thumb|Greta Garbo en John Barrymore in Grand Hotel Grand Hotel is een Amerikaanse film uit 1932 onder regie van Edmund Goulding. De film is gebaseerd op Vicki Baums roman Menschen im Hotel uit 1929 en het daarop gebaseerde toneelstuk uit 1930. Turner Classic Movies Screenplay Info for Grand Hotel (1932) Destijds werd hij in Nederland uitgebracht onder de titel Menschen in het hotel.
Grand Hotel gaat over de belevenissen van een groep mensen tijdens een kort verblijf in een duur hotel in Berlijn. Het is de eerste film uit de filmgeschiedenis waarbij rollen werden gespeeld door verscheidene bekende acteurs, onder wie Greta Garbo, John Barrymore, Joan Crawford, Wallace Beery en Lionel Barrymore. De film behoort tot de succesvolste uit de jaren 30 en is door de jaren heen uitgegroeid tot een klassieker. Hij won een Academy Award voor Beste Film en werd in 2007 geselecteerd door de National Film Registry.
Verhaal
Het Grand Hotel is het chicste en luxueuste hotel van Berlijn, waar volgens bewoner Dr. Otternschlag mensen komen en gaan, maar nooit iets gebeurt. Een van de gasten is Grusinskaya, een Russische balletdanseres die ooit zeer succesvol was, maar wier populariteit nu dreigt te vervagen. Om die reden heeft ze haar levenslust verloren. Haar aanwezigheid in het hotel gaat niet onopgemerkt voorbij. Baron Felix Benvenuto Freiherr Von Gaigern is een charmante dief die het voorzien heeft op haar diamanten.
Een andere gast is Otto Kringelein, een ziekelijke boekhouder die zojuist te horen heeft gekregen dat hij niet lang meer te leven heeft. De niet zo rijke man is van plan om zijn laatste dagen in absolute luxe door te brengen, waarbij geld geen rol speelt. Deze plannen worden echter verhinderd door zijn baas Preysing, een textielmagnaat die in Berlijn is voor zaken en alle hulp van Kringelein verwacht. Preysings stenografe is Flaemmchen, een jongedame die verliefd wordt op de baron en hem overhaalt om met haar naar een bal te gaan.
Ondertussen sluipt de baron Grusinskaya's kamer in om haar juwelen te stelen, maar zij komt onverwachts terug haar kamer in, waardoor hij genoodzaakt is zich te verstoppen. Hij dacht dat ze een balletuitvoering had, maar ze weigerde op te treden. In haar kamer krijgt ze te horen dat niemand haar heeft gemist. Ze wordt depressief en probeert een einde aan haar leven te maken. Op dat moment verschijnt de baron vanuit het niets en probeert haar te redden door haar de liefde te verklaren. Al snel maken ze plannen om te trouwen in Wenen en brengen ze de nacht met elkaar door.
De volgende dag is Preysing druk bezig met een oneerlijke onderhandeling en probeert hij Flaemmchens omgang met Kringelein tegen te gaan. Kringelein probeert voor de jongedame op te komen, wat uitloopt op een grote ruzie. Flaemmchen komt later tot de ontdekking dat de baron geen interesse meer in haar heeft en ze besluit op dat moment trouw te blijven aan haar zakelijke relatie met Preysing.
De baron probeert ondertussen een einde te maken aan zijn carrière als dief, maar door zijn schulden voelt hij zich genoodzaakt te blijven stelen. Kringelein biedt hem geld aan, maar hij wil het liever eerlijk verdienen met gokken. Hij verliest uiteindelijk al zijn bezittingen aan Kringelein, met als gevolg dat Kringelein zijn geluk niet op kan. De adrenaline die door zijn lijf giert leidt ertoe dat hij instort, waarna de baron zijn kans grijpt en ervandoor gaat met zijn portemonnee. Echter, als hij ontdekt hoe verdrietig de boekhouder is door het verlies, brengt hij het geld terug. Hij probeert later die avond Preysing te beroven, maar die betrapt de baron en vermoordt hem.
Flaemmchen is hier getuige van en schrikt van de moord. Ze keert zich tot Kringelein voor hulp. Preysing smeekt haar om de politie niet te bellen, maar zij luistert niet naar hem en geeft haar baas aan. Na zijn arrestatie accepteert ze een aanbod van Kringelein om met hem naar Parijs te reizen. Ondertussen probeert de dienstmeid van Grusinskaya de dood van de baron te verbergen en vertelt aan Grusinskaya dat de baron op haar zal wachten op het station. In een gelukkige bui over de rooskleurige toekomst die ze met hem ziet vertrekt Grusinskaya, onwetend van zijn overlijden.
Rolverdeling
||| Grusinskaya |- ||| Baron Felix Benvenuto Frihern Von Gaigern |- ||| Flaemmchen |- ||| Generaal-directeur Preysing |- ||| Otto Kringelein |- ||| Dokter Otternschlag |- ||| Senf |- ||| Meierheim |- ||| Zinnowitz |- ||| Pimenov |- ||| Suzette |- ||| Chauffeur |- ||| Gerstenkorn |- ||| Rohna |- ||| Schweimann
Productie Acteurs thumb|Joan Crawford en Wallace Beery De Amerikaanse filmstudio Metro-Goldwyn-Mayer had zijn zinnen gezet op het Duitse boek en financierde de toneelversie ervan om de rechten te bemachtigen, samen met een extra bedrag van $35.000. Er werd beweerd dat Baum ook meewerkte aan de verfilming, maar haar bijdrage werd nooit bevestigd. Turner Classic Movies Notes for Grand Hotel (1932) Voor de rolbezetting werden talloze acteurs overwogen. Op verscheidene momenten werd aangekondigd dat Clark Gable, Jimmy Durante, Buster Keaton en George E. Stone waren gekozen. Het was hierbij bekend dat Keaton de rol van Kringelein zou vertolken. Regisseur Edmund Goulding stond hier achter, maar producent Irving Thalberg was tegen dit idee. Edmund Goulding's dark victory: Hollywood's genius bad boy door Matthew Kennedy, Kevin Brownlow - Pagina 132
De regisseur Goulding en de producenten Thalberg en Paul Bern kwamen in december 1931 voor het eerst bijeen. Edmund Goulding's dark victory: Hollywood's genius bad boy door Matthew Kennedy, Kevin Brownlow - Pagina 113 Thalberg had het toneelstuk in mei datzelfde jaar gezien en maakte duidelijk dat hij het verhaal iets wilde aanpassen. Greta Garbo: A Cinematic Legacy door Mark A. Vieira. Pagina 150, Het belangrijkste van het scenario vond hij dat de kijker in staat werd gesteld zich in te leven in de personages. Thalberg nam de rolverdeling zeer serieus, omdat hij hoopte verscheidene acteurs een comeback te laten maken. De Grote Depressie had inmiddels een dieptepunt bereikt en veel acteurs hadden moeite met het krijgen van filmrollen. Greta Garbo: A Cinematic Legacy door Mark A. Vieira. Pagina 151, Daarnaast had hij er zijn persoonlijke doel van gemaakt de cinema opnieuw populair te maken in deze zware tijden. Movies of the 30's door Jürgen Müller - Pagina 133
Al vanaf het begin was duidelijk dat de vrouwelijke hoofdrollen vervuld zouden worden door Greta Garbo en Joan Crawford. Edmund Goulding's dark victory: Hollywood's genius bad boy door Matthew Kennedy, Kevin Brownlow - Pagina 114 Op een gegeven moment leek het ook dat Norma Shearer de stenografe zou spelen, maar zij wees de rol af, op aanraden van haar fans. Greta Garbo: A Cinematic Legacy door Mark A. Vieira. Pagina 152, Crawford accepteerde de rol, op voorwaarde dat ze in plaats van één, twee jurken mocht dragen. Garbo wilde de rol aanvankelijk niet spelen, omdat ze dacht dat ze op 27-jarige leeftijd te oud was om een ballerina te spelen. Internet Movie Database - Trivia. Gearchiveerd op 17 februari 2023. Thalberg vond de twee vrouwen in de film erg belangrijk en droeg Goulding op om ervoor te zorgen dat ze tussen alle mannen zouden opvallen.
Thalberg overwoog Gable, Robert Montgomery, John Barrymore, Edmund Lowe en Ramón Novarro voor de rol van Garbo's geliefde. Garbo gaf zelf de voorkeur aan haar partner John Gilbert, maar studiobaas Louis B. Mayer had persoonlijke problemen met de acteur en sloot onmiddellijk uit dat hij een bijdrage zou leveren aan Grand Hotel. Ook Thalberg was niet enthousiast over Gilbert, omdat al zijn films sinds de komst van de geluidsfilm waren geflopt en hij zijn stem niet geschikt vond voor het personage. Thalberg besloot persoonlijk aan Gilbert te vertellen dat hij de voorkeur had gegeven aan John Barrymore. Greta Garbo: A Cinematic Legacy door Mark A. Vieira. Pagina 155,
Lang werd gedacht dat Gable de rol van Preysing zou vertolken, maar de filmmakers gaven die rol uiteindelijk aan Wallace Beery, hoewel zij niets te maken wilde hebben met de film. Greta Garbo: A Cinematic Legacy door Mark A. Vieira. Pagina 156, De rol van Kringelein was volgens geruchten bestemd voor Keaton, maar ging uiteindelijk naar Lionel Barrymore, de broer van John. De acteurs voor de bijrollen werden ook met zorg gekozen en dat leidde tot enkele problemen. Pauline Frederick was op een gegeven moment geselecteerd als Suzette, maar ze werd ernstig ziek en moest zich terugtrekken. Ze werd vervangen door Rafaela Ottiano.
Opnamen Beery werd tegen zijn zin ingezet in Grand Hotel en zwoer daarom iedereen tegen te werken en uit te schelden. Het maakte echter niet uit. Crawford, die in veel van haar scènes naast Beery te zien was, vertelde dat hij niet met haar om wilde gaan, maar ze liet zich niet door hem intimideren. Joan Crawford: the essential biography door Lawrence J. Quirk, William Schoell - Pagina 58 Hij probeerde regelmatig alle aandacht naar zichzelf toe te lokken, waarna Crawford een klacht indiende. Thalberg droeg Beery uiteindelijk op om zich aan het scenario te houden. Turner Classic Movies Grand Hotel: Overview Article Crawfords samenwerking met de gebroeders Barrymore verliep kleurrijker. Al vanaf het begin kreeg Garbo een speciale behandeling. Ze hoefde niet 's nachts te werken en ook niet op te dagen bij de generale repetities. Daarnaast liet ze bezoekers wegsturen als er een scène met haar erin werd opgenomen. Edmund Goulding's dark victory: Hollywood's genius bad boy door Matthew Kennedy, Kevin Brownlow - Pagina 117
Desondanks sprak Goulding positief over zijn samenwerking met de actrice. Hij vertelde dat ze geen regie nodig had en zich concentreerde om de rol zo goed mogelijk te spelen. Edmund Goulding's dark victory: Hollywood's genius bad boy door Matthew Kennedy, Kevin Brownlow - Pagina 118 Hoewel hij haar de kans ontnam samen te werken met Gilbert, was Garbo erg enthousiast om met John Barrymore te werken. Greta Garbo: A Cinematic Legacy door Mark A. Vieira. Pagina 157, Het grootste probleem was de samenwerking van Garbo en Crawford. Garbo was ervan op de hoogte dat het personage dat Crawford speelde haar een status van een sekssymbool kon opleveren en wilde niet dat ze alle aandacht zou opeisen. Om die reden vroeg ze de filmmakers of ze nooit tegelijkertijd in een scène te zien zouden zijn, zodat er geen sprake van concurrentie zou zijn. Movies of the 30's door Jürgen Müller - Pagina 135 In de uiteindelijke versie zijn ze dan ook niet gezamenlijk in een scène te zien.
Daar waar Garbo vreesde voor concurrentie, keek Crawford uit naar een samenwerking met de actrice. Ze legde uit dat ze al vanaf het begin fan was van de actrice. Volgens de regisseur spraken ze regelmatig met elkaar. Anderen beweren dat Garbo haar vermeed. Joan Crawford: the essential biography door Lawrence J. Quirk, William Schoell - Pagina 59 Crawford zou haar regelmatig benaderd hebben voor een gesprek, waarna Garbo haar negeerde. Een columnist merkte op dat er veel spanning was op de set: Crawford was erg bezorgd dat de schijnwerper niet op haar gericht zou zijn. Het aantal draaidagen liep uiteindelijk op tot 49. Edmund Goulding's dark victory: Hollywood's genius bad boy door Matthew Kennedy, Kevin Brownlow - Pagina 119 De verwachting was dat er schandalen en ruzies zouden uitbreken, maar Goulding vertelde dat de sfeer op de set juist kalm was. Edmund Goulding's dark victory: Hollywood's genius bad boy door Matthew Kennedy, Kevin Brownlow - Pagina 120