thumb|Een foto vanuit Apollo 8 tijdens de eerste bemande vlucht naar de maan in 1968 Langrenus is een grote inslagkrater op de Maan.

Beschrijving Langrenus is cirkelvormig en de binnenwand is breed en onregelmatig terrasvormig met een gemiddelde breedte van circa twintig kilometer. De buitenste wallen zijn onregelmatig en heuvelachtig. Het interieur van de krater heeft een hoger albedo dan de omgeving, dus de krater valt duidelijk op als de zon op zijn hoogtepunt staat. De kraterbodem is bedekt met tal van rotsblokken en is enigszins onregelmatig in de noordwestelijke helft. De centrale pieken zijn ongeveer 1000 meter hoog met een piek aan de oostelijke rand met een hoogte van 3000 meter.

Locatie Langrenus heeft een diameter van 132 km en bevindt zich op de voorkant van de maan. De krater ligt aan de oostelijke oever van de maanzee Mare Fecunditatis. In het zuiden ligt het overlappende kraterpaar Vendelinus en de kleinere Lamé.

Naamgeving De Zuid-Nederlandse cartograaf en astronoom Michael Florent van Langren was de eerste persoon die in 1645 een maankaart tekende en benamingen gaf aan heel wat geografische maangebieden. Hij noemde deze krater zelfs naar zichzelf (LangreniEwen A. Whitaker: Mapping and Naming the Moon, a history of lunar cartography and nomenclature, page 196). Ironisch genoeg is dit de enige die zijn oorspronkelijke benaming heeft behouden. Johannes Hevelius gaf aan deze krater de benaming Insula Major.Ewen A. Whitaker: Mapping and Naming the Moon, a history of lunar cartography and nomenclature, page 205 De benaming Insula Minor gaf hij aan de nabijgelegen kraters Atwood, Bilharz en Naonobu ten noordwesten van Langrenus.Ewen A. Whitaker: Mapping and Naming the Moon, a history of lunar cartography and nomenclature, page 206

Transient Lunar Phenomena (TLP) Het gebied van Langrenus was niet gekend betreffende kortstondige vreemdsoortige optische verschijnselen. Echter op 30 december 1992 zag Audouin Dollfus van het Observatorium van Parijs met behulp van zijn telescoop een reeks lichtgloeden op de bodem van deze krater. Deze lichtgloeden veranderden in de loop van de tijd van vorm en professor Dollfus was van mening dat dit waarschijnlijk te wijten was aan een gasvormige emissie. De gebarsten bodem van de krater was mogelijk de bron van het gas.Lights glow on Moon, 13 juni 2000, BBC News. Gearchiveerd op 6 april 2023.

Kleurenanomalie in Langrenus Gedurende de missie van Apollo 14 in 1971 werden vanuit orbit om de maan enkele roestkleurige gebiedjes waargenomen op de oostelijke binnenhellingen van Langrenus: A distinct rusty color is evident in one of a group of smooth bulbous domes with single or multiple furrows at or near the crests.Apollo 14 Preliminary Science Report, P. 275

Satellietkraters van Langrenus Rondom Langrenus bevinden zich verscheidene kleinere kraters die genummerd werden, beginnend bij degenen die zich het dichtst bij het middelpunt van de krater bevinden.

Langrenus Breedtegraad Lengtegraad Diameter E 12,7° ZB 60,6° OL 30 km G 12,1° ZB 65,4° OL 23 km H 8,0° ZB 64,3° OL 23 km L 13,2° ZB 62,2° OL 12 km M 9,8° ZB 66,4° OL 17 km N 9,0° ZB 65,7° OL 12 km P 12,1° ZB 63,1° OL 42 km Q 11,9° ZB 60,7° OL 12 km R 7,7° ZB 63,6° OL 5 km S 6,7° ZB 64,7° OL 9 km T 4,6° ZB 62,5° OL 42 km U 12,6° ZB 57,1° OL 4 km V 13,2° ZB 55,9° OL 5 km W 8,6° ZB 67,3° OL 23 km X 12,4° ZB 64,7° OL 25 km Y 7,8° ZB 66,9° OL 27 km Z 7,1° ZB 66,4° OL 20 km

Een aantal van de meer belangrijke kraters die Langrenus omringen zijn inmiddels hernoemd door de IAU: Langrenus A – naar Barkla Langrenus B – naar Naonobu Langrenus C – naar Acosta Langrenus D – naar Al-Marrakushi Langrenus F – naar Bilharz Langrenus J – naar Somerville Langrenus K – naar Atwood

Langrenus M De satellietkrater Langrenus M, ten oostzuidoosten van Langrenus, laat zich tijdens volle maan als een helderwitte markering zien. De binnenhellingen van deze komvormige krater tonen een hoog albedo. De vloer heeft echter een donker voorkomen.

Literatuur en maanatlassen Mary Adela Blagg: Named Lunar Formations. T.W. Webb: Celestial Objects for Common Telescopes, Volume One: The Solar System (met beschrijvingen van telescopisch waarneembare oppervlaktedetails op de maan). Tj.E. De Vries: De Maan, onze trouwe wachter. A.J.M. Wanders: Op Ontdekking in het Maanland. Hugh Percy Wilkins, Patrick Moore: The Moon. Times Atlas of the Moon, edited by H.A.G. Lewis. Patrick Moore: New Guide to the Moon. Harold Hill: A Portfolio of Lunar Drawings. Antonin Rukl: Moon, Mars and Venus (pocket-maanatlasje, de voorganger van Rukl's Atlas of the Moon). Antonin Rukl: Atlas of the Moon. Harry De Meyer: Maanmonografieën (Vereniging Voor Sterrenkunde, 1969). Tony Dethier: Maanmonografieën (Vereniging Voor Sterrenkunde, 1989). Ewen A. Whitaker: Mapping and Naming the Moon, a history of lunar cartography and nomenclature. The Hatfield Photographic Lunar Atlas, edited by Jeremy Cook. William P. Sheehan, Thomas A. Dobbins: Epic Moon, a history of lunar exploration in the age of the telescope. Ben Bussey, Paul Spudis: The Clementine Atlas of the Moon, revised and updated edition. Charles A. Wood, Maurice J.S. Collins: 21st Century Atlas of the Moon.

Zie ook Lijst van kraters op de Maan

Externe link At the Top of the Avalanche, LROC

Categorie:Inslagkrater (Maan)