300px|right Het Atlantisch orkaanseizoen 1961 duurde van 1 juni tot 30 november 1961. Het seizoen was wat activiteit betreft een hyperactief seizoen, het is als vijfde gerangschikt op ACE-waarde achter de seizoenen van 2005, 1950, 1995 en 2004.
De kwalificatie hyperactief dankte het seizoen vooral aan het feit dat de gevormde tropische cyclonen bijna allemaal tot orkaan promoveerden en er zeven majeure orkanen, dat wil zeggen van de categorie 3 of meer ontstonden. Ook was het seizoen 1961, met 1960, 2005 en 2007 een van de vier bekende seizoenen met twee of meer orkanen van de zwaarste, vijfde categorie. Het seizoen telde tien of elf tropische stormen, al naargelang men Orkaan Hattie-Simone-Inga als één tropische cycloon beschouwt of als twee of drie verschillende.
Van deze tien tropische stormen promoveerden er acht tot orkaan en zeven orkanen bereiken de derde categorie. Orkaan Hattie-Simone-Inga was de zwaarste storm van het seizoen; zij kreeg drie namen, omdat zij tweemaal van bassin wisselde. In het orkaanseizoen van de Grote Oceaan kreeg zij de naam Simone, die vervolgens opnieuw Midden-Amerika overstak en boven de Golf van Mexico, in het Atlantisch orkaanseizoen de naam Inga kreeg. Waarschijnlijk ging het om dezelfde tropische cycloon, die nooit zijn identiteit had verloren bij zijn overgangen in de Grote Oceaan en de Golf van Mexico. Na 2001 zijn de regels omtrent de nomenclatuur veranderd en zou een dergelijke tropische cycloon zijn eerste naam behouden en niet worden herdoopt. Hattie-Simone-Inga is waarschijnlijk de enige tropische cycloon, die tweemaal is herdoopt. Als Hattie bereikte de tropische cycloon de vijfde categorie en richtte zware schade aan in Brits-Honduras. De hoofdstad van Brits-Honduras, Belize City werd verwoest en deed de regering van de Britse kroonkolonie besluiten een nieuwe hoofdstad te bouwen verder landinwaarts en boven zeeniveau. Dit werd uiteindelijk Belmopan.
Opmerkelijk was ook de elfde september, toen orkanen Betsy, Carla en Debbie en tropische storm Esther naast elkaar bestonden. Dit was niet meer voorgekomen sinds 22 augustus 1893, toen er ook vier tropische cyclonen tegelijk in het Atlantisch bassin waren, met dat verschil dat zij op dat moment allemaal orkanen waren. Het zou duren tot 26 september 1998, als opnieuw vier orkanen simultaan in het Atlantisch bassin worden aangetroffen.
Cyclonen Orkaan Anna Op 17 juli ontwikkelde een onweersstoring zich boven de doldrums, die vervolgens naar het noorden verschoven, waar de onweersstoring botste op een tropische golf ten oosten van Trinidad en Tobago. Op 19 juli ontstond hieruit tropische storm Anna. Anna trok naar het noord ten westen tot westnoordwest en trok de Caraïbische Zee binnen. Ondanks de lage geografische breedte, promoveerde Anna op 20 juli tot orkaan en won vervolgens nog meer aan kracht. Dit was voornamelijk te danken aan een hogedrukgebied op grote hoogte, dat net ten noordoosten van Anna was gepositioneerd en daar gedurende de levensduur van Anna bleef. Dit zorgde voor een goede uitstoot van de cycloon en was de voornaamste reden voor het bereiken van de derde categorie door Anna op zo een lage breedte. Anna trok net ten noorden van de Venezolaanse kust en passeerde op 21 juli ten noorden van Aruba, Bonaire en Curaçao als orkaan van de tweede categorie. Op 21 juli bereikte Anna de derde categorie ten noordwesten van Aruba en bereikte een dag later haar hoogtepunt met windsnelheden tot 185 km/uur en een minimale druk van 976 mbar. Anna schampte de noordoostelijke kust van Honduras en trok langs de Hondurese kust verder westwaarts. Anna landde ten slotte in Brits-Honduras op 24 juli als orkaan van de eerste categorie. De schade op Trinidad en Grenada viel mee. In Honduras viel één slachtoffer en werd er veel schade aan fruitplantages aangericht. De schade werd geraamd op $300.000,- (niet gecorrigeerd voor inflatie).
Orkaan Betsy Tropische storm Betsy kwam op 2 september ten westzuidwesten van de archipel Kaapverdië voort uit een storing, die uit de doldrums losraakte. Op 3 september promoveerde Betsy tot orkaan. Betsy boog naar het noordwesten af, omdat de rug van hoge druk boven de Atlantische Oceaan zwakker was dan anders en langs de 50e meridiaan westerlengte lag een trog van lage druk. In deze trog ontwikkelde zich op 4 september een lagedrukgebied, dat de rug van hoge druk ten noorden van Betsy verzwakte en haar luchtdruk ook opvulde. Op 5 september verdween dat lagedrukgebied naar het noordoosten en Betsy nam opnieuw in kracht toe. Zij bereikte haar hoogtepunt op 6 september met windsnelheden tot 222 km/uur en een minimale druk van 945 mbar. Betsy draaide naar het noordoosten en nam langzaam in kracht af. Op 12 september verloor Betsy haar tropische kenmerken ten westzuidwesten van IJsland, maar zij bleef als extratropische storm nog enige uren op orkaankracht, voordat zij boven het uiterste noorden van de Atlantische Oceaan verdween. Van 7 september tot 11 september waren Betsy, Carla en Debbie alle drie als orkaan actief, hetgeen een zeldzame gebeurtenis is. Bijna was op 11 september tropische storm Esther tot orkaan gepromoveerd, zodat het record van vier simultane orkanen in het Atlantisch bassin was geëvenaard van 22 augustus 1893 en 26 september 1998. Esther werd echter pas op 12 september een orkaan.
Orkaan Carla Ook Carla kwam voort uit een tropische onweersstoring, die uit de doldrums was ontsproten. Op 1 september ontstond boven de doldrums van het zuidwesten van de Caraïbische Zee een tropische onweersstoring, die tot ontwikkeling kwam en op 3 september promoveerde tot tropische depressie. Deze trok naar het noordwesten en begon langzaam in kracht toe te nemen, geholpen door een hogedrukgebied op grote hoogte, dat steeds zo gepositioneerd was boven de Caraïbische Zee, dat het de uitstoot van de tropische cycloon bespoedigde. De tropische depressie promoveerde op 5 september tot tropische storm Carla ten noordoosten van de noordoostelijkste punt van Honduras. Carla trok verder ten noordoosten van de Baai van Honduras, richting de Straat Yucatan. Het hogedrukgebied op grote hoogte lag nu net ten zuiden van Cuba en had een uitloper boven het uiterste noordwesten van de Caraïbische Zee. Carla schoof nu onder deze uitloper, waardoor haar uitstoot kon profiteren en zij promoveerde op 6 september ten oosten van de kust van Quintana Roo tot orkaan.
Carla draaide iets bij naar het noorden, schampte op 7 september het noordoosten van het schiereiland Yucatán en draaide naar het noordwesten. Carla stak de Golf van Mexico over, richting de Texaanse kust. Tijdens de oversteek bereikte Carla op 11 september haar hoogtepunt met windsnelheden tot 278 km/uur, een sterke orkaan van de vijfde categorie. Haar laagste luchtdruk bereikte zij twaalf uur later op dezelfde dag, toen haar winden iets in kracht hadden afgenomen; 931 mbar. Op 11 september landde zij nabij Port O'Connor op de Texaanse kust als orkaan van de vierde categorie met windsnelheden tot 231 km/uur en een druk van 931 mbar. Orkaanwinden werden waargenomen tussen Corpus Christi en Galveston. Rukwinden van orkaankracht werden langs de hele Texaanse kust waargenomen. Carla draaide naar het noorden en degradeerde op 12 september boven Texas tot tropische storm, die op 13 september zijn tropische kenmerken verloor boven Oklahoma en veranderde in een niet-tropische depressie, die verder trok over Arkansas, Missouri, Illinois, Indiana en Michigan om ten slotte boven Canada te verdwijnen.
Carla eiste 43 mensenlevens en richtte voor $325 miljoen schade aan ($2,03 miljard gecorrigeerd naar inflatie, 2005). Carla was een zeer grote orkaan, waar de hele Texaanse kust mee te kampen had. De orkaan ging gepaard met een stormvloed van 6,70 meter (de orkaan was uren voor de landing nog een sterke orkaan van de vijfde categorie geweest), die op sommige plaatsen 16 kilometer landinwaarts doordrong. Zelfs het landinwaarts gelegen Dallas meldde aanzienlijke schade. Ook deed Carla een aantal zeer venijnige windhozen ontstaan; een van deze tornado's richtte aanzienlijke schade aan in Galveston, waarbij ten minste zes mensen omkwamen. Voor de komst van de orkaan werden een half miljoen mensen uit Texas geëvacueerd, destijds een van de grootste evacuaties in vredestijd. Als extratropisch systeem bracht Carla nog veel regen boven het middenwesten van de Verenigde Staten. De naam Carla werd naar aanleiding van deze catastrofe geschrapt en nooit meer voor een tropische cycloon in het Atlantisch bassin gebruikt.
Orkaan Debbie Begin september ontwikkelde een tropische depressie zich waarschijnlijk uit een tropische golf tussen de Afrikaanse kust en Kaapverdië. Op 6 september promoveerde de depressie tot tropische storm Debbie boven Kaapverdië. Debbie trok naar het westnoordwesten en promoveerde tot orkaan op 7 september, net ten westen van Kaapverdië. Debbie zou kunnen worden aangemerkt als orkaan van het Kaapverdische type, alleen het hogedrukgebied boven de Azoren, dat normaal gesproken deze tropische cyclonen op een meer westelijke koers zet, was dermate verzwakt, dat Debbie al vroeg noordwaarts afboog. Debbie bleef dus boven de Atlantische Oceaan en draaide met de wijzers van de klok mee om het hogedrukgebied. Debbie bereikte haar hoogtepunt op 12 september als orkaan van de derde categorie met windsnelheden tot 195 km/uur en een minimale druk van 975 mbar, nabij 32°NB, 46°WL.
Daarna verzwakte Debbie en zwaaide af naar het oosten en later naar het noordoosten. Debbie verloor haar tropische kenmerken op 16 september net ten zuidwesten van Ierland, maar verloor niet haar orkaankracht. Als extratropische storm met orkaankracht teisterde Debbie de Britse Eilanden. De extratropische Debbie eiste elf slachtoffers en er vielen ten minste 50 gewonden. Ierland, Schotland en Wales werden door overstromingen getroffen. Debbie was op dat moment een omvangrijke extratropische storm, die harde wind veroorzaakte van Noorwegen tot de Golf van Biskaje. Overal in West-Europa ondervond de scheepvaart en de luchtvaart hinder van Debbie en ook vele kleine schepen en vissersschepen kwamen in nood. Over ramingen van de schade is weinig bekend.
Orkaan Esther Ook Esther was een orkaan van het Kaapverdische type. Op 10 september ontwikkelde zich een tropische depressie uit een tropische onweersstoring ten westen van Kaapverdië. Op dat moment was Esther naast Betsy, Carla en Debbie de vierde tropische cycloon die simultaan in het Atlantische bassin bestond, iets wat niet vaak voorkomt. De tropische depressie trok naar het noordwesten, onder invloed van dezelfde trog, die Betsy en Debbie beïnvloedde. Op 11 september promoveerde Esther tot tropische storm en op 12 september tot orkaan, net een paar uur te laat om het record van vier naast elkaar bestaande orkanen in het Atlantische bassin van 22 augustus 1893 te evenaren. Op 13 en 14 september bouwde zich een rug van hoge druk op oostwaarts vanaf Bermuda ten noorden van Esther. Dit kwam doordat Debbie naar het oosten, richting Azoren trok, zodat het hogedrukgebied een rug oostwaarts ontwikkelde. Hierdoor werd Esther op een meer westnoordwestelijke koers gezet.