thumb|Mark Jenkins Mark Jenkins (Wales, 1960) is een Brits musicus gespecialiseerd in elektronische muziek, met name uit het analoge tijdperk en de overgang naar het digitale tijdperk. Jenkins treedt geregeld op, maar schrijft en componeert ook voor computerspelletjes, films en theaterproducties. Voor zijn muziek laat hij zich inspireren door Mike Oldfield en Tangerine Dream.
Biografie Hij studeerde aan de Universiteit van Leicester en verkreeg daar een Honours Degree in Engelse literatuur, filosofie, psychologie en wetenschapsgeschiedenis. Al tijdens zijn studie begon hij met musiceren in de studio’s van de universiteit. Tegelijkertijd besprak hij nieuwe apparatuur die op de markt kwam, waaronder MIDI en Prophet 600, in het blad Electronics and Music Maker. Hij werd ook de technische man bij de bladen Electronic Soundmaker en Melody Maker. In 1985 richtte hij zijn eigen platenlabel AMP Records op, alleen bestemd voor elektronische muziek van hemzelf en derden. Artikelen van zijn hand over die niche werden gepubliceerd in bladen als International Musician, Music Technology, Studio Sound en Music Week.
Discografie The visitor (1984) Analog Archives (1986; opnamen uit de periode 1982-1985 met allemaal analoge synthesizers) Space dreams (1990) Thunder at Midnight (1992) Mexico Rising (1994) Space Dreams 2 (1996) Moog Meditations (1998) Sequencer Loops (2003) Sequencer Loops 2 (2004) If the world were turned on its head, we would walk among the stars (2005) Live with Damo Suzuki at the Queen Elizabeth Hall (2005) Live in the USA (2006) This Island Earth (2007) Drie suites met elektronische muziek uit drie perioden; New Jersey shore, gecomponeerd tijdens een Amerikaanse tournee in 2006; The Island Earth, geïnspireerd op de film This Island Earth uit 1955, The Graveyard of Dreams livemuziek uit 2002 tijdens Alfa Centauri-festival. Ghosts of Mars; Something Dancing in the Darkness (2008) The Ceremony of Innocence; with Arthur Brown, White Noise and Alquimia (2009) The iPad Album (2010) Ex1gene (2012) Change of cosmic address: New Music In Tribute to Edgar Froese (met Chris Jenkins) (2015) The Arthur Brown sessions (2015; heruitgegeven 2025 als Modular Sessions Special Edtion 5) vier tracks ingesproken door Brown met track 1 tekst van William Butler Yeats (The second coming) en track 2 tekst van William Blake (The book of Urizen) Mike Oldfield's Tubular Bells for the Moog Synthesizer (2017) Influences (2018) Krautnoise; 1st (2019/2024); eerbetoon aan Krautrock opgedragen aan Klaus Dinger, Thomas Dinger, Dieter Moebius en Florian Fricke Perpetual Music Vol. 1 (2019) New Inventions for Electric Guitar (2019) with the London Synthesizer Orchestra; Synths Strike Bach (2020) Cellistica: 1st Flight (met. Hannah Chappell, cello) (2020) Tangerine dream: 50 YEARS (cover & pastiche versie) (2020) Cellistica (2022, heruitgave) 3-body problem (2024), samenwerking met Hervé Picart (OSE); Foucault's pendulum (2024); samenwerking met Hervé Picart (OSE); centraal thema de pendule van Léon Foucault; album opgedragen aan Dominique Perrier uit de band van Jean-Michel Jarre 1984 (2024), samenwerking met Hervé Picart (OSE) A tribute to Kraftwerk (2024), nadat hij in 2020 een boek over het werk van Kraftwerk had geschreven volgde in 2024 een 2-cd met covers van nummers van die band, waaronder Autobahn Perfect earth (2026), album met retro progressieve rock, waarbij de Apocalypse Kings een perfecte wereld proberen te scheppen. Zenophon: Galactic pulse; samenwerking met Anoushka Ivanova (elektrisch viool); opname uit 2026 T.O.N.T.O. lives (2026); Mark Jenkins reisde naar Calgary om daar in het National Music Centre te werken met The Original New Timbral Orchestra (TONTO), een elektronisch muziekinstrument dat modulair opgebouwd is uit allerlei synthesizers en elektronica; de grootste synthesizerinstallatie was origineel opgebouwd voor een duo, maar Jenkins moest alles zelf bedienen; T.O.N.T.O. was naamgever van de band Tonto's Expanding Head Band.Jenkins in Calgary 2025)
The visitor The visitor is een album dat in 1984 werd uitgegeven op zijn platenlabel AMP, maar dan alleen op muziekcassette. Voor beginnend artiest was de compact disc budgettair niet haalbaar, zeker binnen de kleine niche van de elektronische muziek. Opnamen vonden plaats in de thuisstudio van Mark Shreeve, ook al musicus binnen de elektronische muziek. Shreeve is de horen op de track Katmandu, net als Jason Martz die er zijn stem en akoestische gitaar aan gaf. Het album, dat voornamelijk klinkt met apparatuur uit de jaren 70 en 80 werd in 2021 als compact disc beschikbaar. Centraal thema op het conceptalbum is het bezoek van buitenaardsen, die gevolgd worden tijdens hun bezoek aan diverse plekken op Aarde: Tracks: 1: The visitor (5:34), 2: Budapest/Peking (6:36 met Miriam Rodell), 3: London (4:21), 4: Istanbul (4:42, met stem van Jola Kozak, tekst uit The Rubaiyat of Omar Khayyam), 5: Ballymena (4:20, deels gebaseerd op muziek van The Chieftains en The Bothy Band), 6: Katmandu (6;24), 7: Osaka (4:34, inspiratie van Yellow Magic Orchestra), 8: The visit (8:12, inspiratie was gitaarsolo van Edgar Froese tijdens Thieftoer.)
Space dreams Space dreams is een album geheel gewijd aan apparatuur van Roland Corporation In zijn Unicorn Studio was Jenkins vooral in de weer met de Roland JD-800. Het album werd eerst uitgebracht op muziekcassette, in 1993 gevolgd door compact disc, werd onder meer verkocht via het London Science Museum. Tracks (soms verwijzend naar de programma's op JD-800): 1: Millennium (4:49), 2: Swimotion (4:41), 3: Star driving (5:07), 4: Planetarium (4:47), 5: Sun chaser (4:47), 6: Spun glass (3:09), 7: Pianissimo (1:45), 8: Aurora borealis (4:41), 9: Ming dynasty (3:30, 10: iceman (4:44), 11: Harlequin (3:42), 12: invocation (3:44), 13: pan galactic (3:37), 14 (Hearts of space (3:54), 15: Space dreams & sequencers (8:32, liveopnamen)
If the world were turned on its head Het werd opgenomen in 2005 in zijn eigen Unicorn Studios. Het werd in datzelfde jaar uitgebracht als cd-r. Nadruk ligt bij de minimoog. Het jaar daarvoor had Jenkins een ontmoeting met Robert Moog. In 2022 bracht Jenkins het opnieuw uit op cd. Het album kent drie lange tracks: 1: titeltrack (25:30), 2: I have known the void (15:31) en 3: Nutty puppet mayhem (14:14).
Ex1gene In 2012 nam Jenkins een compleet album op met als inspiratiebron de Yamaha EX-1, de podiumversie van de Yamaha GX-1, een van de grootste synthesizers uit de analoge jaren. Collega Keith Emerson was een fan van dit apparaat, het is te horen op Peter Gunn in de versie van Emerson, Lake & Palmer, op Ex1gene in een cover van Jenkins. Slotnummer van deze cd zijn een aantal samples etc van de EX-1 te horen.
Tubular Bells for the Moog Synthesizer In 2017 bracht Jenkins een album uit, geheel gewijd aan Tubular Bells van Mike Oldfield. Jenkins voerde het gehele werk uit uitsluitend op Moog-synthesizers, waaronder ook de minimoog. Het album werd uitgebracht naar aanleiding van het 45-jarig bestaan van het originele album. Jenkins nam het op in zijn Unicorn Studio, maar bracht het in 2019 ook naar het Blue Orange Theater in Birmingham. Medewerkenden waren Maggie Sand (zang), David Gate (grotman) en Steve Jolliffe (master of ceremonies). Tracks: 1: Tubular Bells (part 1, 26:15), 2: Tubular Bells (part 2, 21:37) en Hornpipes (3:10).
Cellistica Cellista, first flight is een samenwerking met celliste Hannah Chappell met bijdragen van Stella Maedschen en Mark O'Malley (zang). Het zijn bewerkingen van zowel klassieke muziek als rockmusick met werk van onder meer Camille Saint-Saëns (De zwaan), Gary Numan, Philip Glass, Billie Eilish (No Time to Die) en Pink Floyd (Comfortably Numb). De heruitgave bevat opnamen uit de periode 2019-2022.
Modular sessions Vanaf 2021 bracht Jenkins een aantal albums uit onder de titel Modular sessions bestaande uit live improvisaties, bewerkt en met overdubs, waarbij hij al dan niet samenwerkte met musici uit de elektronische muziek. Ze werden uitgegeven in een oplage van 100 stuks: Modular sessions 1: Galactic visions (2021) ; gebruikte apparatuur onder meer Korg, Technics, Midi en Roland, medewerking van Bert Hülshoff (pseudoniem Frozen Light) (gitaar en synth), Harvé Picart, Steve Jolliffe (fluit) en Baffo Banfi; Vijf tracks met totaal 53 minuten. Modular sessions 2: cosmic tales (2022); opnamen uit 2020/2021 met Bert Hülshoff, John Chrstian en Hannah Chappell (cello) met één track Journey thru the 7th galaxy van 41:32. Modular sessions 3: Wavestate (2022); 53 minuten muziek, geïnspireerd op de Large Hadron Collider van CERN en grotendeels ingespeeld met het Korg Wavestation en verder de Kurzweill 2500X. Dieter Nieland speelt drums op het album. Modular sessions 4: Kronos (2022); 62 minuten muziek, Kronos verwijst naar Korg Kronos en Kronos (een der Titanen) en Chronos (God van de tijd); suite voor synthesizers waaronder Korg Wavestation en Kurzweill 2500X in twaalf delen; opnieuw medewerking van drummer Dieter Nieland; opnamen april-juni 2021. Modular sessions 5: Brave new world (2022); 61 minuten muziek; hij werkte samen met Bernd-Michael Land, Gilda Razani (theremin), Bill Vermette, Dulce Joya, Michael Brückner, Rüdiger Gleisberg en Miss Adrenalina; titels verwijzen naar sciencefictionuitingen etc., zoals Brave new world, 2001: A Space Odyssey en Babylon 5. Modular sessions α (2022), bonusdisc met muziek met gebruik van Logic-X en Arturia Matrixbrute etc. Modular sessions 6: In the steps of four masters, eerbetoon aan de pioniers van de elektronische muziek Edgar Froese (track An encore), Jean-Michel Jarre (track Band in the spring), Klaus Schulze (track Caress the technology) en Vangelis (track Farewell), aangevuld met twee bonustracks; drie van de vier waren kort voor de opnamen overleden (alleen Jarre leefde nog). Modular sessions 7: Les femmes electroniques (2022); 72 minuten muziek; samenwerking met vrouwelijke musici binnen de elektronische muziek: Anna-Maria Van Reusel, Machka, Stephanie Sante, Ami-Bique, Moonya, Gilda Razani, Fulya Çelikel, Kim Cosmik, Athena Fairchaild en Lia Shapiro; track 1 The sands of Arrakis verwijst naar de Duinboeken van Frank Herbert Modular sessions 8: Planetary fantasies (2022, 75 minuten), is een sciencefictionalbum, waarbij Jenkins vertelt dat hij die muziek terugvond in een brochure over ruimtereizen uit het jaar 2234. De brochure verwijst naar “grootse bespelers van de synthesizer”: Vangelis, Barbara Thompson, Richard Wright (bandlid Pink Floyd) en Lyle Mays (bandlid van Pat Metheny). Jenkins wordt ondersteund door de relatief minder bekendere Ken Martin, Gert Blokzijl, Peter Beasly, Cable for Cloud en Paul Wiffen Modular sessions 9: In the mouth of madness (2022), 68 minuten, geïmproviseerde elektronische muziek met synthesizer, sequencer etc. In samenwerking met Dieter Nieland en de Argentijn Ernesto Romeo (sequencer 5); titel gebaseerd op de film In the Mouth of Madness van John Carpenter. Tra ck 3 (12:27) A ballad of Bedlam met veel invloeden van Klaus Schulze (improvisaties over drones en sequencers) verwijst naar A ballad of Beldam van Geoffrey Chaucer ("O, Lady wake! The azure moon is rippling in the verdant skies"). Modular sessions 10: Rise of the robots (2022) ; grotendeels geïmproviseerde elektronische muziek met synthesizers, sequencers, drummachines en vocoder met medewerking van Dieter Nieland; thema opstand van de robots; instrumentarium onder meer de Novation Nova en Korg Triton;Rise of the robots op Cue Records (geraadpleegd 21 december 2022). Gearchiveerd op 21 december 2022. Modular sessions β (2022), bonusdisc met muziek; registratie van livestream "Morphic resonance" op 10 september 2022; volgens Jenkins grotendeels gebaseerd op In Memoriam KS en Modula sessions 6.