Pieter Lauwrens (Piet) de Vrieze (Winschoten, 2 november 1917 – Groningen, 10 juni 1987) was een Nederlands architect en restauratiedeskundige. Hij geniet met name bekendheid vanwege zijn omvangrijke restauratiewerkzaamheden aan historische kerken en seculiere monumenten in Noord-Nederland, waaronder de drie grote binnenstadskerken van de stad Groningen. Biografie Jeugd en opleiding

De Vrieze groeide op in een hervormd en muzikaal middenstandsmilieu in Winschoten. Zijn vader was eigenaar van een modehuis. Na het voltooien van de HBS behaalde De Vrieze aanvankelijk diverse administratieve diploma’s. Later koos hij alsnog voor een technische richting en studeerde van 1939 tot 1942 bouwkunde aan de MTS in Groningen.

Zijn vervolgstudie aan de Technische Hogeschool in Delft kon hij niet voltooien, mede door de ingrijpende gebeurtenis in 1944 waarbij zijn vader door de Duitse bezetter werd doodgeschoten. Desondanks wist hij in 1950 zijn architectendiploma te behalen. Vroege carrière

Tussen 1945 en 1949 was De Vrieze werkzaam als tekenaar onder zijn voormalige hoogleraar Granpré Molière. In deze hoedanigheid werkte hij mee aan de herstelplannen voor de Groninger binnenstad na de verwoestingen van de Tweede Wereldoorlog. Na een periode bij het architectenbureau Nijhuis-Reker vestigde hij zich in 1956 als zelfstandig architect. Werkzaamheden Nieuwbouw

In de periode 1955–1966 ontwierp De Vrieze diverse gebouwen die gekenmerkt worden als zakelijke baksteenarchitectuur met artistieke accenten. Tot zijn belangrijkste nieuwbouwprojecten behoren:

Appartementencomplex, Groningen

Filadelfiakerk, Groningen

Adventskerk, Assen

Provinciale Veterinaire Dienst, Groningen

Huishoudschool, Woldendorp

Bejaardenhuis, Delfzijl

Restauratie van monumenten

Hoewel hij ook interieurs ontwierp, lag zijn grootste betekenis in de monumentenzorg. Hij was (mede)verantwoordelijk voor de restauratie van de drie grote middeleeuwse kerken in de stad Groningen:

Nieuwe Kerk (1952–1955)

Martinikerk (1956–1975)

A-kerk (1975–1982)

Naast zijn werk in de stad Groningen leidde hij de restauratie van een hele reeks oude kerken op het noordelijke platteland. In de provincie Friesland was hij verantwoordelijk voor de restauratie van de kerken in:

Wons

Exmorra

Hollum

Grouw

Roordahuizum

Verder gaf hij leiding aan restauraties van verscheidene seculiere monumenten, zoals het Waterschapshuis in Onderdendam en het Sichtermanshuis in Groningen. Visie en methodiek

De Vrieze streefde bij restauraties vaak naar een reconstructie van de oorspronkelijke staat. Een prominent voorbeeld hiervan is de Martinikerk, waarbij hij het toenmalige 'platte dak' verving door vijf dwarsdaken met spitsgevels, zoals de kerk die vóór 1680 bezat. Ondanks deze hang naar historische reconstructie was hij geen nostalgist; hij stond open voor moderne ontwikkelingen en betrok graag hedendaagse kunstenaars bij de inrichting van zijn projecten. Maatschappelijke betrokkenheid

De Vrieze was een uitgesproken voorstander van het behoud van de historische stad. Hij verzette zich fel tegen stedenbouwkundige plannen die gericht waren op schaalvergroting of de dominantie van het autoverkeer.

Behoud De Harmonie: Vanaf 1966 was hij een van de drijvende krachten achter de protesten tegen de sloop van concertgebouw de Harmonie. Door dit protest bleef de gevel behouden.

Vrienden van de Stad Groningen: In 1985 richtte hij de stichting Vrienden van de Stad Groningen op om de burgerparticipatie in de stedelijke ontwikkeling te versterken.

Persoonlijkheid

De Vrieze stond bekend als een eigenzinnige, aimabele en sociaal vaardige man met een groot gevoel voor humor. Hij was een bevlogen spreker die in vele raden en commissies zat. Hoewel zijn zelfverzekerde gedrevenheid soms als dominant werd ervaren, wist hij velen te enthousiasmeren voor de architectuur en monumentenzorg. Zie ook Lijst van Nederlandse architecten

Categorie:Nederlands architect