Édouard Charles Anspach (Brussel, 24 februari 1831 - Tanger, 16 februari 1902) was een Belgisch diplomaat.
Biografie Familie Édouard Anspach was de tweede zoon van handelaar en volksvertegenwoordiger François Anspach en Marie-Françoise Honnorez, en een kleinzoon van Isaac Salomon Anspach, poorter van Genève, calvinistische predikant en een politiek figuur in de Republiek Genève, hoofdauteur van de Grondwet van Genève van 1794. Hij was de broer van Jules Anspach, advocaat, volksvertegenwoordiger en burgemeester van Brussel, en Eugène Anspach, gouverneur van de Nationale Bank van België.
Hij trouwde in 1857 met Anne Nieuwenhuys (°1837), stiefdochter van Léon Suys, architect. Het huwelijk bleef kinderloos.
Loopbaan Anspach beëindigde zijn kandidatuur letteren en wijsbegeerte aan de Université libre de Bruxelles. In 1857 trad hij in dienst van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Hij werd attaché in Madrid (1858), secretaris op de centrale administratie (1859) en in Constantinopel (1862), Rio de Janeiro (1863) en Rome (1865), minister-resident in Rio de Janeiro (1867), Stockholm en Kopenhagen (1872) en Lissabon (1875). In 1877 werd hij buitengewoon gezant en gevolmachtigd minister in Madrid. Ook werd hij belast met het beheer van het consulaat-generaal in Tanger, waar hij in 1902 overleed.
Literatuur Jacques WILLEQUET, 'Édouard Anspach', in Biographie nationale de Belgique, vol 31, Brussel, Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique, 1961-1962, 31-32. Gaston BRAIVE en Istvan MONDOVITS, 'Le corps diplomatique et consulaire belge en Italie (1830-1914), vol. 2, in Risorgimento. Bulletin semestriel publié par le comité belge de ristituto per la Storia del Risorgimento italiano 12, nr. 2, 1969, 106-107. Jos LAPORTE, 'Jules Victor Anspach', in Vlaamse Stam 36, nr. 3-4, 2000, 144.
Categorie:Belgisch ambassadeur