thumb|Soundgarden 2010 Soundgarden is een voormalige Amerikaanse rockband uit Seattle die in 1984 werd opgericht door zanger en drummer Chris Cornell, gitarist Kim Thayil en bassist Hiro Yamamoto. Matt Cameron werd de bands vaste drummer in 1986 en bassist Ben Shepherd werd in 1990 de definitieve vervanger van Yamamoto. Op 18 mei 2017 werd bekend dat zanger Chris Cornell op 52-jarige leeftijd in Detroit is overleden. Persbureau AP meldde dat het management het overlijden 'plotseling en onverwacht' heeft genoemd.
Soundgarden was een van de oorspronkelijke bands die 'grunge' creëerden, een vorm van alternatieve rock die ontstaan is in Seattle. Hoewel de band jaren eerder begon en vergeleken met hun tijdgenoten meer gelijkenissen heeft met bands als Black Sabbath en Led Zeppelin, wordt de band beschouwd als een van de grote vier grungebands van de jaren negentig, samen met Alice in Chains, Nirvana en Pearl Jam. Soundgarden was een van de vele grungebands die onder contract stonden bij het indie-label Sub Pop en was de eerste grungeband die tekende bij een grote platenmaatschappij (A&M Records in 1988). De band werd echter pas commercieel succesvol nadat grunge aan het begin van de jaren negentig populair werd gemaakt door met name Nirvana en Pearl Jam.
Soundgardens grootste succes was het album Superunknown uit 1994, waarvan de singles "Black Hole Sun" en "Spoonman" beiden bekroond werden met een Grammy Award. In 1997 ging de groep uit elkaar vanwege artistieke meningsverschillen. De bandleden hielden zich enkele jaren met andere projecten bezig tot zij herenigden in 2010. Twee jaar later werd de reünie bezegeld met het uitbrengen van King Animal, de bands zesde studioalbum.
Wereldwijd heeft Soundgarden meer dan twintig miljoen platen verkocht, waarvan zo'n acht miljoen in de Verenigde Staten.
Geschiedenis Oprichting en eerste platen (1984-1988) Soundgardens roots liggen in een coverband genaamd de Shemps. Begin jaren tachtig traden bassist Hiro Yamamoto en zanger en drummer Chris Cornell met deze band op in Seattle en omstreken. Nadat Yamamoto de Shemps verliet sloot gitarist Kim Thayil zich als vervanger bij de band aan. Thayil was vanuit Park Forest naar Seattle verhuisd met Yamamoto en Bruce Pavitt, die later het indie-label Sub Pop zou oprichten. Cornell en Yamamoto waren kamergenoten toen de Shemps in 1984 uit elkaar gingen. Met het plan om een eigen band op te richten, kozen ze na enkele jamsessies met verschillende gitaristen voor Thayil als leadgitarist. left|thumb|250px|Gitarist Kim Thayil (links) met Kim Warnick van de Fastbacks en Steve Turner van Mudhoney in februari 2007. Soundgarden werd in 1984 opgericht door Cornell (zang en drums), Yamamoto (basgitaar) en Thayil (gitaar). De band vernoemde zich naar een kunstwerk in het Magnuson Park in Seattle getiteld A Sound Garden. Cornell was aanvankelijk zowel zanger als drummer, maar in 1985 sloot drummer Scott Sundquist zich aan bij de band, zodat Cornell zich volledig op de zang kon focussen. De band deed een jaar lang verschillende optredens in deze formatie. Hun eerste opnames waren drie nummers die verschenen op een compilatiealbum voor C/Z Records getiteld Deep Six (1986), waarop ook Green River, Skin Yard, Malfunkshun, The U-Men en de Melvins te horen zijn. In 1986 verliet Sundquist de band om meer tijd met zijn familie door te kunnen brengen en werd vervangen door Matt Cameron, de drummer van Skin Yard.
Diskjockey Jonathan Poneman van radiozender KCMU was na een optreden zodanig onder de indruk van de band dat hij Soundgarden financieel wilde ondersteunen. Thayil bracht hem in contact met Bruce Pavitt, waarna Poneman 20.000 dollar doneerde aan Pavitts beginnend label Sub Pop, zodat Soundgarden hierop hun eerste single "Hunted Down" kon uitbrengen in 1987.
Soundgarden tekende een platencontract met Sub Pop en bracht de ep's Screaming Life (1987) en Fopp (1988) uit op het label. Een compilatie van beide kwam uit als Screaming Life/Fopp in 1990.
Debuutalbum, contract bij A&M en botsing met achterban (1988-1990) Hoewel Soundgarden de interesse had gewekt van grote platenmaatschappijen tekende de band in 1988 bij het kleine SST Records om op 31 oktober 1988 hun debuutalbum Ultramega OK uit te brengen. Het album is, volgens Steve Huey van Allmusic, een duistere plaat waarop Soundgarden hun 'Stooges/MC5-meets-Black Sabbath/Led Zeppelin-sound' demonstreert.Huey, Steve. "Ultramega OK". Allmusic. Geraadpleegd op 22 juli 2009. De bands eerste videoclip "Flower" kende geregelde airplay op de Amerikaanse MTV. Ter ondersteuning van het album toerde de band door de VS in de lente van 1989 en stak het in mei van dat jaar voor het eerst de Atlantische Oceaan over voor een tournee in Europa. Soundgarden ontving een Grammy-nominatie voor Ultramega OK in 1990.
Na afloop van de tournee voor Ultramega OK tekende Soundgarden bij A&M Records, waardoor de band in botsing kwam met hun fans. Kim Thayil zei hierover: "In het begin lag onze achterban binnen de punkrock-scene. Zij keerden ons de rug toe omdat ze vonden dat we onze punk-waarden verloochenden door te tekenen bij A&M en te gaan toeren met Guns N' Roses. Er heersten bepaalde gewoontes en sociale waarden en men vond dat wij niet meer tot hun subcultuur behoorden."Gilbert, Jeff. "Soundgarden." Guitar World. December 1995. Soundgarden begon in december 1988 te werken aan hun eerste album bij A&M. Door interne strubbelingen kwam er binnen de band een kentering in de manier van nummers schrijven. Volgens Chris Cornell had Hiro Yamamoto zichzelf sociaal buitengesloten voor de rest van de band en liep het muzikale proces niet bepaald gestroomlijnd, waardoor Cornell zelf de meeste nummers schreef."Colour Me Badmotorfinger!". Raw. 30 oktober 1991. Op 5 september 1989 kwam Soundgardens tweede album Louder Than Love uit, waarop de band "een stortvloed laat horen van trage, geslepen en ontstemde Led Zeppelin-/Black Sabbath-riffs vermengd met de jengelende zang van Cornell".Huey, Steve. "Louder Than Love". Allmusic. Geraadpleegd op 14 april 2010.
Een maand voor aanvang van de tournee voor Louder Than Love verliet Yamamoto de band om zijn opleiding weer op te pakken. Zijn plek werd ingenomen door Jason Everman, voormalig gitarist van Nirvana. De band toerde tussen december 1989 en maart 1990 door Noord-Amerika met Voivod en Faith No More. Ook Europa werd door de band aangedaan. Aan de participatie van Everman kwam direct na afloop van de tournee een einde, midden 1990. "Jason bleek gewoon niet goed uit te pakken," aldus Kim Thayil. Louder Than Love bracht de ep Loudest Love en de video Louder Than Live voort, beiden uit 1990.
Permanente formatie en groeiende populariteit (1991-1993) thumb|250px|Drummer Matt Cameron tijdens een optreden met Pearl Jam in oktober 2009 Bassist Ben Shepherd werd de vervanger van Jason Everman en in de nieuwe formatie maakte Soundgarden in 1991 hun derde album. Chris Cornell omschreef Shepherds werkwijze tijdens de opnames als "fris en creatief""'Garden of Eden". Kerrang!. 31 augustus 1991. en alle bandleden zeiden dat zijn muzikale kennis en capaciteiten als songwriter de band herdefinieerde.Neely, Kim. "Soundgarden: The Veteran Band from Seattle Proves There's Life After Nirvana". Rolling Stone. 9 juli 1992. Het resultaat, Badmotorfinger, kwam uit op 8 oktober 1991. Het album bestaat uit "zware, uitdagende hardrock en staat bol van beredeneerde sentimenten en complex samenspel".Huey, Steve. "Badmotorfinger". Allmusic. Geraadpleegd op 15 april 2010. Hoewel Badmotorfinger overschaduwd werd door het onverwachte succes van Nirvana's Nevermind, groeide Soundgardens bekendheid met dank aan de door Nevermind getrokken aandacht op de grunge-scene van Seattle.Erlewine, Stephen Thomas. "Soundgarden". Allmusic. Geraadpleegd op 15 april 2010. Badmotorfinger werd genomineerd voor een Grammy Award voor 'Best Metal Performance' in 1992 en werd Soundgardens eerste platina-album.
In navolging van Badmotorfinger begon de band eind 1991 door Noord-Amerika te toeren met Guns N' Roses. Soundgarden was door Guns N' Roses persoonlijk geselecteerd als openingsband.Sherry, James. "Soundgarden". Metal Hammer. December 1991. In februari 1992 diende de band als openingsact voor Skid Row. Hierna werd een maand als hoofdact in Europa getoerd met Monster Magnet en Swervedriver. In mei sloot Soundgarden zich wederom aan bij Guns N' Roses om samen met Faith No More het voorprogramma voor hun Europese tournee te verzorgen. Over hun tijd als opener voor Guns N' Roses zei Cornell: "Het was niet bepaald leuk om iedere dag maar 35 minuten op te mogen voor 40.000 mensen. De meesten kenden onze nummers niet eens en gaven er ook niks om. Het was een bizar gebeuren.""I Don't Care About Performing for 20,000!". Raw. 15 september 1993. Eenmaal terug uit Europa stond Soundgarden in juli '92 op Lollapalooza, evenals onder meer de Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam en Ministry. Naar aanleiding van het optreden op Lollapalooza werd de ep Satanoscillatemymetallicsonatas uitgebracht. Later werd de video Motorvision uitgebracht in 1992. De band maakte haar opwachting in de 'grungefilm' Singles (1992) met het nummer "Birth Ritual", dat net als Cornells solo-nummer "Seasons" op de soundtrack van die film verscheen.
Doorbraak-album en mainstream-succes (1994-1995) Na afloop van de tournee voor Badmotorfinger begon Soundgarden te werken aan hun vierde album. Volgens Chris Cornell gaven de bandleden elkaar meer vrijheid tijdens de opnames dan bij voorgaande albums.Thompson, Dave. "I Slept With Soundgarden and Other Chilling Confessions". Alternative Press. Maart 1994. Kim Thayil liet optekenen dat de band vergeleken met eerdere platen veel meer tijd stak in de daadwerkelijke opnames."Let's Make a Grunge Album!". Raw. 8 december 1993. Superunknown kwam uit op 8 maart 1994. Het album betekende de doorbraak van de band, aangejaagd door de singles "Spoonman", "The Day I Tried to Live", "Black Hole Sun", "My Wave", en "Fell on Black Days". De nummers op Superunknown bezaten dezelfde creativiteit en intensiteit als de bands eerdere werken, terwijl de band tegelijkertijd hun nieuw ontwikkelde stijl introduceerde. Tekstmatig was het album nogal duister en mysterieus. Het album behandelt volgens velen thema's als drugsmisbruik, zelfmoord en depressiviteit. Volgens J.D. Considine van Rolling Stone vertoont Soundgarden op Superunknown "meer draagwijdte dan menig band in een hele carrière" en "biedt het een meer schrijnende uitbeelding van eenzaamheid en wanhoop dan heel In Utero".Consideine, J. D. "Soundgarden: Superunknown". Rolling Stone. 31 juli 1997. Geraadpleegd op 22 juli 2009. De videoclip van "Black Hole Sun" was een hit op MTV en won de MTV Video Music Award voor 'Best Metal/Hard Rock Video' in 1994. De band ontving in 1995 zowel een Grammy Award voor "Black Hole Sun" als voor "Spoonman". Superunknown werd tevens genomineerd voor de Grammy voor het beste rockalbum. Het album werd vijfmaal platina in de VS en is nog altijd Soundgardens meest succesvolle album.
De bands tournee begon in januari '94 in Oceanië en Japan, om in maart door te gaan in Europa en in mei door de VS te toeren. Eind 1994 stelden doktoren vast dat Cornell zijn stembanden ernstig geforceerd had, waardoor Soundgarden meerdere optredens moest afgelasten. Cornell: "Volgens mij hadden we het te bont gemaakt! We traden vijf, zes avonden per week op en dat heeft mijn stem nogal te verduren gehad. Richting het eind van de Amerikaanse tournee had ik het gevoel dat ik nog wel kon zingen, maar daarmee gaf ik de band niet echt een eerlijke kans. Je koopt geen kaartje om een of andere kerel twee uur lang te zien kwaken. Dat lijkt nogal op afzetterij.""Black Hole Sons!". Kerrang!. 12 augustus 1995. De band zou de afgelaste optredens in 1995 alsnog spelen. Superunknown bracht de ep Songs from the Superunknown en de cd-rom Alive in the Superunknown voort, beiden uit 1995.
Interne conflicten en uiteenvallen van de band (1996-1997)