Raoul Louis Felix Émile Marie Laparra, (Bordeaux, 13 mei 1876 - Boulogne-Billancourt, 4 april 1943) was een Franse componist van Baskische afkomst. Zijn composities worden gezien als schoolvoorbeelden van Spaanse invloed op de Franse muziek uit de vroege 20e eeuw.
Levensloop Op jonge leeftijd bleek Laparra een virtuoos pianist. Op negenjarige leeftijd gaf hij zijn eerste pianorecital. Twee jaar later op elfjarige leeftijd begon Laparra met zijn studie aan het Conservatoire de Paris. Hier krijg hij les van onder anderen André Gedalge, Jules Massenet, Gabriel Fauré en Albert Lavignac. Op 27-jarige leeftijd in 1903 won Laparra met zijn cantate Ulysse de Prix de Rome binnen de categorie compositie. Door deze aanmoedigingsprijs met studiebeurs kon men een verblijf in Rome bekostigen. Laparra verbleef er een jaar.
Laparra was 30 jaar lang actief als muziekcriticus voor de tijdschriften Le Ménestrel en Le Matin. Hij gaf na zijn afstuderen les aan het Conservatoire de Paris. Onder zijn studenten bevonden zich Claude Champagne en Cemal Reşit Rey. Spaanse en Baskische volksmuziek dienden als fundament voor zijn composities.
Tijdens een geallieerde luchtaanval in 1943, gedurende de Tweede Wereldoorlog, stierf Laparra nabij Parijs in Boulogne-Billancourt. Hij ligt begraven in Chézy-sur-Marne.
Zijn broer William Laparra (1873-1920) was bekend als kunstschilder.
Geselecteerde werken Peau d’âne (opera, 1899) La habanera (1908) La Jota (1911) Valse Lente (1911) Rhythmes Espagnols (1913) Un dimanche Basque (1922) Le joueur de viole (1925) Il tango a la Malanguena (?)
Categorie:Frans componist