Belemnacanthus is een geslacht van grote, uitgestorven, tonvormige holonematide arthrodire placodermen uit lagen daterend uit het Midden-Devoon (Givetien) van de Eifel, Duitsland.
Charles Rochester Eastman benoemde in 1898 de typesoort Belemnacanthus giganteus. De geslachtsnaam betekent "dolkstekel". De soortaanduiding betekent "de gigantische". De soort is alleen bekend van het holotype MCZ 1459, bij Gerolstein gevonden door Ludwig Johann Theodor Schultze. Het betreft een gedeelte van zevenendertig centimeter lengte van een mediane dorsale plaat met een lange, enigszins hoge, gebogen kam die langs de mediane lijn van de buiten-/dorsale zijde van de plaat loopt. De plaat heeft een versiering van richels die afkomstig zijn van een punt achter het bewaarde gedeelte van de mediane dorsale plaat. Voordat de plaat werd geïdentificeerd als die van een holonematide, was de plaat van Belemnacanthus giganteus achtereenvolgens beschreven als een enorme rugstekel van een elasmobranchiide, een lid van de Agnatha, en ten slotte de plaat van een antiarch.
Categorie:Placodermi