Robin Frederick Page (Londen, 2 november 1932 – Canada, 12 mei 2015)Robin Page obituary, The Guardian (London, England). 3 juni, 2015 was een Brits-Canadees kunstschilder en beeldhouwer. Als professor was hij verbonden aan diverse Duitse academies voor de kunsten.
Page raakte bekend als een van de voormannen van kunstbeweging Fluxus en was de oprichter van de kunstbeweging Jape Art. Hij werkte onder zijn eigen naam, maar ook onder het pseudoniem Bluebeard. Als kunstenaar beschikte Page over veel talenten: hij was onder meer cartoonist, muzikant, kunstschilder, steendrukker, beeldhouwer en podiumkunstenaar. Zijn werk wordt veelal gekenmerkt door absurdisme en satire, waarbij met name de kunstwereld (en niet in de laatste plaats de kunstenaar zèlf) op de hak genomen wordt. Ondanks het grote vakmanschap van zijn werk en deelname aan Documenta -de belangrijkste tentoonstelling van actuele beeldende kunst ter wereld- kreeg Page tijdens zijn leven echter nooit volledige erkenning voor zijn werk. Waar Page wel erkenning voor kreeg was zijn invloed op de muziek, hij wordt gezien als de grondlegger van het guitar smashing in de popmuziek.
Tijdens zijn leven exposeerde Page voornamelijk in west-Europa. Daar trad hij ook het meeste op. Werken van Page maken deel uit van de collecties van onder meer de Kunsthalle Bremen, Museum AbteibergErwerbungsförderung Im Fluxus-Luxus. (opgehaald op 19 jan 2020), de Staatsgalerie StuttgartTo the Museum of Modern Dreams. Artistic Concepts of the 1960s to the 1980s. Op: www.staatsgalerie.de (opgehaald op 3 jan 2020) en de Austrian Ludwig Foundation for Art and Science.
Biografie Page' leven speelt zich af tussen de vroege jaren '30 van de 20e eeuw tot halverwege de jaren '10 van de 21e eeuw. Ruim een halve eeuw lang hield hij zich bezig met kunst, waarbij Page zich veelal in de progressieve voorhoede van de kunst bevond.
De jaren '30: Opgroeien in Canada thumb|Geboorteregistratie van Robin Page De jaren '30 kenmerken zich door de crisis van de jaren 30 als gevolg van de beurskrach van 1929. De gevolgen zouden het gehele decennium merkbaar blijven. Desondanks zag men in de jaren 1930 een toename aan nieuwe technologieën, vooral op het gebied van intercontinentale luchtvaart, radio en film. In de kunst bevindt de art-deco-beweging zich op zijn hoogtepunt.
In 1932 werd in de Londense wijk Edmonton Robin Page geboren als zoon van Peter Carter-Page en zijn vrouw Audrey Bennet. Peter Carter-PageDe informatie over Peter Carter-Page hieronder is afkomstig van de verhalen van Rosemary Page in Peter Carter-Page and The Wild Duck Inn, afkomstig uit de hogere middenklasse, was een humorist en cartoonist die zich rond 1925 in Victoria, Canada vestigde.
Vijf jaar na de geboorte van Robin verhuisde het gezin naar California, waar Peter Carter-Page in de Disney-studio's in Hollywood werkte als animator. Disney -of breder: het genre animatiefilm- had in dat jaar net een mijlpaal bereikt met de film Sneeuwwitje en de zeven dwergen, de eerste in de lange reeks animatiefilms van The Walt Disney Company.
De jaren '40: Oorlogsjaren als tienerjaren De Tweede Wereldoorlog en de nasleep daarvan bestempelen de jaren '40. Rusland en de VS groeien door de oorlog uit als wereldmachten. George Orwell schreef in die jaren zijn allegorische Animal Farm, waarin hij de koude oorlog lijkt aan te kondigen.Meyers, Jeffrey (1975). A Reader's Guide to George Orwell. Thames and Hudson. . Door de oorlogsindustrie ontstaan nieuwe technologieën, zoals computers, kernenergie en straalaandrijving. In de beeldende kunst markeert de Tweede Wereldoorlog het aanbreken van het laat-modernisme.
Tijdens de oorlogsjaren werd Robins vader weliswaar opgeroepen voor de dienstplicht, maar de Disney-studio's riepen hem terug om instructiefilms voor oorlogsdoeleinden te gaan maken. Zo maakte hij de instructiefilm Stop That Tank! waarin met behulp van cartoons en videomateriaal de Boys MK.1 Anti Tank Rifle gedemonstreerd wordt."Bron: Peter Carter-Page op IMDB. Voor de film, zie: Stop that tank! op YouTube. Page kon op jonge leeftijd zien dat ernst en humor samen konden gaan: de film bevat meerdere komische animaties.
Na de oorlog verhuisde het gezin Page terug naar Canada, waar het huwelijk van Peter en Audrey eindigde. Peter hertrouwde na enkele jaren met ene Rose. In 1949 moest vader Peter voor zijn werk naar Vancouver verhuizenPeter Carter-Page ontwierp in Vancouver onder meer het beroemde CKNW radio “Top Dog” logo.; Robin ging met hem mee en zou aan de Vancouver School of Art gaan studeren. De Vancouver School of Art was een kunstacademie voor zowel beeldende kunst als podiumkunsten.
De jaren '50: Het gezin Page naar Europa De jaren '50 staan in het teken van het existentialisme in de kunst. In het existentialisme en het daarvan afgesplitste absurdisme -met denkers als respectievelijk Sartre en Camus- liggen dan ook de wortels van het werk van Page.
Robin Page verbleef in vrijwel de gehele jaren '50 in Canada; hij zou er tot 1959 blijven wonen. Zijn studie aan de Vancouver School of Art zou hij er echter niet afmaken. Page werd namelijk van de kunstacademie gestuurd omdat hij een professor had geslagen; “He was King Shit of Turd Island” gaf Page als verklaring.
De jaren '50 waren voor Page ook de jaren van gezinsvorming. Hij trouwde in 1955 met fotografe Raissa Smilis, met wie hij een dochter (Rachel) kreeg.The Guardian - Raissa Page obituary (opgehaald op 8 mei 2018) In 1959 verhuisde Page met zijn gezin terug naar Europa. Kort daarop zou zijn huwelijk op de klippen lopen.
Eenmaal terug in Europa leefde daarbij veelal een nomadenbestaan en maakte straatmuziek met onder andere Peter Golding, de latere uitvinder van de designer jeans, in Parijs. Page begaf hij zich al snel in het gezelschap van het internationale netwerk van Fluxus-kunstenaars, zoals Robert Filliou, Dieter Roth, Dorothy Iannone, Daniel Spoerri, Ben Vautier, enz. Eind jaren '50, begin jaren '60 was Fluxus nog een los verband van progressieve multidisciplinaire kunstenaars, die hun draai in de kunstwereld niet konden vinden.
De jaren '60: Fluxus thumb|Het Fluxus-manifest In de jaren zestig ontstaat rond de rock 'n roll de eerste jeugdcultuur. Aanvankelijk leefde het gevoel dat dit één ongedeelde groep is die ageert tegen de volwassen cultuur. Maar al heel snel versplintert de jeugdcultuur in diverse jeugdsubculturen. Binnen de kunst ontstaat Fluxus, een kunststroming die wordt getypeerd als de meest radicale en experimentele kunstbeweging van de jaren zestig.Ruhé, Harry. 1979. Fluxus, the Most Radical and Experimental Art Movement of the Sixties. Amsterdam: Editions Galerie A.
In 1961 keerde Peter Carter-Page ook terug naar Europa, om voor het Engelse Pelham Puppets marionetten te ontwerpen.NB: Het thema van deze "levende" poppen komt terug in de Hey Whildon-reeks. In datzelfde jaar werd de term "Fluxus", waar de kunst van Robin Page vaak mee geassocieerd wordt, door George Maciunas geïntroduceerd. Pas in 1964 kreeg Fluxus echt gestalte en groeide in de jaren daarop uit tot een kunstbeweging.Battcock, G. & Nickas, R. (1984). The art of performance. A critical anthology. New York: E.P. Dutton, inc. Robin Page, actief binnen Fluxus, zou tot 1969 in Parijs (waar hij samenwerkte met Jean TinguelyHandzaam Apparaatje. In: Algemeen Handelsblad, 12-07-1960.), Londen en Leeds woonachtig zijn.
Rond 1965 richtte Page in Leeds zelf een eigen kunstbeweging op, Jape Art genaamd.Robin Page op Union List of Artist Names (Opgehaald op 11 mei 2018) Jape Art wilde de conventionele opvattingen over kunst ondermijnen door er (visuele) grappen over te maken. Deze beweging bestond maar kort; Patrick Hughes, zijn leerling Les Coleman, Tony Earnshaw, Trevor Winkfield en Glen Baxter maakten er ook deel van uit.Patrick Hughes on St Ives, Leeds, rainbows and Ivor Cutler. (Opgehaald op 11 mei 2018) In Leeds werd Page actief in het onderwijs; hij doceerde aan de Leeds College of Art. Robins vader, na een stukgelopen huwelijk teruggekeerd naar Canada, overleed in 1967 aan de gevolgen van keelkanker.
De jaren '70: Succes in Duitsland thumb|Catalogus van Documenta 5 uit 1972 Van 1970 tot 1978 woont Page in Düsseldorf en Keulen en van 1978 tot en met 1980 in West-Berlijn. Tijdens de jaren '70 bevindt Page zich in de Duitse kunstwereld, waar zijn succes het grootste wasGalerij der Galerijen - Robin Page. in: de Volkskrant, 24 januari 1975; hij verschijnt er zelfs meerdere keren op tv. In 1972, voor het project "Standing on my own head", deed Page een oproep aan de kijker om met dit thema een tekening van Page te maken en op te sturen naar de studio. Bijna 3.000 inzendingen kwamen binnen.Chris Meigh-Andrews. A History of Video Art, p. 25. New York: Bloomsbury. In dat jaar zou hij ook meedoen aan het prestigieuze Documenta 5, de belangrijkste tentoonstelling van actuele beeldende kunst in de wereld. In zijn Duitse jaren exposeerde Page ook over de grens, zo was zijn werk begin 1975 in het Lijnbaancentrum in Rotterdam te zien.Schmidt, B. Robin Page maakt van kunst een kolossale grap. in: Het Vrije Volk, 3 februari 1975.
Eind jaren '70, begin jaren '80 was hij er, al dan niet in samenwerking met de kunstschilder Ernst Fuchs, op televisie te zien voor tekenprogramma's op de WDR. Page werd eind jaren '70 ook gevraagd als gastprofessor.
De jaren '80: Transformatie tot Bluebeard In 1981 verhuist Page naar München, om er professor te worden aan de Akademie der Bildenden Künste München. Als op een gegeven moment een student zijn baard blauw verft, noemt Page zichzelf Bluebeard. Vanaf 1987 tot aan zijn dood hield Page die artiestennaam aan. Hij verzon een mythe hoe hij aan de naam kwam en beweerde dat "he died Robin Page and gone to Bluebeard". "Died" is hier een humoristische woordspeling die zowel op het verven van zijn baard kan slaan, als het laten sterven van de persoon Robin Page. Met de transformatie tot Bluebeard leek Page ook afscheid te willen nemen van zijn Fluxus-periode, getuige het schilderij Saved from Fluxus by the Power of Bluebeard.Dit schilderij maakt deel uit van de collectie van het MUMOK in Wenen.
De jaren '90: Bluebeard AMuseum en ziekte De reeks schilderijen die hij maakte onder de noemer "Bluebeard AMuseum" (1990) kreeg breed lovende kritieken. De schilderijen waren voor het eerst te zien tijdens "Fluxus Fluxorum", een officiële side-show van de toonaangevende internationale kunstmanifestatie "La Biennale di Venezia" van 1990.
Nadat vast werd gesteld dat Page aan maculadegeneratie leed, verhuisde hij in of rond 1995 naar Canada. Het idee was om te blijven pendelen tussen Europa en Canada, maar van dat plan kwam niet veel meer terecht. Page' carrière raakte daarop langzaam in het slop, alhoewel hij in de jaren '90 nog wel actief was als professor.
De jaren '00: PostGlobalBluebeard Nadat in 2006 zijn tweede vrouw Carol Hodgkins overleed, verhuisde Page nog eenmaal om in de buurt van zijn dochter te kunnen wonen. In 2007 plaatste hij, zichtbaar ziek, op zijn YouTubekanaal PostGlobalBluebeard een reeks performances en liet hij Bluebeard herleven. De filmpjes op YouTube werden echter nauwelijks bekekenIn tien jaar tijd zijn de filmpjes op PostGlobalBluebeard elk ongeveer 135 keer bekeken. (Zie dit YouTube-kanaal, gearchiveerd op 2 augustus 2018) Vergelijk: in 1972/73 ontving Page nog zo'n drieduizend reacties naar aanleiding van zijn oproep op TV om hem na te tekenen. − Page zelf was inmiddels al aan het collectief geheugen ontsnapt; hij nam door de loop der jaren echter nog wel deel aan exposities -veelal in Fluxus-verband- bij diverse musea in Europa.
De jaren '10: Het doek valt Page leed aan longkanker; op 12 mei 2015 overleed hij aan de gevolgen hiervan. Bij zijn dood leek 'het volk' hem te zijn vergeten. Zijn (ex-)studenten echter herdachten hem door een tentoonstelling aan Robin Page te wijden onder de titel A tribute to Robin Page.
Typering van zijn kunst