DAF Trucks was een Belgische wielerploeg actief van 1979 tot 1982. DAF Trucks werd gesponsord door vrachtautofabrikant DAF van de Nederlandse familie Van Doorne en werd bestuurd door Fred De Bruyne, die vanaf 1981 novice in ploegleiding José De Cauwer als assistent naast zich kreeg.

Historiek De bezieler van de DAF Trucks-ploeg van Willy van Doorne was voormalig wielrenner, en nadien sportjournalist, Fred De Bruyne (49 jaar op dat moment). De Bruyne zette een ploeg op het getouw met veel jonge, talentvolle renners, onder wie de Belgen Guido Van Calster, Dirk Demol, William Tackaert en Guy Nulens maar ook Nederlander Adrie van der Poel (1981–1982), die allen hun eerste jaren bij DAF Trucks doorbrachten.

De Bruyne hield bij de opstart rekening met het feit dat zijn renners "nog veel leergeld zouden moeten betalen". Aldus De Bruyne: "Als we later willen gaan doorspelen op een hoger niveau, het zou al moeten lukken dat er een [van mijn renners] onmiddellijk het vereiste hoge niveau zou [kunnen] bereiken" (Vlaams voor: "Het zou me verwonderen dat ze al snel een hoog niveau kunnen halen"). De woorden van Fred De Bruyne blijken later weinig profetisch te zijn. Ze waren nauwelijks koud of de ploeg behaalt op een korte termijn overwinningen van groot formaat. Grootste exploot is twee keer op rij winst in de Ronde van Vlaanderen (zie onder).

Reeds in haar eerste seizoen, 1979, wint DAF direct een etappe in een Grote Ronde, de grootste rittenkoers van de wereld nog wel. Niet met een Belg, doch met een Nederlander. De dan 25-jarige Jo Maas wint de 10e etappe in de Tour de France 1979 (aankomst Angers) met 54" op Belgische achtervolgers Pol Verschuere (Flandria) en Ludo Peeters (IJsboerke). Frappant is dat dit Maas' enige profzege werd.

De Bruyne kreeg vanaf 1981 ondersteuning van zijn landgenoot José De Cauwer, toen 32 jaar en net met wielrennen gestopt. De Bruyne en De Cauwer bestuurden de ploeg met zijn tweeën tot 1982, het laatste jaar van DAF Trucks. Tot en met 1980 reed De Cauwer als knecht van de Nederlander Hennie Kuiper bij de Franse wielerploeg Peugeot–Esso–Michelin. Voor De Cauwer waren het zijn eerste stappen als ploegleider, als assistent van De Bruyne. De Cauwer zou ontegenzeggelijk een roemrijkere carrière gaan maken als ploegleider dan als wielrenner. Als wielrenner behaalde De Cauwer één profzege: een etappe in de Ronde van Spanje 1976, naast een redelijk aantal ereplaatsen.

José De Cauwer overtuigde zijn kopman Kuiper om voor DAF te tekenen, alsmede Roger De Vlaeminck die weg wilde bij Lomme Driessens en Boule d'Or, omdat Lomme Driessens de zwalpende Freddy Maertens uit het slop wilde halen. In 1981 haalde men zodoende met viervoudig Parijs-Roubaix -en zesvoudig Tirreno-Adriatico-winnaar Roger De Vlaeminck een grote vis binnen. De Vlaeminck reed het jaar voordien bij Boule d'Or, de ploeg van Lomme Driessens. Tsjète beleefde in 1980 een minder seizoen qua zeges in het wegwielrennen. Hij won in 1980 twee ritten in Tirreno-Adriatico en schreef op de baan de Zesdaagse van Antwerpen op zijn naam. Roger De Vlaeminck zou in 1981 lijdzaam toekijken hoe zijn Belgische rivaal Maertens bij Boule d'Or, onder de vleugels van Driessens, opnieuw aan de oppervlakte verschijnt na een wel erg moeilijk seizoen in de loondienst van de Italiaanse wielerploeg San Giacomo (een vruchteloos jaar voor Maertens). Lees: de Zigeuner had niet met Maertens in dezelfde ploeg willen rijden en koos het ruime sop.

Roger De Vlaeminck zou willens nillens vertrekken, wat gebeurde. Hij tekende in september 1980 bij de ploeg van De Bruyne voor het veldritseizoen 1980–1981 en wegseizoen 1981. Hoe dan ook werd de samenwerking tussen Lomme Driessens en Freddy Maertens een groot succes. Maertens werd voor de tweede keer wereldkampioen in Praag en behaalde vijf ritzeges en de groene puntentrui in de Ronde van Frankrijk. De Bruyne en De Cauwer hoefden geen twee keer na te denken en rijfden De Vlaeminck in.

Beide transfers werden een voltreffer. Kuiper won de Ronde van Vlaanderen 1981 met een ruime voorsprong van 1 minuut op zijn landgenoten Frits Pirard (Boule d'Or) en Jan Raas (TI-Raleigh), terwijl De Vlaeminck twee ritten won in Parijs-Nice en daarnaast de Brabantse Pijl toevoegde aan zijn erelijst wielerklassiekers. Bovendien werd hij in juni Belgisch kampioen op de weg in Putte voor Géry Verlinden (Boule d'Or) en Benjamin Vermeulen (Boston). Voor De Vlaeminck was het zijn tweede Belgische titel op de weg. Zijn eerste titel dateerde al van twaalf jaar eerder, 1969, toen bleef hij Walter Godefroot en Alfons De Bal voor. In het najaar wint Kuiper een tweede 'Monument' voor DAF Trucks: Ronde van Lombardije, en daarenboven solerend. Moreno Argentin (Sammontana) werd tweede in een klein groepje op bijna een halve minuut van Kuiper. De Nederlander Hennie Stamsnijder wordt wereldkampioen veldrijden bij de beroepsrenners in het Spaanse Tolosa, solo voor de Belg Roland Liboton en de Zwitser Albert Zweifel.

In 1982 kende DAF Trucks bovengemiddeld succes. Het seizoen begint met enkele overwinningen voor De Vlaeminck in het veldrijden. In februari wint hij ook opnieuw de Zesdaagse van Antwerpen met Patrick Sercu. Ook in 1982 bleef Kuiper voor DAF Trucks rijden. Dat jaar zijn voornamelijk de Nederlandse renners aan het feest bij DAF Trucks. Hennie Stamsnijder wordt Nederlands kampioen veldrijden, Adrie van der Poel wint het Kampioenschap van Zürich en een etappe in Parijs-Nice. Bert Oosterbosch wint in die laatste rittenkoers de proloog (korte openingstijdrit) en draagt één dag de gele leiderstrui. Oosterbosch eindigt als vierde in het eindklassement, op 1'23" van winnaar Sean Kelly (Sem).

In de Ronde van Zwitserland doet Bert Oosterbosch zijn kunstje nog eens over en wint ook nu de proloog. De grootste triomf voor DAF Trucks wordt evenwel verwezenlijkt door een Belg. René Martens behaalt — als eerste Vlaamse Limburger ooit — met de Ronde van Vlaanderen namelijk de mooiste overwinning uit zijn carrière. Hij komt in Meerbeke solo over de finish, met 21" voorsprong op een trio achtervolgers: Eddy Planckaert (Splendor), Rudy Pevenage (Capri Sonne) en Michel Pollentier (Safir). Voordien was de 9e etappe in de Ronde van Frankrijk 1981 te Le Mans, eveneens behaald voor DAF Trucks, Martens' mooiste overwinning geweest.

De familie Van Doorne, Eindhovense oprichters van DAF Trucks vrachtautofabriek, trok zich terug als mecenas in 1982 waarmee na vier jaar het doek viel over de ploeg. Willy van Doorne sponsorde daarna enkele jaren een veldritploeg die was gebouwd rond Hennie Stamsnijder. De Bruyne en De Cauwer bleven dan wel samenwerken, ze moesten op zoek naar een nieuwe sponsor. Die vonden ze met de West-Vlaamse meubelzaak Jacky Aernoudt en fietsenfabrikant Rossin. Bovendien bleek de band tussen De Cauwer en Kuiper zo sterk, dat Kuiper ook nu aan boord kon worden gehouden als kopman van de voortzetting van DAF Trucks: Jacky Aernoudt-Rossin. In 1983 won hij Parijs-Roubaix. Zijn voorsprong bedroeg 1'15" op Gilbert Duclos-Lassalle (Peugeot), Francesco Moser (Gis Gelati), Ronan De Meyer (Boule d'Or) en Marc Madiot (Renault). Eric Vanderaerden, 21 jaar jong, kwam dat seizoen helemaal tot ontbolstering onder leiding van De Bruyne en De Cauwer.

Renners Luc Colyn (1980-1982) Emiel De Haes (1979-1980) Ronan De Meyer (1981) Roger De Vlaeminck (1981-1982) Dirk Demol (1982) Hendrik Devos (1980-1982) Marc Dierickx (1981-1982) Dirk Heirweg (1979-1980) Marcel Laurens (1981-1982) René Martens (1980-1982) Guy Nulens (1979-1982) Dirk Ongenae (1979) Patrick Pevenage (1979-1981) Eddy Schepers (1979-1981) William Tackaert (1979-1982) Eric Thoelen (1979) Guido Van Calster (1979) Maurice Van Heer (1979) Alex Van Linden (1980) Rik Van Linden (1980) Etienne Vandersnickt (1979) Willy Vigouroux (1982) Gerrie van Gerwen (1980-1982) Hans Langerijs (1980-1981) Hennie Kuiper (1981-1982) Jo Maas (1979-1980) Bert Oosterbosch (1982) Adrie van der Poel (1981-1982) Hennie Stamsnijder (1980-1982) Jacques Verbrugge (1979-1980) Peter Zijerveld (1982) Giovanni Jiménez (1979) Robert Mintkiewicz (1979) Maurizio Bellet (1979) Gerhard Schönbacher (1979)

Overwinningen Wegwielrennen

1979 1e etappe Driedaagse De Panne-Koksijde: William Tackaert 1e etappe Circuit Franco-Belge: Guy Nulens Trofeo Alcide Degasperi: Guy Nulens 10e etappe Ronde van Frankrijk: Jo Maas Omloop van de Vlaamse Scheldeboorden: Dirk Heirweg 5e etappe Étoile des Espoirs: Guy Nulens 1980 Proloog, 1e en 4e etappe Ronde van Mallorca: Roger De Vlaeminck Eindklassement Ronde van Mallorca: Roger De Vlaeminck Trofeo Laigueglia: Roger De Vlaeminck 1e, 2e A, 4e en 5e etappe Ronde van Sardinië: Roger De Vlaeminck 1e en 2e etappe Tirreno-Adriatico: Roger De Vlaeminck 7e etappe deel A Parijs-Nice: Rik Van Linden 1e etappe Vierdaagse van Duinkerke: Roger De Vlaeminck GP Kanton Aargau: Patrick Pevenage Vierdaagse van West-Henegouwen: Luc Colyn 1e en 2e etappe Ronde van Duitsland 2e etappe deel A Étoile des Espoirs: William Tackaert 1981 2e deel A en 4e etappe Parijs-Nice: Roger De Vlaeminck 3e etappe Parijs-Nice: Adrie van der Poel Brabantse Pijl: Roger De Vlaeminck Ronde van Vlaanderen: Hennie Kuiper 5e etappe deel B Ronde van België: Patrick Pevenage 1e etappe Critérium du Dauphiné: Adrie van der Poel 3e etappe deel A Critérium du Dauphiné: William Tackaert 2e en 3e etappe deel A Ronde van Zwitserland: Roger De Vlaeminck 5e etappe Ronde van Zwitserland: Guy Nulens 15px Belgisch kampioen op de weg, elite: Roger De Vlaeminck 9e etappe Ronde van Frankrijk: René Martens Parijs-Brussel: Roger De Vlaeminck Petegem-aan-de-Leie: Luc Colyn Ronde van Lombardije: Hennie Kuiper 1982 Proloog Parijs-Nice: Bert Oosterbosch 4e etappe Parijs-Nice: Adrie van der Poel Ronde van Vlaanderen: René Martens Nokere Koerse: William Tackaert GP 1 mei-Ereprijs Vic De Bruyne: Gerrie van Gerwen Kampioenschap van Zürich: Adrie van der Poel GP Europa: Hennie Kuiper Grote Prijs van Wallonië: Hennie Kuiper Flèche Hesbignonne-Cras Avernas: René Martens Proloog Ronde van Zwitserland: Bert Oosterbosch 4e etappe deel A (ITT) Ronde van Nederland: Bert Oosterbosch Eindklassement Ronde van Nederland: Bert Oosterbosch Heist-op-den-Berg: Marcel Laurens Berlare: Luc Colyn Nationale Sluitingsprijs Putte-Kapellen: Luc Colyn

Baanwielrennen 1982 Zesdaagse van Antwerpen: Roger De Vlaeminck met Patrick Sercu (IWC - Imex - Eddy Merckx) Veldrijden 1981 15px Nederlands kampioenschap veldrijden elite: Hennie Stamsnijder 15px Wereldkampioenschap veldrijden elite: Hennie Stamsnijder Gavere: Hennie Stamsnijder Marcq-en-Baroeul: Roger De Vlaeminck Lanarvily: Roger De Vlaeminck Middlesbrough: Hennie Stamsnijder Niel: Hennie Stamsnijder Dorst: Roger De Vlaeminck Rillaar: Roger De Vlaeminck Krokegem: Roger De Vlaeminck Diegem: Roger De Vlaeminck 1982 15px Nederlands kampioenschap veldrijden elite: Hennie Stamsnijder Gavere: Roger De Vlaeminck Sint-Laureins: Roger De Vlaeminck Kapelle-op-den-Bos: Roger De Vlaeminck Breendonk: Roger De Vlaeminck Middlesbrough: Roger De Vlaeminck

Categorie:Belgische wielerploeg