Matthew Mitchell (19 juli 1975) is een Amerikaanse jazzpianist en -componist. Hij maakt ook deel uit van de faculteit van het in New York gevestigde Center for Improvisational Music.
Biografie Mitchell werd geboren op 19 juli 1975. Hij groeide op in Exton (Pennsylvania). Hij speelde voor het eerst piano op 6-jarige leeftijd en componeerde vanaf 10-jarige leeftijd. Hij had lessen jazz en theorie aan een universiteit op 12-jarige leeftijd. In dit stadium werd hij beïnvloed door de pianisten Keith Jarrett en Herbie Hancock.
Mitchell studeerde drie jaar aan de Indiana University en vervolgens, eind jaren 1990, voltooide hij een masteropleiding aan de Eastman School of Music en vestigde zich in New York. In 1999 nam hij contact op met saxofonist Tim Berne voor een aantal van zijn partituren, maar onderhield op dat moment geen verder contact. Mitchell had verschillende banen in New York, maar koos ervoor terug te keren naar Philadelphia. Vervolgens werkte hij negen jaar in een bibliotheek van The University of the Arts, voordat hij vertrok toen hij te veel optredens had om in te passen.
In 2011 had Mitchell het sextet Central Chain. In 2012 introduceerde Mitchell een nieuw trio, met Chris Tordini op bas en Dan Weiss op drums.Chinen, Nate (10 augustus 2012)"New Compositions from a Trio Propelled door Piano". The New York Times. Gearchiveerd op 17 juni 2022. Begin 2010 maakte Mitchell ook deel uit van Berne's Snakeoil-band, en John Hollenbeck 's Large Ensemble en Claudia Quintet.Layman, Will (22 november 2013)"Matt Mitchell: Fiction". popmatters.com Mitchell kreeg in 2012 een Pew Fellowship in the Arts.
In 2014 trad Mitchell toe tot de band van Rudresh Mahanthappa en nam hij later dat jaar op met de saxofonist.Beuttler, Bill (februari 2015) "Rudresh Mahanthappa - Moving the Eye". Down Beat. pp. 32, 34.
Mitchell heeft verschillende collecties etudes geschreven en gepubliceerd. Zijn publicatie A Pouting Grimace uit 2017 is een 10-delige suite, geëxtrapoleerd vanuit een herinneringen oproepende verleidster, die doet denken aan Roscoe Mitchells stuk Nonaah uit 1977.
Mitchell wordt beschreven als een kameleon, in staat om totaal verschillende muzikale imago's aan te nemen vanuit snelle reeksen situaties.Ackermann, Karl (15 oktober 2017)"Matthew Mitchell: een pruilende grimas". AllAboutJazz. Gearchiveerd op 29 oktober 2020.
Een New York Times recensent merkte op dat Mitchell zijn richtlijnen heeft als improvisator, evenals Paul Bley en Andrew Hill, pioniers van koppig evenwicht en zelfbeheersing. Mitchells spel reflecteert een grondig begrip van zijn voorgangers, maar blijft krachtig en opmerkelijk: Mitchell is bijzonder, omdat hij begrip van misschien wel vier verschillende en kritische jazzpianotradities combineert in impressionistische textuur van Bill Evans/Herbie Hancock, de gulzige maar dynamische benadering van Cecil Taylor/Don Pullen, de ritmische haast van Bud Powell en de troost met de abstracte melodische logica van Paul Bley. Klinkt Mitchell daarom schizofreen of afgeleid? Nee - hij klinkt keer op keer als zichzelf: de meest complete en goed geïntegreerde improviserende pianist van de afgelopen 15 jaar.Layman, Will (9 oktober 2018)rebelltitem = 3 # rebelltitem3 "De jazz van Jonathan Finlayson is cerebraal en stuitert op '3 Times Round'". popmatters.com. Gearchiveerd op 26 november 2022.
Discografie Een asterisk (*) geeft het jaar van uitgave aan. Als leader/co-leader Jaar van uitgaveTitelLabelPersoneel/Opmerkingen2000Adenium (v. 1)ScrappleAls Kaktus; trio, met Aaron Meicht (trompet), Lars Halle (drums) 2000Adenium (v. 2)ScrappleAls Kaktus; trio, met Aaron Meicht (trompet), Lars Halle (drums) 2001Sharing the DryScrappleAls Kaktus; trio, met Aaron Meicht (trompet), Lars Halle (drums) 2002FeignerScrappleAls Feigner; trio, met Aaron Meicht (trompet, electronics), Brendan Dougherty (drums, electronics)2004Laughter only Feigned ReproachScrappleAls Feigner; trio, met Aaron Meicht en Brendan Dougherty (electronics)2005Vapor Squint, Antique ChromaticScrappleSolo2013*FictionPiDuo, met Ches Smith (drums)2015*Vista AccumulationPiKwartet, met Chris Speed (tenorsax, klarinet), Christopher Tordini (bas), Dan Weiss (drums)2017*FørageScrewgunSolo2017*A Pouting GrimacePiMet Scott Robinson (bassax, contrabass, klarinet), Jon Irabagon (sopraansax, sopraninosax), Ben Kono (hobo, Engelse hoorn), Sara Schoenbeck (fagot), Anna Webber (fluit), Katie Andrews (harp), Patricia Brennan (vibrafoon, marimba), Ches Smith (vibrafoon, klokkenspel, marimba, timpani, percussie), Dan Weiss (tabla), Kim Cass (contrabas), Kate Gentile (drums, percussie)2018*Angel DuskScrewgunDuo, met Tim Berne (altsax)2019*Phalanx AmbassadorsPiMet Miles Okazaki (gitaar), Patricia Brennan (vibrafoon, marimba), Kim Cass (contrabas), Kate Gentile (drums, percussie)
Als sideman Jaar van uitgaveLeaderTitelLabel2003*A History of MadnessCuneiform2006*AnastomosiAbeat2011*What Is the Beautiful?Cuneiform2011SnakeoilECM2012*Spun TreeClean Feed Records2012*Book of Mæ'bul (Another Kind of Sunrise)AUM Fidelity2012*Of the WoodsMike Lorenz Music2012Be StillGreenleaf Music2013Shadow ManECM2013Time TravelGreenleaf Music2014*FourteenPi2014*SimpleSkirl2014Bird CallsACT2015Blue DialectClean Feed Records 2015*Brazen HeartGreenleaf Music2015*Brazen Heart – Live at Jazz StandardGreenleaf Music2015You've Been Watching MeECM2015* and Greg OsbySonic HaloChallenge2016*FluxMythology2016ShelterFresh Sound New Talent2017MorphogenesisPi2017*ChromePlayscape2017Moving StillPi 2017IncidentalsECM2017 (released 2018)All Can WorkNew Amsterdam2017...For Its Beauty Alone2018*StarebabyPi20183 Times RoundPi2018*Path of TotalityWhirlwind
Categorie:Amerikaans jazzpianist Categorie:Amerikaans jazzcomponist