 3–3 gelijkspel in de openingswedstrijd moesten ook cynische journalisten concluderen dat China niet onderdeed voor het Australische elftal. De Chinese gemeenschap zag dan ook door de tournee een mogelijkheid om de uitgesproken vooroordelen van de blanke Australiërs aan te kaarten.
Vertegenwoordiger van voetballend Azië (1936–1948) De Chinese voetbalbond (中國足球協會, Zhōngguó zúqiú xiéhuì) werd in 1924 opgericht en sloot zich in 1931 aan bij wereldvoetbalbond FIFA. China PR Association op de website van wereldvoetbalbond FIFA Het behoort daarmee tot de eerste voetbalbonden van heel Azië – dat wil zeggen, het gebied dat nu onder de AFC valt – maar was niet de eerste: Singapore was in 1892 het eerste land, gevolgd door de Filipijnen en Hongkong, laatstgenoemde toen nog met een sterke Britse invloed (1914). In het jaar van de oprichting van de nationale voetbalbond ondernam een officieus, maar wel representatief Chinees studentenelftal een tweede tocht naar Oceanië, nu naar Nieuw-Zeeland. Tweeëntwintig wedstrijden werden gespeeld, allemaal tegen lokale tegenstanders, en vier werden gewonnen. In de zomer van 1927 volgde een tweede tour door Australië. De opzet was gelijk aan de opzet van vier jaar eerder, al eindigde de tournee nu voortijdig nadat meerdere spelers in staking gingen en weigerden door te spelen. Dertig wedstrijden werden op Australisch grondgebied afgewerkt, waarvan dertien werden gewonnen en veertien verloren.
left|thumb|De elf spelers van het Chinees olympisch elftal, dat in 1936 deelnam aan de Spelen in nazi-Duitsland.