Ōkuma (Japans: 大熊町, Ōkuma-machi) is een Japanse gemeente, gelegen in het district Futaba (prefectuur Fukushima). De gemeente heeft een oppervlakte van 78 km² en had in 2010 een bevolking van 11.515.
De kerncentrales Fukushima I en Fukushima II liggen op het grondgebied van de gemeente. Door de kernramp op 11 maart 2011 moest de gemeente ontruimd worden omdat de ganse gemeente binnen de evacuatiezone van 20 km rond de centrale lag. Sinds 2019 mag een deel van het grondgebied terug bewoond worden en in 2020 telde de gemeente 2.578 inwoners.William McNulty, Patricia Healy, De fall-out van Fukushima, National Geographic Nederland-België, december 2011
Geografie thumb|left|Locatie van de stedelijke centra van Okuma en Futaba, ten westen van de kerncentrale Fukushima Daiichi (rode tijdelijke aanduiding) De gemeente grenst in het oosten aan de Grote Oceaan terwijl het westelijk deel in de uitlopers van het Abukumagebergte ligt. De gemeente wordt doorkruist door de nationale wegen 6 en 288.
De stad ligt tussen de steden Namie en Futaba in het noorden, Tamura in het westen en Kawauchi en Tomioka in het zuiden. De stad herbergt de kerncentrale Fukushima Daiichi.
Binnen de stadsgrenzen ligt de berg Higakure (日隠山, Higakure-yama), met een hoogte van 601,5 m boven zeeniveau. De rivier de Kuma (熊川, Kuma-gawa) stroomt ook door de stad.
Ōkuma grenst aan volgende gemeenten:
Het ligt hoog in het westen en laag in het oosten, met een hoogte variërend van 695 tot 3 meter boven zeeniveau, en beslaat een oppervlakte van 15,4 km van oost naar west en 6,7 km van noord naar zuid. Bergen en bossen beslaan 65% van het totale landoppervlak, waarvan ongeveer 50% in staatsbezit is.
Het Abukuma-gebergte steekt vanuit drie heuvels de zee in, respectievelijk ten zuiden, midden en noorden van de stad. Tussen de heuvels stromen drie rivieren: de Kuma, de Koirino en de Ottozawa in het oosten, met landbouwgrond in hun stroomgebieden.
Het landschap van Okuma Machi is bergachtig in het westen, maar vlak in het oosten.
Het klimaat is oceanisch, de jaarlijkse neerslag bedraagt ongeveer 1200 mm en er valt bijna geen sneeuw, zelfs niet in de winter.
Noord: Sōma (48 km), Sendai (104 km) Zuid: Iwaki (47 km), Mito (142 km). West: Kōriyama (77 km), Aizuwakamatsu (137 km).
Namie Futaba Tamura Kawauchi Tomioka
Demografie Volgens Japanse volkstellingsgegevens groeide de bevolking van Okuma gestaag in de afgelopen 40 jaar, tot aan de nucleaire ramp.
| 1920 | 5,790 | 1930 | 6,401 (+10,6%) | 1940 | 6,044 (−5,6%) | 1950 | 8,760 (+44,9%) | 1960 | 8,206 (−6,3%) | 1970 | 7,750 (−5,6%) | 1980 | 9,396 (+21,2%) | 1990 | 10,304 (+9,7%) | 2000 | 10,803 (+4,8%) | 2010 | 11,515 (+6,6%) | 2018 | 10,402 (−9,7%) | 2020 | 10,265 (−1,3%) | 2023 | 10.004 (−2,5%)
Klimaat Okuma heeft een vochtig subtropisch klimaat (Köppen-klimaatclassificatie Cfa). De gemiddelde jaartemperatuur in Okuma is 12,1 °C (53,8 °F). De gemiddelde jaarlijkse neerslag bedraagt 1329 mm (52,3 inch), met september als natste maand. De hoogste temperaturen zijn in augustus, rond de 24,1 °C (75,4 °F), en de laagste in januari, rond de 1,5 °C (34,7 °F).
Onderwijs Ōkuma heeft drie openbare basisscholen, één gemeentelijke openbare middelbare school en één openbare middelbare school, beheerd door de onderwijsraad van de prefectuur Fukushima. De lessen op alle scholen blijven voor onbepaalde tijd opgeschort.
Als gevolg van de evacuatie naar Aizu-Wakamatsu werd daar een nieuwe basisschool en middelbare school geopend voor de kinderen van Ōkuma.
Geschiedenis Vanaf de naam "Kuma" tot op de dag van vandaag is Okuma van oudsher een grensgebied waar noordelijke en zuidelijke mogendheden met elkaar concurreerden. Historisch gezien staat Okuma bekend als de noordelijke toegangspoort tot het grensgebied Kantō-Tohoku.
Het was "Kuma" Tijdens de Kuni no Miyatsuko-periode in de eerste helft van de 7e eeuw vormde het huidige Okuma de noordelijke grens van Iwaki Kuni no Miyatsuko en de noordelijke grens van de provincie Taka en heette het "Kuma Village". Terwijl Sukegawa (de huidige Hitachi-stad in de prefectuur Ibaraki) "Michinokuchi no Kihe" heette, heette Kuma Village "Michinoshiri no Kihe". De provincie Taka was een regionale staat die werd gevormd door de fusie van de drie regio's Taka Kuni no Miyatsuko, Kikuta no Miyatsuko en Iwaki Kuni no Miyatsuko. Deze regio heeft een geografische en historische identiteit, aangezien het in de eerste helft van de 20e eeuw een energiebronregio werd, samen met de Hitachi-mijnen en de Joban-kolenmijnen.
Met de invoering van het Ritsuryō-systeem in de tweede helft van de 7e eeuw werd de provincie Taka opgenomen in de provincie Hitachi, met Kuma als noordgrens. In 718, in de vroege Nara-periode, werd het gebied ten noorden van Kikuta County, waarvan de grens ligt bij het huidige Nakoso (Hiragatatunnel), echter afgescheiden van de provincie Hitachi en opgenomen in de provincie Sekishiro, die zich uitstrekte van Nakoso tot Watari, waarbij Kuma het centrale dorp van de provincie Sekishiro werd. Rond 728 werd de provincie Sekishiro echter opgenomen in de provincie Mutsu.
Het "Kumakawa"-tijdperk Het dorp Kuma werd in de 7e eeuw omgedoopt tot Kumakawa, naar de rivier die door het gebied stroomt. Deze periode duurde tot het einde van de Boshin-oorlog.
Vanaf de oprichting van het Kamakura-shogunaat tot de eerste helft van de Sengoku-periode werd Kumakawa het territorium van de Shireha-clan en vormde het de zuidelijke grens van hun gebied.
In de tweede helft van de Sengoku-periode werd de Shireha-clan echter verslagen door de Sōma-clan. De dominantie van de Sōma-clan duurde van de tweede helft van de Sengoku-periode tot het einde van de Boshin-oorlog, en Kumakawa werd de zuidelijke grens van het grondgebied van de Sōma-clan. De grens tussen de Sōma- en Iwaki-clans tijdens de Sengoku-periode, evenals de grens tussen de domeinen van Sōma-Nakamura en Iwaki-daira tijdens de Edo-periode, was de stad Yonomori, gelegen op de huidige grens tussen de steden Okuma en Tomioka. Aan het einde van de Sengoku-periode diende Kumakawa als bufferzone tussen de Sōma-, Iwaki- en Tamura-clans. Toen het Tamura-gebied een vazalgebied werd van Date Masamune, die zijn expansie voortzette in weerwil van Toyotomi Hideyoshi, trokken de Sōma-clan, samen met de Iwaki-clan, vanuit Kumakawa westwaarts om het Tamura-gebied binnen te vallen. Deze route staat nu bekend als Nationale Snelweg 288.
Tijdens de Edo-periode, tijdens het Tokugawa-shogunaat, kwam Kumagawa onder controle van de Nakamura-dynastie. Er werd een poststad gesticht aan Hamakaido (nu Nationale Snelweg 6) en deze bloeide op als een poststad genaamd Kumagawajuku.
Het was "Okuma" De Boshin-oorlog en de invoering van het stad- en dorpssysteem Op 22 september 1868 werd het domein Soma Nakamura verslagen door de Meiji-regeringstroepen tijdens de Boshin-oorlog. Als gevolg hiervan werd het voormalige grondgebied van het domein Nakamura, inclusief Kumagawa, overgedragen aan de prefectuur Iwaki. Na de afschaffing van de feodale domeinen en de oprichting van prefecturen op 29 augustus 1871 behoorde Kumagawa aanvankelijk tot de prefectuur Nakamura, maar op 9 januari 1872 werden de prefectuur Nakamura en de prefectuur Taira (voorheen het domein Iwaki Taira) samengevoegd tot de prefectuur Iwasaki. Op 21 augustus 1876 werd de prefectuur Iwasaki samengevoegd met de prefectuur Fukushima (Nakadori) en de prefectuur Wakamatsu (Aizu) en maakt sindsdien deel uit van de prefectuur Fukushima.
1 april 1889: Met de invoering van het stads-dorpsysteem werden de dorpen Ono en Kumamachi gesticht in Shioba County. 1 april 1896: De districten Shioba en Naraha werden samengevoegd tot Futaba County. 22 november 1904: Station Ono geopend aan de Joban-lijn. 1 november 1954: De steden Oono en Kumamachi werden samengevoegd tot de stad Ōkuma.
Een periode van snelle economische groei thumb|De kerncentrale Fukushima I vóór de explosie in 2011. thumb|Ohno Ziekenhuis (23 februari 2011) Als gevolg van de snelle economische groei raakte het mijnbouwgebied, dat zich uitstrekte van Sukegawa (Hitachi-stad) tot Yonomori (de Hitachi-mijn en de Joban-kolenmijnen van begin 20e eeuw), in verval. Olie en kernenergie begonnen steenkool te vervangen als nieuwe energiebronnen. Tijdens deze periode van snelle economische groei begon de bouw van de kerncentrale Fukushima Daiichi, eigendom van de Tokyo Electric Power Company, in Okuma op 29 september 1967 (de opening vond plaats op 26 maart 1971). Twee dagen later, op 1 oktober 1967, werd de volledige Joban-lijn geëlektrificeerd, waarmee de elektrificatie tussen station Taira (het huidige station Iwaki) en station Iwanuma voltooid was. Okuma werd daarmee de meest noordelijke "energiezone". Inwoners van de Yonomori-regio, waaronder Okuma en Namie, die eerder naar andere gebieden waren verhuisd voor winterwerk wanneer de landbouw niet beschikbaar was, konden nu het hele jaar door in de kerncentrales werken. Kerncentrales werden beschouwd als "geluksgoden" voor de inwoners en zorgden voor stabiele werkgelegenheid en aanzienlijke subsidies.
Na de opening van de kerncentrale Fukushima Daiichi en het einde van een periode van snelle economische groei, werden in Okuma "nucleaire monaki" (een soort bonenjamsandwich) met de afbeelding van de kerncentrale Fukushima Daiichi als souvenirs verkocht. In 2006 symboliseerde het incident in het Ohno-ziekenhuis het tekort aan medische zorg en het probleem van ontvolking.
Ongeluk en wederopbouw van de kerncentrale Fukushima Daiichi Op 11 maart 2011 trof de Grote Aardbeving in Oost-Japan Okuma, met een schade van meer dan 6 op de schaal van Richter. De aardbeving veroorzaakte op 12 maart om 15:36 uur een waterstofexplosie in Unit 1 van de kerncentrale Fukushima Daiichi. Om blootstelling aan straling te voorkomen, werden inwoners vanaf 13 maart gedwongen te evacueren. Velen verhuisden naar de Tamura Municipal Gymnasium in Funabiki, Funabiki-cho, Tamura, prefectuur Fukushima, waar een tijdelijk gemeentehuis werd ingericht. (Ook andere geëvacueerden en evacuatielocaties werden verspreid.) Op 14 maart om 11:01 uur vond er ook een waterstofexplosie plaats in Unit 3 van de kerncentrale Fukushima Daiichi.
Na 3 april werden het tijdelijke stadhuis en de geëvacueerde bewoners verplaatst naar het Oitemachi Second Building van het stadhuis van Aizuwakamatsu in Sakaemachi, Aizuwakamatsu, prefectuur Fukushima. Op 5 april opende een filiaal van het gemeentehuis van Aizuwakamatsu (samen met de Welzijnsraad van Okuma en de Kamer van Koophandel en Industrie van Okuma) op de nieuwe locatie. Medio april openden een basisschool, een middelbare school en een kleuterschool in Aizuwakamatsu. (De basisschool en de kleuterschool waren vestigingen van de Okuma basisschool en de Okuma kleuterschool, die ontstonden door de fusie van bestaande lokale scholen en kleuterscholen, en de middelbare school was een vestiging van een bestaande school.)
Ooit aangewezen als waarschuwingszone thumb|Vanaf 22 april 2011: Oranje = Beperkt gebied binnen een straal van 20 km Geel = “Gebied voorbereid voor evacuatie” Roze = “Gebied voor opzettelijke evacuatie” thumb|left|Evacuatiezones (2011) thumb|Vanaf 15 juni 2012: Naast de beperkte zone en de zone voor opzettelijke evacuatie zijn er drie categorieën: Categorie 1: Zone klaar voor opheffing van het evacuatiebevel Categorie 2 = Bewoners mogen zich er niet permanent vestigen Categorie 3 = Niet geschikt voor langdurige terugkeer van bewoners