De Luftlandepanzer (LLPz) Wiesel (IPA: ) is een Duits licht pantserrupsvoertuig (Kleinpanzer) dat sinds 1990 in gebruik is bij het Duitse leger als wapenplatform (Waffenträger). Het voertuig is niet amfibisch. Er zijn twee versies in gebruik: de kleinere Wiesel 1 en de grotere Wiesel 2. Van beide versies bestaan verschillende varianten.
De Wiesel voertuig doet qua uiterlijk en afmetingen sterk denken aan de Vickers Armstrong lichte tank en de daaraan gerelateerde Vickers Carden Loyd tankette uit de jaren ‘30 van de 20e eeuw. De Wiesel is echter een totaal nieuw ontwerp van Rheinmetall Landsysteme GmbH, een dochteronderneming van Rheinmetall AG.Army-Guide.com: Wiesel 1.Military-Today.com: Wiesel 1. Airportable armored vehicle.
Het Amerikaanse leger heeft zeven stuks gekocht voor beproevingen.
Het voertuig is genoemd naar de wezel, die in het Duits "Wiesel" genoemd wordt.
Ontwikkeling miniatuur|Wiesel 1, prototype „PT 06“ van Porsche miniatuur|De silhouetten van de Wiesel 1 (rood) en Wiesel 2 (blauw) miniatuur|300px|rechts|Overzicht van de Wiesel-voertuigfamilie miniatuur|2 Wiesels worden gelost door een Transall C-160 op een open dag van de Bundeswehr (2017) miniatuur|Een Wiesel wordt gelost door een Sikorsky CH-53G Sea Stallion transporthelikopter miniatuur|Wiesel 1 MK20 miniatuur|Oefenmunitie 20mm voor Wiesel 1 MK20 miniatuur|Wiesel 1A1 TOW, uitgerust met de MG3 affuit
In 1977 ontwikkelde de Bundeswehr een concept van een klein gepantserd rupsvoertuig, als vervanging voor het Kraka (Kraftkarre) wielvoertuig van de luchtlandingstroepen. Het concept voorzag een snel en licht voertuig met enige bescherming tegen handvuurwapens en granaatscherven, dat via luchttransport kon worden vervoerd. Het eerste idee voor het concept dateerde van 1969, en al in 1970 onderzocht Porsche de haalbaarheid ervan. Toen bleek dat een dergelijk voertuig 6-7,5 ton zou wegen, waardoor er slechts één in een Transall C-160 of Lockheed C-130 Hercules transportvliegtuig vervoerd zou kunnen worden. Daarop werd een pakket van eisen opgesteld:
Luchttransport ook mogelijk in een Sikorsky CH-53G Sea Stallion transporthelikopter, dus gewicht maximaal 6 ton en beperkte afmetingen Middels transportparachute afwerpbaar Bewapening met 20 mm snelvuurkanon Rh202 MK20, antitanksysteem HOT en mortier 120 mm
Porsche ging hier mee verder, maar ontwikkelde tegelijkertijd een voertuig met een totaalgewicht van 2,75 ton, een totale lengte van 3,30 m en een romphoogte van 1,30 m. Hiervan zouden twee stuks tegelijk in een helikopter of transportvliegtuig kunnen passen.
Project “Waffenträger LL” Na de eerste presentatie van de onderzoeken, werden de eisen opnieuw gewijzigd. Zo moest in plaats van een antitanksysteem HOT nu een antitanksysteem TOW met een munitievoorraad van 14 raketten beschikbaar zijn, werd de bemanning drie, en het gevechtsgewicht maximaal 2,5 ton. Bovendien moesten er twee stuks als inwendige lading in een helikopter of vliegtuig passen, en moest het voertuig ook externe last onder een helikopter vervoerd kunnen worden, en gedropt door middel van een transportparachute. Eisen voor een versie met 20 mm snelvuurkanon Rh202 MK20 en 120mm mortier vervielen.
Op 5 juli 1973 werd de aanbesteding voor het project Waffenträger LL uitgeschreven. Porsche, Faun, GST, IBH en Rheinstahl ontwikkelen een voertuig en presenteerden hun offertes. Behalve het wielvoertuig van Faun, waren alle aanbiedingen lichte rupsvoertuigen. Op 18 april 1974 werd Porsche de opdracht gegund, waarbij ook een variant met een 20 mm snelvuurkanon Rh202 MK20 werd besteld. Op 27 juni 1974 werd het contract getekend.
In eerste instantie werden 270 voertuigen besteld, waarvan 170 met TOW en 100 met snelvuurkanon 20 mm Rheinmetall snelvuurkanon Rh202 MK20 (Maschinenkanone 20mm). In april 1975 werd een extra bestelling gedaan van nog eens 230 Wiesels MK 20. Het totale aantal kwam daarmee op 500
Op 2 oktober 1975 presenteerde Porsche in samenwerking met Keller und Knappich Augsburg (KUKA) het eerste houten model op ware grootte, terwijl de eerste zes prototypes werden vervaardigd. In oktober 1976 begonnen de eerste wegtesten in het ontwikkelcentrum van Porsche te Weissach, gevolgd door technische beproevingen door Wehrtechnische Dienststelle 61 van de Bundeswehr van februari 1977 tot mei 1978. Het bedrijf Techdok werkte samen met KUKA aan de technische handleidingen. In 1977 begonnen op de Schule Technische Truppe 1 in Aken en bij de Luftlande- und Lufttransportschule (LL/LTS) in Altenstadt de troepenbeproevingen.
In het voorjaar van 1978 begonnen de voorbereidingen voor serieproductie, maar in 1979 werd het project om kostentechnische reden stopgezet. Om de ontwikkelingsresultaten niet verloren te laten gaan ontving Porsche een bestelling voor de afwikkeling van het project "Waffenträger MK20/TOW".
project “Waffenträger MK20/TOW” Twee jaar later werd echter duidelijk dat de vervanging van de Kraka onvermijdelijk was. In juni 1981 werd het project "Waffenträger MK20/TOW" daarom opnieuw opgestart, waarbij 19 voorstellen van Duitse en buitenlandse bedrijven onderzocht werden.
Met de nieuwe tactische eisen van 11 maart 1983 werd opnieuw een concept- en definitiefase voor een "Waffenträger MK20/TOW".geïnitieerd. Het bleek dat de Wiesel en een gepantserd wielvoertuig op basis van de Mercedes-Benz G even goed voldeden. Daarom werd er nog geen contract toegekend, en werden er verdere vereisten gedefinieerd: Luchttransporteerbaar, twee voertuigen in een Sikorsky CH-53G Sea Stallion Vuren met het 20 mm snelvuurkanon Rh202 MK20 enkelschots, snelvuur en korte vuurstoten Terreinvaardigheid vergelijkbaar met die van de Volkswagen Iltis Gebruik van in de handel verkrijgbare benzine- of dieselmotoren Gebruik van een automatische transmissie Uitrusting van de MK-versie met warmtebeeldapparatuur, en het wapen uitwisselbaar met een 25mm kanon TOW 2 i.pv. TOW 1 Installatie van radioapparatuur van de SEM 80/90
In mei 1984 werd een model met een kanon en een dichte bovenzijde gepresenteerd onder de naam MK20 oben geschlossen, maar dit prototype was nog steeds te hoog, dus werden het wapen en de richtapparatuur naast elkaar geplaatst in het torentje. Het laden en lossen in een Sikorsky CH-53G Sea Stallion werd hierdoor vergemakkelijkt, en de ballistische beschermingBallistische bescherming = bescherming tegen ballistische projectielen zoals kogels en granaatscherven. Termen als “ballistisch pakket”, “ballistische panelen”, “ballistisch glas”, “ballistisch materiaal”, “ballistisch vest”, “ballistische bril” etc. worden in het algemeen gebruikt voor materialen die een zekere mate van ballistische bescherming bieden. Vroeger werd ook wel de term “kogelvrij” gebruikt, maar die term is misleidend, omdat het impliceert dat het tegen alle kogels beschermt. verbeterd. Inmiddels was bepaald dat gevechtsvoertuigen alleen nog mochten worden uitgerust met dieselmotoren. Daarom werden een dwarsgeplaatste 2-liter 5-cilinder turbodiesel lijnmotor van Audi en een ZF 3 HP 22 automatische transmissie met 3 versnellingen van de firma ZF (Zahnradfabrik Friedrichshafen).geïnstalleerd.Army Guid.com, ZF LSG 300 Deze veranderingen leidden echter tot een gewichtstoename, die moest worden gecompenseerd in de constructie en door nieuw, lichter, pantserstaal.
Concept “Waffenträger Wiesel” Nadat de beproevingen waren voltooid, werd het concept 'Waffenträger Wiesel' aanbevolen voor de invoering bij de luchtlandingstroepen. De opgegeven redenen waren: Ballistische bescherming rondom Klein formaat en daarom laag silhouet Laag gevechtsgewicht Lage bodemdruk Luchttransporteerbaar als interne en externe lading Twee Wiesels tegelijk transporteerbaar op een 10-ton vrachtwagen Hoge wegsnelheid en goede terreinvaardigheid Weinig geluid Hetzelfde chassis voor beide varianten Gebruik van in de handel verkrijgbare onderdelen
In april 1985, werd het ontwikkelingscontract aan Porsche toegekend. In maart 1986 werd een wapensysteem overgedragen voor beproevingen en systeemtesten aan de Wehrtechnische Dienststelle (WTD) 91 für Waffen und Munition (Defensie Techniek Afdeling 91 voor wapens en munitie) en WTD 41 für Kraftfahrzeuge und Panzer (Defensie Techniek Afdeling 41 voor motorvoertuigen en tanks). Het chassis volgde eind juni 1986.
Door de lange ontwikkelingsfase verliepen de beproevingen zonder grote problemen, wat de tijdige troepenbeproeving Taktik und Logistik in de herfst van 1986 mogelijk maakte. Het leveringscontract werd ondertekend op 21 december 1988.
Constructie Vanwege de eis om de Wiesel in een Sikorsky CH-53G Sea Stallion te kunnen vervoeren, heeft de Wiesel een lichtgewicht constructie. Deze bestaat uit een zelfdragende romp gemaakt van pantserplaten van verschillende dikte. Het biedt de bemanning beperkte bescherming tegen scherven en infanterie-munitie. De Wiesel 1 heeft geen rookgranaatlanceerinrichting. Het voertuig heeft voor twee of in sommige uitvoeringen drie bemanningsleden, wat als nadeel heeft dat de commandant tevens boordschutter is.
Net als bij de Leopard voertuigfamilie zijn de motor, de automatische transmissie, het luchtfiltersysteem, het uitlaatsysteem en de aandrijf- en stuursysteem in één pakket gecombineerd. Dit pakket bevindt zich linksvoor in het voertuig. Met snelkoppelingen kan het pakket binnen tien minuten vervangen worden. De chauffeur zit rechts van het motorcompartiment en beschikt over 3 periscopen. De bemanning en apparatuur bevinden zich aan de achterkant van het voertuig. Op de romp zijn hijsogen gelast waarmee het voertuig door een helikopter opgetild, of in een helikopter of vliegtuig vastgesjord kan worden.
Zoals alle onderdelen, is ook het loopwerk licht van gewicht. De aandrijving gebeurt via de aandrijfwielen aan de voorzijde van het voertuig. Afhankelijk van het type voertuig, zijn er drie (Wiesel 1), vier of vijf loopwielen (Wiesel 2), elk aan een torsiegeveerde arm voorzien van een schokdemper. Aan de achterzijde van het voertuig bevinden zich de spanwielen, die tevens als achterste loopwiel fungeren. Boven de loopwielen bevinden zich één (Wiesel 1) of twee (Wiesel 2) toprollers. Oorspronkelijk was de Wiesel voorzien van een rubberen rupsband van de firma Kluth, maar deze werd later vervangen door metalen rupsbanden van de firma Diehl (type 622 met eindverbinders)
Productie De serieproductie werd gedaan door Krupp en MaK (Maschinenbau Kiel) (sinds 1992 onderdeel van Rheinmetall Landsysteme GmbH). Het totale aantal bedroeg 343 voertuigen, waarvan 133 Wiesel 1 MK met 20 mm snelvuurkanon Rh202 MK20, 186 Wiesel 1 TOW, 24 Wiesel 1 lesvoertuigen. De levering vond plaats in de jaren 1990 tot 1992.
Zeven extra Wiesel 1 voertuigen werden geleverd aan de Verenigde Staten.
Modificaties Al in 1981 concludeerde Porsche dat voor meer varianten het nodig zou zijn het voertuig aan te passen. Een ontwerp voor een bergingsvoertuig had een aanzienlijk vergrote Wiesel 1-romp.
Begin jaren ‘90 onderkende de Bundeswehr een groeiende behoefte aan gepantserde luchttransportbare voertuigen. Om hieraan te voldoen, ontwikkelde het bedrijf MaK in eigen beheer het eerste prototype van de toekomstige Wiesel 2.
Dit prototype werd ontwikkeld als een pantserinfanterievoertuig en had een bijna dubbel zo groot interieurvolume als de Wiesel 1. Hiervoor werd de romp van het voertuig verlengd en werd een vierde loopwiel ingebracht. Doordat het voertuig langer is kan er slechts één Wiesel 2 worden getransporteerd in een Sikorsky CH-53G Sea Stallion. Ook werd de motor en de transmissie vervangen door een Volkswagen 1,9-liter TDI motor met een ZF LSG 300/4 automatische transmissie met 4 versnellingen van de firma ZF (Zahnradfabrik Friedrichshafen).Army Technology, Wiesel 2 Armoured Weapons CarrierHet nieuwe voertuig is voorzien van airconditioning, zodat het onder verschillende klimaatgebieden kan worden gebruikt. Bovendien is het NBC-beveiligd.