De Oude Sint-Victorkerk is een voormalig kerkgebouw te Glaaien, gelegen op de begraafplaats op een heuvel ten zuidoosten van het dorpscentrum.
Middeleeuwse kerk De oude Sint-Victorkerk werd in 1888 aan de eredienst onttrokken en in 1901 afgebroken, enkele jaren na het gereedkomen van de nieuwe Sint-Victorkerk.
In 1875 ontdekte een bewoner een ingemetselde steen met een Latijnse inscriptie in de westfaçade van het kerkgebouw. Het bleek om een 7e-eeuwse wijdingsteen te gaan uit de tijd van de Merovingische koning Sigibert III (ca. 630-656). Daarop stond te lezen dat ene Crodoaldus het gebouw had laten oprichten. Daarmee zou de Sint-Victorkerk een van de oudste kerken uit het Maasland zijn, waarvan vaststaat dat hij uit de Merovingische tijd dateert. Bij de afbraak werden nog twee andere stenen met inscripties ontdekt, alsmede een vijftal versierde stenen die als boogsegmenten van een triomfboog of portaal hadden gediend.
In 2010-2012 werden bij opgravingen voorafgaand aan een herinrichting van het kerkhof diverse muurrestanten van de oude kerk vrijgelegd. Een bijzondere vondst was een 25 meter diepe put, die zich in de kerk had bevonden en waarvan de functie niet duidelijk is. : Travaux dans le vieux cimetière de Glons. Le puits mystérieux du vieux cimetière de Glons. Administration Communale de Bassenge, augustus 2012 (online tekst).
De vroegmiddeleeuwse kerk zal ongetwijfeld meermaals her- of verbouwd zijn. Hoeveel er van de middeleeuwse kerk over was ten tijde van de sloop in 1901, is niet bekend. Een 19e-eeuws schilderij van de in Glaaien geboren amateurkunstschilder Henri Joseph Honhon (1839-1891) toont het gebouw uit het noordoosten, waarbij geen middeleeuwse elementen herkenbaar zijn. Het koor en het schip waren opgetrokken uit baksteen met omlijstingen van lokale mergelsteen in een eenvoudige barokstijl, vermoedelijk uit de 18e eeuw.
Restanten Het voornaamste restant is een zware kerktoren uit de 12e eeuw, die ook als verdedigingswerk kon worden ingezet. De toren werd hersteld in de 15e eeuw, in de 16e eeuw verhoogd met een verdieping, en gerestaureerd in 1960. De toren werd uitgevoerd in blokken silex, tufsteen en kalksteen. Aan de basis is de vierkante toren 7,6 meter breed. In de muren van de tweede en derde verdieping bevinden zich schietgaten. Het kruis op de torenspits is 18e-eeuws. De toren is sinds 1934 beschermd als monument.
Daarnaast is de aan het koor vastgebouwde sacristie bewaard gebleven, opgetrokken in rode baksteen met spekbanden van mergel in Maaslandse renaissancestijl. Ook het kerkhof bleef nog in gebruik.
thumb|left|Kerktoren, vm. sacristie en kerkhof, 2017
Categorie:Bouwwerk in Bitsingen Victor