Mary Ellen Harrison (Indiana, 4 april 1896 – Manhattan, 23 april 1944) was een Amerikaanse zangeres (jazz, blues, popmuziek) die het meest succesvol was in de jaren 1920. Ze was de eerste algemeen bekende blanke zangeres die jazz- en bluesliedjes zong.Ward, Elijah (2005). Escaping the Delta. .
Biografie Ze werd geboren als Mary Ellen Harrison op 4 april 1896, waarschijnlijk in Indiana. Ze zong rond 1914 in vaudeville en bioscopen in Chicago. Danseres Vernon Castle introduceerde haar bij de theatergemeenschap in New York, waar ze debuteerde in de Irving Berlin revue Stop! Look! Listen! in 1915.
In 1916 begon ze met opnemen voor Victor Records en zong ze een verscheidenheid aan nummers, zoals Everybody's Crazy 'bout the Doggone Blues, but I'm Happy, After You've Gone, A Good Man Is Hard to Find, When I Hear That Jazz Band Play en haar grootste succes I Ain't Got Nobody (oorspronkelijk getiteld I Ain't Got Nobody Much).
In 1920, nadat Victor haar belette W.C. Handys St. Louis Blues op te nemen, sloot ze zich aan bij Columbia Records, waar ze het nummer opnam. Soms aangekondigd als The Queen of the Blues, nam ze gedurende haar hele carrière blues- en jazznummers op. Handy schreef: Ze zong zo goed blues dat mensen die haar platen hoorden soms dachten dat de zangeres gekleurd was. Harris merkte op: Je doet meestal het beste wat van nature komt, dus begon ik van nature bluesliedjes uit het zuidelijke dialect en het moderne te zingen.1922 Columbia Records catalog, quoted in Ward, Elijah (2005). Escaping the Delta. p. 283. .
Ze was kort getrouwd met de acteur Robert Williams. Ze trouwden in 1921 en scheidden het jaar daarop. Harris en Williams hadden een dochter, Mary Ellen, die later zangeres werd onder de naam Marion Harris jr.
In 1922 tekende ze bij Brunswick Records. Ze bleef gedurende de jaren 1920 in theaters op Broadway verschijnen. Ze speelde regelmatig in het Palace Theatre, verscheen in Florenz Ziegfelds Midnight Frolic en toerde door het land met vaudeville-shows. Na haar scheiding uit een huwelijk dat twee kinderen voortbracht, keerde ze in 1927 terug naar het theater in New York, maakte meer opnamen met Victor en verscheen in de Vitaphone-korte film Marion Harris: Songbird of Jazz van acht minuten. Na een optreden in een Hollywood-film, de vroege musical Devil-May-Care (1929) met Ramón Novarro, trok ze zich tijdelijk terug vanwege een niet bekendgemaakte ziekte.
Tussen 1931 en 1933 trad Harris op in NBC-radioshows als The Ipana Troubadors en Rudy Vallées The Fleischmann's Yeast Hour. Ze werd door NBC aangekondigd als The Little Girl with the Big Voice.
Begin 1931 trad ze op in Londen en keerde ze terug voor lange verbintenissen in Café de Paris. In Londen verscheen ze in de musical Ever Green, die werd uitgezonden op de BBC-radio. Ze maakte begin jaren 1930 ook opnamen in het Verenigd Koninkrijk, maar ging kort daarna met pensioen. In 1936 trouwde ze met Leonard Urry, een Engelse theateragent. Hun huis werd in 1941 verwoest tijdens een Duitse raketaanval en in 1944 reisde ze naar New York om een behandeling voor een neurologische aandoening te zoeken. Ze werd twee maanden later ontslagen.
Overlijden Marion Harris overleed in april 1944, negentien dagen na haar 48ste verjaardag, in een hotelbrand die begon toen ze in slaap viel terwijl ze in bed rookte.
Discografie 2000: The Complete Victor Releases (Archeophone Records) 2006: Look for the Silver Lining (Living Era)
Singles 1916: I'm Gonna Make Hay While the Sun Shines in Virginia 1917: I Ain't Got Nobody Much 1917: Paradise Blues 1917: They Go Wild, Simply Wild, Over Me 1917: Everybody's Crazy 'Bout the Doggone Blues (But I'm Happy) 1917: When Alexander Takes His Ragtime Band to France 1917: There's a Lump of Sugar Down in Dixie 1919: After You've Gone 1919: A Good Man Is Hard to Find 1919: Jazz Baby 1919: Take Me to the Land of Jazz 1920: Left All Alone Again Blues 1920: St. Louis Blues 1920: Oh! Judge (He Treats Me Mean) 1920: Sweet Mama (Papa's Gettin' Mad) 1921: I'm a Jazz Vampire 1921: Grieving for You 1921: Look for the Silver Lining 1921: I Ain't Got Nobody 1921: I'm Nobody's Baby 1921: Beale Street Blues 1922: Some Sunny Day 1922: Nobody Lied (When They Said That I Cried Over You) 1922: I'm Just Wild About Harry 1922: Sweet Indiana Home 1922: Blue (And Broken Hearted) 1923: Carolina in the Morning 1923: Aggravatin' Papa 1923: Rose of the Rio Grande 1923: Beside a Babbling Brook 1923: Who's Sorry Now? 1923: Dirty Hands! Dirty Face! 1924: It Had to Be You 1924: How Come You Do Me Like You Do? 1924: Jealous 1924: There'll Be Some Changes Made 1925: Somebody Loves Me 1925: Tea for Two 1925: I'll See You in My Dreams 1925: When You and I Were Seventeen 1928: The Man I Love 1928: Did You Mean It? 1930: Nobody's Using It Now
Externe links Marion Harris bij The Jazz Age The Complete Marion Harris bij het Internet Archive Marion Harris recordings bij the Discography of American Historical Recordings.
Categorie:Amerikaans zanger