thumb|Carl Schurz Carl Schurz (Liblar, 2 maart 1829 - New York, 14 mei 1906) was een Duitse revolutionair en een Amerikaanse staatsman, journalist en hervormer. Hij emigreerde naar de Verenigde Staten na de Duitse revoluties van 1848-1849 en werd een prominent lid van de nieuwe Republikeinse Partij. Nadat hij als generaal van de Unie in de Amerikaanse Burgeroorlog had gediend, hielp hij bij het oprichten van de kortstondige Liberale Republikeinse Partij en werd hij een prominente voorstander van hervorming van het ambtenarenapparaat. Schurz vertegenwoordigde Missouri in de Senaat van de Verenigde Staten en was de 13e minister van Binnenlandse Zaken van de Verenigde Staten.
Schurz werd geboren in de Rijnprovincie van Pruisen. In die provincie vocht Schurz voor democratische hervormingen in de Duitse revoluties van 1848-1849 als lid van de academische broederschapsvereniging Deutsche Burschenschaft. Nadat Pruisen de revolutie had onderdrukt vluchtte Schurz naar Frankrijk. Toen de politie hem dwong Frankrijk te verlaten, migreerde hij naar Londen. Net als veel andere ' Forty-Eighters ' emigreerde hij vervolgens naar de Verenigde Staten en vestigde zich in 1852 in Watertown, Wisconsin. Nadat hij was beëdigd als advocaat in Wisconsin, richtte hij een advocatenpraktijk op in Milwaukee, Wisconsin. Hij werd ook een sterke pleitbezorger voor de anti-slavernijbeweging en sloot zich aan bij de net opgerichte Republikeinse Partij. Hij voerde tevergeefs campagne om luitenant-gouverneur te worden van Wisconsin. Na kort de Verenigde Staten te hebben vertegenwoordigd als minister (ambassadeur) in Spanje, diende Schurz als generaal in de Amerikaanse Burgeroorlog, waar hij vocht in de Slag bij Gettysburg en andere grote veldslagen.
Na de oorlog richtte Schurz een krant op in St. Louis (Missouri) en won de verkiezingen voor de Amerikaanse Senaat. Hij werd de eerste in Duitsland geboren Amerikaan die in de Senaat werd gekozen. Hij hielp bij de oprichting van de Liberale Republikeinse Partij en brak daarmee met de Republikeinse president Ulysses S. Grant. De partij pleitte voor hervorming van het ambtenarenapparaat, geldhervorming, lage tarieven, lage belastingen, een einde aan spoorwegsubsidies, en verzette zich tegen Grant's inspanningen om de Afro-Amerikaanse burgerrechten in het zuiden van de Verenigde Staten te beschermen tijdens de wederopbouw. Schurz was voorzitter van de Liberale Republikeinse conventie van 1872, die een tegenkandidaat nomineerde om president Grant uit te dagen bij de presidentsverkiezingen van 1872. Schurz verloor zijn eigen herverkiezing in 1874 en hervatte zijn carrière als krantenredacteur. Hij werd verkozen als lid van de American Philosophical Society in 1878.
Nadat de Republikein Rutherford B. Hayes de presidentsverkiezingen van 1876 won, benoemde hij Schurz als zijn minister van Binnenlandse Zaken. Schurz probeerde een ambtenarij te maken op basis van verdienste in plaats van politieke en partijgebonden connecties en hielp de overdracht van het Bureau voor Indiaanse Zaken aan het Ministerie van Oorlog te voorkomen. Schurz verhuisde naar New York nadat Hayes zijn ambt in 1881 had verlaten en was korte tijd redacteur van de New York Evening Post en The Nation en werd later de redactionele schrijver voor Harper's Weekly. Hij bleef actief in de politiek en leidde de "Mugwump"-beweging, die zich verzette tegen de benoeming van James G. Blaine bij de presidentsverkiezingen van 1884. Schurz verzette zich tegen het bimetallisme van William Jennings Bryan bij de presidentsverkiezingen van 1896, maar steunde Bryans anti-imperialistische campagne bij de presidentsverkiezingen van 1900. Schurz stierf in 1906 in New York.
Vroege leven Carl Christian Schurz werd geboren op 2 maart 1829 in Liblar (nu onderdeel van Erftstadt), in Rijnlands Pruisen, de zoon van Marianne (née Jussen), een openbare spreker en journalist, en Christian Schurz, een onderwijzer. Hij studeerde aan het jezuïetengymnasium van Keulen en leerde piano onder privéleraren. Door financiële problemen in zijn familie moest hij een jaar eerder van school af, zonder af te studeren. Later studeerde hij af aan het gymnasium door een speciaal examen af te leggen en ging toen naar de universiteit van Bonn.Dictionary Of American Biography (1935), Carl Schurz, p. 466.
Revolutie van 1848 links|miniatuur| Carl Schurz als jonge man In Bonn ontwikkelde hij een vriendschap met een van zijn professoren, Gottfried Kinkel. Hij sloot zich aan bij de nationalistische Studentenverbindung Burschenschaft Franconia in Bonn, waar destijds ook Friedrich von Spielhagen, Johannes Overbeck, Julius Schmidt, Carl Otto Weber, Ludwig Meyer en Adolf Strodtmann lid van waren.Schurz, Carl. Reminiscences, Vol. 1, pp. 93–94.Van Cleve, Charles L. (1902). Phi Kappa Psi Fraternity From Its Foundation In 1852 To Its Fiftieth Anniversary. p. 209: Philadelphia: Franklin Printing Company. Als reactie op de vroege gebeurtenissen van de revoluties van 1848 richtten Schurz en Kinkel de Bonner Zeitung op, een document dat pleitte voor democratische hervormingen. Aanvankelijk was Kinkel de redacteur en Schurz een vaste medewerker.
Deze rollen werden omgedraaid toen Kinkel naar Berlijn vertrok om lid te worden van de Pruisische Constitutionele Conventie.Schurz, Reminiscences, Vol. 1, Chap. 6, pp. 159. Toen het rompparlement van Frankfurt mensen opriep de wapens op te nemen ter verdediging van de nieuwe Duitse grondwet, deden Schurz, Kinkel en anderen van de gemeenschap van de Universiteit van Bonn dat. Tijdens deze strijd leerde Schurz Franz Sigel, Alexander Schimmelfennig, Fritz Anneke, Friedrich Beust, Ludwig Blenker en anderen kennen, van wie hij velen tijdens de Amerikaanse burgeroorlog weer zou ontmoeten in het leger van de Unie.
Tijdens de militaire campagne van 1849 in Palts en Baden sloot hij zich aan bij het revolutionaire leger en vocht hij in verschillende veldslagen tegen het Pruisische leger.Dictionary Of American Biography (1935), Carl Schurz, p. 466. Schurz was adjunct-officier van de commandant van de artillerie, Fritz Anneke, die op de campagne werd vergezeld door zijn vrouw, Mathilde Franziska Anneke. De Annekes zouden later naar de VS verhuizen, waar ze allemaal aanhangers van de Republikeinse Partij werden. Anneke's broer, Emil Anneke, was een van de oprichters van de Republikeinse partij in Michigan. Fritz Anneke bereikte de rang van kolonel en werd de commandant van het 34th Wisconsin Volunteer Infantry Regiment tijdens de burgeroorlog; Mathilde Anneke heeft bijgedragen aan zowel de afschaffing van de doodstraf als de kiesrechtbewegingen in de Verenigde Staten. alt=Photograph of Carl Schurz seated in a chair; he has dark hair and a mustache and wears glasses.|miniatuur| Carl Schurz, [ca. 1859-1870]. Carte de Visite Collection, Boston Public Library. Toen het revolutionaire leger in 1849 bij het fort van Rastatt werd verslagen, zat Schurz in het fort. Wetende dat de Pruisen van plan waren hun gevangenen te doden, slaagde Schurz erin te ontsnappen en reisde naar Zürich. In 1850 keerde hij in het geheim terug naar Pruisen, redde Kinkel uit de gevangenis in Spandau en hielp hem te ontsnappen naar Edinburgh, Schotland.Dictionary Of American Biography (1935), Carl Schurz, p. 466. Schurz ging daarna naar Parijs, maar de politie dwong hem om Frankrijk te verlaten aan de vooravond van de staatsgreep van 1851, en hij migreerde naar Londen. Hij bleef daar tot augustus 1852 en verdiende zijn brood met het onderwijzen van de Duitse taal.
Immigratie naar Amerika Terwijl hij in Londen was, trouwde Schurz in juli 1852 met mede-revolutionair Johannes Ronge 's schoonzus, Margarethe Meyer, en emigreerde vervolgens, net als vele andere Forty-Eighters, naar de Verenigde Staten.Dictionary Of American Biography (1935), Carl Schurz, p. 466. De Schurzes, die aanvankelijk in Philadelphia, Pennsylvania woonden, verhuisden naar Watertown, Wisconsin, waar Carl zijn interesse in politiek koesterde en Margarethe haar baanbrekende werk begon in het voorschools onderwijs.
In Wisconsin raakte Schurz al snel ondergedompeld in de anti-slavernijbeweging en in de politiek, en trad hij toe tot de Republikeinse Partij. In 1857 voerde tevergeefs campagne als Republikeinse kandidaat voor luitenant-gouverneur. In de Illinois -campagne van het volgende jaar tussen Abraham Lincoln en Stephen A. Douglas nam hij deel als spreker namens Lincoln - meestal in het Duits - wat de populariteit van Lincoln onder Duits-Amerikaanse kiezers deed toenemen. In 1858 werd Schurz beëdigd als advocaat in Wisconsin en begon als advocaat in Milwaukee. De praktijk begon in 1859 met Halbert E. Paine als partner. Mede door aanmoediging van Paine raakte Schurz meer geïnteresseerd in politiek en spreken in het openbaar. In de campagne van 1859 hield Schurz een toespraak waarin hij de Fugitive Slave Law aanviel en pleitte voor de rechten van staten. In Faneuil Hall (Boston) hield hij op 18 april 1859Hirschhorn, p. 1713. een oratie over 'True Americanism', die, afkomstig van een buitenlander, bedoeld was om de Republikeinse partij vrij te pleiten van de beschuldiging van ' nativisme'. De Duitsers in Wisconsin drongen tevergeefs aan op zijn benoeming tot gouverneur in 1859. In de Republikeinse Nationale Conventie van 1860 was Schurz woordvoerder van de delegatie uit Wisconsin, die op William H. Seward stemde. Desondanks zat Schurz in de commissie die Lincoln het nieuws van zijn nominatie bracht.
Na de verkiezing van Lincoln, en ondanks Sewards bezwaar, stuurde Lincoln in 1861 Schurz als minister naar SpanjeDictionary Of American Biography (1935), Carl Schurz, p. 467, gedeeltelijk vanwege Schurz' Europese reputatie als revolutionair. Terwijl hij daar was, slaagde Schurz erin om Spanje ervan te weerhouden het Zuiden te steunen.
Amerikaanse burgeroorlog miniatuur|260x260px| "Voor vrijheid in Duitsland en Amerika": West-Duitse herdenkingszegel met Schurz voor de Verenigde Staten Bicentennial 1976 Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog diende Schurz met onderscheiding als generaal in het Leger van de Unie. Om Lincoln ervan te overtuigen hem een commissie in het leger van de Unie te verlenen, kreeg Schurz in april 1862 de opdracht tot brigadegeneraal van vrijwilligers van de Unie. In juni nam hij het bevel over een divisie, eerst onder John C. Frémont, en vervolgens in het korps van Franz Sigel, waarmee hij deelnam aan de Tweede Slag bij Bull Run in augustus 1862. Hij werd gepromoveerd tot generaal-majoor in 1863 en werd toegewezen om een divisie in het 11e legercorps te leiden tijdens de veldslagen van Chancellorsville en Gettysburg, beide onder generaal Oliver O. Howard. Een bittere controverse tussen Schurz en Howard over de strategie die bij Chancellorsville werd toegepast resulterde in een nederlaag tegen het Confederate leger onder leiding van Thomas J. "Stonewall" Jackson. Twee maanden later werd het 11e corps opnieuw verslagen tijdens de eerste dag van Gettysburg. Het optreden van het 11e Corps tijdens beide veldslagen, dat verschillende Duits-Amerikaanse eenheden bevatte, werd zwaar bekritiseerd door de pers, wat anti-immigrantengevoelens aanwakkerde. miniatuur| Carl Schurz als generaal-majoor van vrijwilligers tijdens de burgeroorlog. Na Gettysburg werd de divisie van Schurz ingezet in Tennessee en nam deel aan de Slag bij Chattanooga. Daar diende hij met de toekomstige senator Joseph B. Foraker, John Patterson Rea en Luther Morris Buchwalter, de broer van Morris Lyon Buchwalter. Senator Charles Sumner (R-MA) was een congreswaarnemer tijdens de Chattanooga-campagne. Later kreeg hij het bevel over een Corps of Instruction in Nashville. Hij keerde kort terug in actieve dienst, waar hij in de laatste maanden van de oorlog bij het leger van Sherman in North Carolina was als stafchef van Henry Slocum's Army of Georgia. Hij nam ontslag uit het leger nadat de oorlog in april 1865 was geëindigd.