100px|right|Huidig ontwerp De prijs van de strijdlust (Frans: Prix de la combativité) is een onderscheiding die in de Ronde van Frankrijk wordt uitgereikt aan de strijdlustigste wielrenner. Na elke etappe (tijdritten uitgezonderd) wordt de prijs door een achtkoppige internationale jury toegekend aan de strijdlustigste renner, die de volgende dag met een speciaal rugnummer mag rijden. De renner die gedurende de volledige ronde de meeste strijdlust toont, wordt na afloop van de laatste etappe beloond met de prijs van de "superstrijdlust" (Frans: super-combatif). Een dagwinnaar ontving in 2013 € 2.000 en de eindwinnaar in 2015 € 20.000.
Geschiedenis De dagprijs van de strijdlust werd officieel ingevoerd in de Ronde van Frankrijk van 1952. De Tourorganisatie beoogde hiermee de aanvalslust binnen het peloton extra te bevorderen en zo de etappes aantrekkelijker te maken. Pierre Pardoën was de eerste renner die in dat jaar de prijs ontving. Vier jaar later, in 1956, werd ook de superstrijdlust geïntroduceerd, een ereprijs die aan het einde van de Ronde van Frankrijk uitgereikt wordt aan de renner die tijdens de gehele ronde de meeste strijdlust heeft getoond.
De winnaar van de prijs werd aanvankelijk beslist door middel van een puntensysteem, maar sinds 2003 wordt hij door een professionele jury toegekend. Als juryvoorzitters fungeerden Jean-François Pescheux (2003–2013) en Thierry Gouvenou (sinds 2014).
Zesmaal werd de prijs van de superstrijdlust uitgereikt aan de Tourwinnaar van datzelfde jaar. Dit betreft Felice Gimondi (1965), Eddy Merckx (1969, 1970, 1974), Luis Ocaña (1973) en Bernard Hinault (1981). Twee keer werd de prijs gewonnen door een renner die de Ronde van Frankrijk datzelfde jaar niet uitreed: Luis Ocaña (1971) en Cyrille Guimard (1972).
Eddy Merckx was in totaal vier keer de strijdlustigste renner in de Ronde van Frankrijk en is daarmee recordhouder. Bernard Hinault en Richard Virenque wonnen beiden drie keer.
Rugnummer 100px|right|Voormalig ontwerp Het rugnummer dat bij de prijs hoort, heeft door de jaren heen verschillende ontwerpen gekend. Soms was het alleen virtueel in het rood te zien, soms werd het kader rood gemaakt, of werd een wit rugnummervel met rode cijfers gebruikt. Van 2006 t/m 2022 werd een rood vel met witte cijfers gebruikt. Vanaf 2023 wordt een beige vel met zwarte cijfers gebruikt.
Bijzonderheden De winnaar van de superstrijdlust in 1979, Joop Zoetemelk, moest zijn prijs naderhand inleveren toen bleek dat hij doping had gebruikt. Hennie Kuiper werd als nieuwe winnaar aangewezen. De winnaar van de superstrijdlust in 2009, Franco Pellizotti, moest zijn prijs naderhand inleveren toen hij geschorst werd vanwege afwijkende bloedwaarden. Er werd geen nieuwe winnaar aangewezen. Tijdens de negende etappe in 2011 werd de dagprijs van de strijdlustige renner voor het eerst in twintig jaar toegekend aan twee personen. Zowel Johnny Hoogerland als Juan Antonio Flecha kregen de prijs toegewezen. Beiden maakten deel uit van de kopgroep toen ze werden aangereden door een wagen van de Franse TV, waarbij ze zwaar ten val kwamen. De twee zetten erg gehavend hun weg voort en passeerden die dag ver achter het peloton de finishlijn. Tijdens de zestiende etappe in 2016 werd de prijs voor het eerst uitgereikt aan twee renners van dezelfde ploeg. Tony Martin en Julian Alaphilippe van Etixx-Quickstep werden beiden beloond met het rode rugnummer nadat ze 170 kilometer samen in de aanval gereden hadden.
Eindwinnaars prijs van de strijdlust (mannen)
Eindwinnaars prijs van de strijdlust (vrouwen) 2022 - Marianne Vos 2023 - Yara Kastelijn 2024 - Demi Vollering 2025 - Maëva Squiban
Zie ook Wielertruien Prijs van de strijdlust Ronde van Italië Prijs van de strijdlust Ronde van Spanje
Categorie:Ronde van Frankrijk Categorie:Wielrentrui