Maybelle Carter, geboren als Maybelle Addington (Nickelsville (Virginia), 10 mei 1909 – Hendersonville (Tennessee), 23 oktober 1978), was een Amerikaanse countrymuzikante (gitaar, banjo, autoharp) en initiatiefnemer van de Carter scratch. Ze is het best bekend als lid van de Originele Carter Family act van de late jaren 1920 tot de vroege jaren 1940 en was een lid van de Carter Sisters en Mother Maybelle.
Biografie Ze was lid van de oorspronkelijke Carter Family, die in 1927 werd geformeerd door haar zwager A.P. Carter, die getrouwd was met haar nicht Sara Carter, die ook deel uitmaakte van het trio. De Carter Family was een van de eerste commerciële plattelandsmuziekgroepen. Maybelle, die autoharp en banjo speelde en ook de gitarist van de groep was, creëerde een uniek geluid voor de groep met haar innovatieve Carter Family picking|scratch stijl van het gitaarspel, waarbij ze haar duim gebruikte om melodie te spelen op de bas en de middelste snaren en haar wijsvinger om het ritme in te vullen. Haar innovatieve techniek, tot op heden bekend als de Carter Scratch, beïnvloedde de verschuiving van de gitaar van ritme naar leadinstrument. Ze zorgde voor een revolutie in de rol van het instrument, door een stijl te ontwikkelen waarin ze melodielijnen op de bassnaren speelde met haar duim, terwijl ze ritmisch tokkelde met haar vingers.George-Warren, Holly (1997). "Hillbilly Fillies: The Trailblazers of C&W" geciteerd in Reddington, Helen (2007). The Lost Women of Rock Music', p.179. .
Ze werd alom gerespecteerd en geliefd door de Grand Ole Opry gemeenschap van de vroege jaren 1950 en was in de volksmond bekend als Mother Maybelle en een matriarchale figuur in de countrymuziek kringen, hoewel pas in de veertig in die tijd. Maybelle en haar dochters toerden van de jaren 1940 tot 1960 als The Carter Sisters and Mother Maybelle, maar na de dood van A.P. Carter in 1960 herleefde de groep de naam The Carter Family, waarbij ze vaak op tournee ging met Johnny Cash (haar schoonzoon vanaf 1968). De groep was regelmatig te zien op het wekelijkse netwerk van Cash in The Johnny Cash Show van 1969-1971. Maybelle herenigde zich kortstondig met voormalig lid Sara Carter van The Carter Family tijdens de folkmuziekrage van de jaren 1960, waarbij Sara de leadzang deed en Maybelle voor de harmonie zorgde.
Maybelle Carter maakte in de jaren 1960 en 1970 af en toe solo-opnamen, meestal in de vorm van volledige albums. Haar laatste dergelijke werk, een twee-platen set uitgebracht bij Columbia Records, geplaatst in Billboards best verkochte landenalbum-hitlijst, in 1973 toen ze 64 jaar oud was. Maybelle was ook te horen op The Nitty Gritty Dirt Bands opname Will the Circle Be Unbroken uit 1972.
Gitaar Volgens verklaringen van Carter tijdens een getranscribeerd publiek optreden, begon ze op 13-jarige leeftijd met haar gitaarstudie toen ze een instrument verwierf.Carter, M., et al., (1975) Transcription of Smithsonian Institution Concert Ze wordt vaak geciteerd als een pioniersmuzikante, omdat ze zowel een vroege vrouwelijke gitariste was met nationale bekendheid als met betrekking tot het gebruik van de gitaar als hoofdinstrument in de countrymuziek.Kyle, D. (nd). De eerste gitaar van de countrymuziek. Vintage Guitar MagazineBunch, W. (2009). Mother Maybelle Carter werd geprezen als een ware trailblazer. Timesnews.net Schrijvers hebben minstens drie of vier stijlen geïdentificeerd, die door Maybelle Carter werden gespeeld. Ze stemde haar gitaar vaak af, soms wel vijf frets, maar gebruikte soms een capo om het bereik van het instrument te vergroten.Sokolow, F. (nd). The Carter Family: 32 Liederen van de Koninklijke familie van de Country muziek. Hal-Leonard Corporation Haar bekendste en meest opgenomen stijl wordt soms de Carter scratch of thumb-lead style genoemd. Deze techniek houdt in, dat ze een melodie speelt op de drie bassnaren van het instrument, terwijl ze tegelijkertijd de drie hoge tonen op het ritme tokkelt. Tijdens het spelen gebruikte ze duim- en vingertikkers.
Een andere stijl, later gepopulariseerd door andere muzikanten, was in wezen het omgekeerde van de duimloodstijl. In deze stijl koos Carter met de vinger een melodie op de drie hoge tonen terwijl ze met haar duim een ritme op de bassnaren poetste. Er wordt vaak gezegd dat ze deze stijl voor het eerst zag worden gespeeld door de Afrikaans-Amerikaanse muzikant Lesley Riddle. Een derde stijl van Carters gitaarspel bestond uit een snelle flatpicking in een country-blues ritme. Haar meest obscure stijl werd gebruikt op een paar opnamen van de Original Carter Family in de jaren 1920 en begin 1930. Het kan worden omschreven als een door Hawaïaanse invloeden beïnvloede diatechniek die soms klonk als een moderne dobro. Als andere muzikanten ten slotte een leadinstrument zouden spelen, zou Maybelle vaak akkoorden op de gitaar tikken om hen te begeleiden.Seeger, M. & Carter, J. (2000). Gitaarstijlen van de Carter-familie. (gedrukt bijvoegsel) Homespunvideo2 Een weinig bekend stukje historische trivia is, dat Maybelle Carter in 1932 tijdens een opnamesessie voor Jimmie Rodgers zijn gitaarspel perfect nabootste. Rodgers was op dat moment ziek met tuberculose en had een afnemend uithoudingsvermogen tijdens de sessie.Wheeler, B.E. (1976). Moeder Maybelle Carter: Haar carrière loopt een halve eeuw. onbekende uitgever
Carter nam haar kenmerkende gitaarstuk Wildwood Flower herhaaldelijk op, te beginnen met de originele versie uit 1928. The Cannon Ball, opgenomen met de Original Carter Family in 1930, is een goede illustratie van Carters fingerpicking stijl met duim/haarvulling. Haar laatste opname in de steelgitaarstijl was My Old Cottage Home in 1931. Coal Miner's Blues, opgenomen voor Decca Records, is een uitstekende flat-picking illustratie.Wolfe, C. (2000). De familie Carter: In de schaduw van Clinch Mountain. Bear Family Records, Duitsland Interessant gebruik van de gitaar door Carter op opnamen, die ze maakte met The Carter Sisters, zijn onder andere Fourteen Karat Nothing, I'm Working on a Building, Take Good Care of Him, een snelle tempoweergave van Waves on the Sea en een eigentijds klinkende revisie van I'll be All Smiles Tonight. Carter speelde ook gitaar op veel van haar solo-opnamen. Cumberland Gap, Victory Rag, Red Wing en Sweet Allie Lee zijn goede instrumentale voorbeelden van haar verschillende solo-albums.Anonymous, (1980). Sunny Side Sentinel: Officiële publicatie voor de Carter-familie, discografie UitgaveWisselende CD, album en single liner notes, labels en credits
Autoharp In de vroegste dagen van de opgenomen countrymuziek was de autoharp nogal obscuur. De Original Carter Family gebruikte het instrument vaak voor het ritme, maar het werd bespeeld door Maybelle Carters neef en bandgenoot Sara Carter in haar eigen ingewikkelde stijl. In de mate dat de autoharp tegenwoordig in de country- en rootsmuziek wordt gespeeld, wordt Maybelle Carter alom geroemd om zijn populariteit.Green, D. (1976). Sara & Maybelle samen bij Maces Springs. Country News De autoharp was eigenlijk Maybelles eerste instrument. Ze begon er al op 4-jarige leeftijd aan te knutselen, maar richtte zich pas rond 1940 serieus op het instrument.Fergerson, M. (1954). The Carter Sisters Led by Mother Maybelle. onbekende uitgever Traditioneel werd de autoharp als ritme-instrument getokkeld.Hickey, N. (1971). Zijn schoonmoeder is een legende. TV Guide Maybelle ontwikkelde (alleen of misschien onafhankelijk van andere muzikanten die hetzelfde deden) een pinch and pluck-techniek, die de basis vormt van de meeste moderne autoharp speelstijlen.Carter Family Fan Club Journal.(1994) Deze techniek maakt het mogelijk om melodische leadnoten op het instrument te spelen. Carters stijl is later geëvolueerd om vulritmes toe te voegen, vergelijkbaar met haar gitaartechniek. Tijdens het spelen van de autoharp drukte Maybelle vaak koordbalken tussen de noten. Het effect was een soort van notenslurpen, een geluid dat vergelijkbaar is met dat van een gitaarhamer. Er wordt gezegd dat de beroemde pianist Floyd Cramer vooral geïnteresseerd was in deze verfraaiingen van Maybelles spel en dat ze hielpen om zijn pianotechniek vorm te geven.Carter, M., et al. (1973). Moeder Maybelle Carter Interview. Columbia Records Toen ze haar autoharp-spel steeds meer in concerten en op de radio begon te vertonen, raakte Carter gefrustreerd over het feit dat ze probeerde het instrument dicht genoeg bij een microfoon te houden die vaak door anderen werd gedeeld. In het begin maakte ze gebruik van tafels en muziekstandaards, maar later kreeg ze het idee om het instrument ondersteboven over haar borst te houden en te spelen langs wat in wezen de kop van de harp was (het dichtst bij de stemhaken). Voor die tijd speelden de muzikanten onder de koordstangen aan de andere kant. Ze ontdekte dat deze techniek meer ruimte bood voor haar gecompliceerde speelstijl en dat het een zoetere toon opleverde. Tijdens minstens één openbaar optreden gaf Maybelle met tegenzin en in alle bescheidenheid toe dat de autoharpen anders begonnen te worden gefabriceerd om de speelstijl die ze populariseerde te accommoderen.Carter Family Fan Club Journal. (1994)
Maybelle Carter gaf minstens één workshop over autoharp spelen in combinatie met haar verschillende optredens op de Newport Folk Festivals.Carter Family Fan Club News. (2011) Een moderator op de workshop merkte op dat Maybelle moet worden vermeld met de eerste vinger-picked autoharp solo om te worden vastgelegd op commerciële opname, onder verwijzing naar Fair and Tender Ladies, opgenomen door The Carter Sisters en Mother Maybelle bij Columbia Records rond 1950.Autoharp Workshop met Mike Seeger in Carter, M. (1997). Wildwood Pickin'. Voorhoede. [geluidsopname] Ze speelde vaak de autoharp in die groep. Andere voorbeelden zijn een simplistische maar ontroerende solo, die ze voor haar dood toevoegde aan Mountain Lady op het laatste album van de familie. Naast opnamen met de zusters Carter, die haar autoharp-spel kenmerkten, was Maybelle Carter ook vaak te horen in haar solowerk. Op haar vroegste solo-album bood ze zelfs de oude fiddle tune Liberty aan, waarvan ze beweerde dat het speciaal voor de sessie opgewerkt was.Sunny Side Sentinel: Officiële publicatie voor de familie Carter, discografie Issue Later bracht Smash Records een prachtig geproduceerd album uit met autoharpsolo's van Maybelle Carter, met enkele achtergrondmuzikanten en subtiele achtergrondzang van de Stephen Scott Singers. Green Valley Waltz en Barbara Allen werden samen met 10 andere nummers opgenomen. Het grootste deel van haar laatste solo-album (uit 1973) bestond uit autoharpsolo's, waarin ze werd begeleid door een volledige band van studiomuzikanten.
Mother Maybelle vond regelmatig atelierwerk met andere artiesten, die het frisse geluid dat ze had gecreëerd wilden vastleggen. Ze nam minstens twee nummers op met Johnnie & Jack en minstens twee met de Wilburn Brothers. De latere samenwerking registreerde de top tien hit Go Away with Me, (waarop Maybelle Carter niet werd vermeld). Ze speelde autoharp op het gospelalbum Sunday Down South van Carl Smith. Een soortgelijke koppeling met Flatt & Scruggs leidde tot het album Songs of the Famous Carter Family, waarop Maybelle vooral door haar autoharp-spel een bijdrage leverde. In de jaren 1960 hielp Maybelle met het opnemen van een instructieplaatje, dat met een autoharp werd verkocht via een postorderbedrijf. Ze droeg bij aan een demonstratie van het instrument en een kleine hoeveelheid dialoog.
Zang Mother Maybelle Carter voegde haar stem toe aan vele platen, die ze maakte met de Original Carter Family, met haar latere groep bekend als The Carter Sisters and Mother Maybelle (en later bekend als The Carter Family) en met andere versies van de familiegroep. Ze maakte veel solo-opnamen met zowel haar zang als haar spel. Tot slot werkte ze samen met enkele andere artiesten als zangeres en muzikante.
Original Carter Family