Christine Maria Kaufmann (Lengdorf, 11 januari 1945 – München, 28 maart 2017) was een Duits-Oostenrijks actrice en schrijfster. Volgens eigen verklaringen ging Kaufmann nooit naar school, maar kreeg ze tijdens de pauzes les van wisselende privéleraren. Ze sprak Duits, Engels en Frans.
Biografie Christine Kaufmann was de dochter van de Franse visagisteDas Doppelleben der Christine Kaufmann. In: rp-online.de.Rheinische Post Verlagsgesellschaft mbH, 10. Januar 2005, abgerufen am 28. März 2017.Christine Kaufmann. In: steffi-line.de, abgerufen am 28. März 2017. Gearchiveerd op 13 juni 2023. Geneviève Gavaert en de Duitse luchtmachtofficier Johannes Kaufmann. Haar moeder was vanwege de oorlog verhuisd. Daarom werd Christine Kaufmann geboren in Lengdorf (gemeente Mitterberg-St. Martin). Ze groeide op in München, waar ze van kinds af aan balletlessen kreeg, onder meer in het Münchner Staatstheater am Gärtnerplatz en vervolgens bij het Staatsoperaballet.
Op 8-jarige leeftijd ontmoette ze de regisseur Harald Reinl, met wie ze samen Rosen-Resli (1954) draaide, een van de eerste grote West-Duitse bioscoopsuccessen na de Tweede Wereldoorlog. De film maakte van haar een kinderster. In de films Ein Herz schlägt für Erika, Wenn die Alpenrosen blüh'n en Die singenden Engel von Tirol kon ze nog meer grote successen vieren. In 1959 ging Kaufmann naar Italië, waar ze samen met Steve Reeves speelde in Gli ultimi giorni di Pompei.
In Gottfried Reinhardts film Town Without Pity uit 1961 verwierf ze naast Kirk Douglas internationale bekendheid en won ze in 1962 een Golden Globe Award voor beste jonge actrice. Tijdens het filmen van Taras Bulba in Argentinië ontmoette ze Tony Curtis in 1961, die vervolgens scheidde van zijn vrouw Janet Leigh. In 1963 trouwden Kaufmann en Curtis. De dochters Alexandra en Allegra komen uit het huwelijk.
Haar professionele succes in Hollywood was van korte duur, dus besloot ze het privéleven in te gaan. Voor de liefdeskomedie Monsieur Cognac, met Curtis als partner, en de Duits-Amerikaanse productie Tunnel 28 kreeg ze slechts matige tot slechte recensies. In haar autobiografie uitte Kaufmann zich negatief over deze films. In 1968 werd het huwelijk met Tony Curtis ontbonden.
Kaufmann ging terug naar Duitsland en maakte de televisiefilm Wie ein Blitz, geregisseerd door Rolf von Sydow, wat een groot succes was. Na verschillende rollen in televisieseries zoals Der Kommissar en Derrick begon ze te werken met regisseur Werner Schroeter. De resultaten zijn Der Tod der Maria Malibran (1971), Willow Springs (1973), Goldflocken (1976) en Tag der Idioten (1981). Ook de films Lili Marleen en Lola met Rainer Werner Fassbinder werden in 1981 gemaakt. Als toneelster ging ze op tournee met Udo Kier en Salome.
In 1974 en 1999 poseerde ze voor Playboy. Meest recent werd ze de mooiste grootmoeder van Duitsland genoemd. Bovendien had ze gedurende deze tijd veel opgevallen optredens onder leiding van Helmut Dietl, bijvoorbeeld in Der absolut normal Wahnsinn en Monaco Franze - Der eeuwige Stenz. Van 1999 tot 2012 presenteerde Christine Kaufmann haar eigen cosmetica lijnen wellnessproducten op telewinkelzender HSE24. In 2011 nam ze deel aan de ORF-show Dancing Stars, maar moest op de tweede show afscheid nemen.
Vanaf 2014 was Christine Kaufmann weer op theaterpodia te zien, laatstelijk in het Landestheater Linz in het toneelstuk Funklende Geister van Noël Coward en in Der Weibsteufel van Karl Schönherr.
Privéleven en overlijden Na haar huwelijk met Curtis was ze driemaal getrouwd - met televisieregisseur Achim Lenz (1974–1976), met muzikant en acteur Reno Eckstein (1979–1982) en met tekenaar Klaus Zey (1997–2011, uit elkaar in 2010).Christine Kaufmann. In: HairWeb.de, abgerufen am 28. März 2017.Kristina Poehls: Schauspielerin Christine Kaufmann – 4. Scheidung! In: bild.de, 19 mei 2011, opgehaald op 28 maart 2017. Gearchiveerd op 2 oktober 2022.
Christine Kaufmann overleed in maart 2017 op 72-jarige leeftijd in een ziekenhuis in München aan de gevolgen van leukemie. Op 16 juni 2017 werd haar urn bijgezet in Vernon bij Parijs naast haar moeder Geneviève Gavaert en haar grootmoeder en overgrootmoeder.Hier ruht Christine Kaufmann. In: PressReader. Gearchiveerd op 11 oktober 2017.Christine Kaufmann wird heute beerdigt – auch ihre zweite Tochter kommt nicht. In: Focus.de, 16. Juni 2017. Gearchiveerd op 25 september 2022.
Onderscheidingen 1961: Gouden Globe Award voor Stadt ohne Mitleid (categorie: Beste aankomende actrice) 1962: Zilveren Bravo Otto
Filmografie Bioscoop
Televisie Televisiefilms 1970: Das Bastardzeichen 1970: Wie ein Blitz (driedeler) 1971: Gestrickte Spuren (ZDF/ORF tweedeler) 1973: Chaplins Hut 1973: Immobilien 1973 - Welt am Draht (2 delen) 1975: Lockruf des Goldes – Teil 4: Vierauge 1976: Ein Tag wie jeder andere mit den Erdnüssen 1977: Die Jüdin von Toledo 1979: Der Graf von Monte Christo 1982: Die Ausgesperrten 1993: Das Double 1995: Weihnachten mit Willy Wuff – Eine Mama für Lieschen 1998: Höllische Nachbarn 2003: Club der Träume - Türkei, Marmaris 2008: Liebesticket nach Hause 2013: Stille
Televisieseries 1972: Der Kommissar – Traum eines Wahnsinnigen 1974: Die Fälle des Herrn Konstantin – Der gußeiserne Buddha/Bankdirektor Alba 1977: Derrick – Hals in der Schlinge 1979: Der ganz normale Wahnsinn 1981: Die Laurents (7 afleveringen) 1982: Monaco Franze (meerdeler) 1987: Die Insel (6 afleveringen) 1989: Harald und Eddi (16 afleveringen) 1990: Wenn das die Nachbarn wüßten (meerdeler) 1993: Liebe ist Privatsache 1993: Glückliche Reise – Ibiza 1995: Stubbe - Von Fall zu Fall: Stubbe sieht rot 1996: Ein flotter Dreier - Nur für eine Nacht 1996: Balko - Ein Toter zu wenig 1998: A.S. - Gefahr ist sein Geschäft - Das Tier 1998: Für alle Fälle Stefanie - Goldene Regeln 1999: Einsatz Hamburg Süd - Trau keinem! 2007: Die Märchenstunde: Aschenputtel – Für eine Hand voll Tauben 2008: Im Namen des Gesetzes (tv-serie) 2013: Heiter bis tödlich: Fuchs und Gans - Eierdiebe 2013: Tiere bis unters Dach – Die Millionenkatze
Bibliografie 1985: Körperharmonie, Schönheit und Gesundheit als Spiegelbild bewusster Lebensgestaltung. Droemer Knaur, München 1985, . 1989: Normal müßte man sein. autobiografie, Langen Müller, München 1989, . 1990: Lebenslust – Die Pflege der erwachsenen Schönheit. Ullstein, Berlin / Frankfurt am Main 1990, . 1992: Frauenblicke, Ernstheiteres aus dem Alltag. (= Ullstein, Nr. 34877: Ullstein-Sachbuch), Ullstein, Frankfurt am Main / Berlin 1992, . 1995: Liebesgefecht – Erotische Geschichten met tekeningen van Henri Matisse, Langen-Müller, München 1993, . 1997: Meine Schönheitsgeheimnisse, Körper und Seele im Einklang. Met tekeningen van Klaus Zey, Foto's: Jacques Schumacher …, Weltbild, Augsburg 1997, . 1998: Zeitlos schön. Make-up & Styling für die Frau ab 40. opnamen van Inge Prader, illustraties van Klaus Zey, redaktie Annegret Dieter-Steinherr, Das Beste, Stuttgart 1998, . 2000: Wellness care, der sinnliche Weg zu mehr Wohlbefinden. Schröder, München 2000, . 2001: Der Himmel über Tanger, die sinnlichen Geheimnisse der Frauen in Marokko. Marion von Schröder, München, . 2002: Beauty guide, die Kunst der natürlichen Verjüngung. Marion von Schröder, München, . 2005: Christine Kaufmann und ich, mein Doppelleben. Lübbe, Bergisch Gladbach, . 2006: Liebestöter auf vier Pfoten. geïllustreerd door Claus Joachim Zey, Ehrenwirth, Bergisch Gladbach 2006, . 2007: Verführung zur Lebenslust – Zen und Sinnlichkeit. Kösel, München, . 2010: In Schönheit altern – Eros, Weisheit und Humor. Amalthea, Wien, . 2013: Scheinweltfieber. Langen Müller, München, . 2014: Lebenslust – So kann ich mich jederzeit neu erfinden! Nymphenburger, München, . 2017: Liebesgeschichten: Anekdoten aus dem 20. Jahrhundert. Verlag Attenkoffer, Straubing, .
Externe link
Categorie:Duits acteur Categorie:Oostenrijks acteur