Seaxburg (ook Seaxburh, Sexburga genoemd; ? - 674?) was van 672 tot 674, als opvolger van haar man Cenwalh koningin van de Gewissæ, een volksgroep, die in de late 7e eeuw als de "West-Saksen" het Angelsaksische koninkrijk Wessex zouden stichten., Kings of the West Saxons, in (edd.), The Blackwell Encyclopaedia of Anglo-Saxon England, Oxford - e.a., 2001, pp. 511–514. Het bronmateriaal over Seaxburg is zeer schaars en deels tegenstrijdig. Dienovereenkomstig zijn ook de interpretaties door de historici zeer verschillend. Leven Familie Seaxburgs herkomst is onbekend. Haar naam lijkt te duiden op een afstamming uit de Oostanglische dynastie van de Wuffingen, omdat bij verscheidene van haar leden "Seax-" in hun naam is terug te vinden. Een afstamming van het huis Wessex is niet uit te sluiten, maar bij hen waren "Seax-"namen ongebruikelijk., art. Seaxburh, in Oxford Dictionary of National Biography, Oxford, 2004. (digitale versie – betalend) Koning Cenwalh was twee keer getrouwd, eerst met een zuster van koning Penda van Mercia,Beda, Historia ecclesiastica III 7. die hij rond 645 verstootte; vervolgens met Seaxburg.Angelsaksische kroniek s.a. 645. Er zijn geen nakomelingen van Seaxburg bekend. (edd.), Handbook of British Chronology (= Royal Historical. Society Guides and Handbooks 2), Cambridge - e.a., 1996³, p. 22.

Volgens een andere opvatting was Seaxburg een dochter van Pybba en Penda's zuster. Toen Cenwalh haar verstootte, werd hij door Penda verdreven en werd Seaxburg na Cenwalhs dood door haar broer als de koningin aangesteld.art. Seaxburh, in , Women Rulers Throughout the Ages: An Illustrated Guide, Santa Barbara - Denver - Oxford, 1999, p. 357.

Heerschappij Cenwalh volgde zijn vader, Cynegils, in 642Angelsaksische kroniek s.a. 641. op de troon op., art. Cenwalh, in Oxford Dictionary of National Biography, Oxford, 2004. (digitale versie – betalend) In 645 viel Penda van Mercia de Gewissæ aan, omdat, aldus Beda Venerabilis, Cenwalh zijn eerste vrouw, een zus van Penda, had verstoten en met "een andere vrouw" (Seaxburg) was getrouwd. Cenwalh vluchtte naar het hof van koning Anna van East Anglia, die een vijand van Penda was. Wie tijdens zijn ballingschap de regering over zijn koninkrijk uitgeoefend, is niet geweten. Mogelijkerwijs regeerde Cenberht, de vader van de toekomstige koning Cædwalla en een achterneef van Cenwalh, in die tijd over Wessex., Kings and Kingdoms of early Anglo-Saxon England, Londen - New York, 2002, p. 144. In 648 gelukte het Cenwalh onder onbekende omstandigheden terug aan de macht te komen.

Volgens de Angelsaksische kroniek stierf Cenwalh in 672 en nam zijn weduwe Seaxburg een jaar lang de heerschappij op zich.Angelsaksische kroniek s.a. 672. Vgl. Jan van Worcester, Chronicon ex chronicis I (pp. 30, 272). Deze voorstelling lijkt echter te worden tegengesproken als een sterk vereenvoudigde voorstelling van zaken, want Beda vermeldt dat het koninkrijk onder onderkoningen werd verdeeld.Beda, Historia ecclesiastica IV 12. Vgl. Jan van Worcester, Chronicon ex chronicis I (p. 30). Het lijkt waarschijnlijk dat na Cenwalhs dood de "sterke hand" van een dominante koning afwezig was en het koninkrijk in deze periode van tien jaar van zwakte in de onderkoninkrijken verviel,, Kings and Kingdoms of early Anglo-Saxon England, Londen - New York, 2002, pp. 145–146. hoewel Seaxburg ten minste de aanspraak op een zekere hegemonie werd toegekend., Wessex in the early Middle Ages (Studies in the Early History of Britain), Londen - New York, 1995, p. 82.

Zij schijnt, wat uniek lijkt te zijn in de Angelsaksische geschiedenis, niet als regentes voor haar kinderen, maar uit eigen recht te hebben geheerst. Zij is de enige koningin, die in de Angelsaksische koningslijsten wordt genoemd. Waarschijnlijk heerste ze iets meer dan een jaar, daar Æscwine van Wessex, de volgende koning, pas in 674 op de troon kwam. 674 wordt als haar vermoedelijk sterfjaar aangenomen.

Bronnen Beda Venerabilis, Historia ecclesiastica gentis Anglorum III 7, IV 12. Angelsaksische kroniek s.a. 641, 645, 672. Æthelweard, Chronica II 7 s.a. 672-673. ( trad. , 1906) Charter S250. Jan van Worcester, Chronicon ex chronicis I (p. pp. 30, 272). Noten

Referenties

, The Kings and Queens of Britain, Oxford, 2009², p. 55. , The West Saxon genealogical regnal list and the chronology of early Wessex, in Peritia 4 (1985), pp. 21–66. art. Seaxburh queen 672-3, in (edd.), A Biographical Dictionary of Dark Age Britain, Londen - New York, 1991, p. 210. , The Earliest English Kings, Londen - New York, 20002, p. 42. , Wessex in the early Middle Ages (Studies in the Early History of Britain), Londen - New York, 1995, pp. 81-82, 283. , Kings and Kingdoms of early Anglo-Saxon England, Londen - New York, 2002, pp. 133, 135, 144-147, 171-172. (digitale versie [PDF; 6,2 MB]) , art. Cenwalh, in Oxford Dictionary of National Biography, Oxford, 2004. (digitale versie – betalend) , art. Seaxburh, in Oxford Dictionary of National Biography, Oxford, 2004. (digitale versie – betalend)

Externe links , Female Rulership: The Case of Seaxburh, Queen of Wessex, in Mittelalter. Interdisziplinäre Forschung und Rezeptionsgeschichte 1 (2018), pp. 164-168. Seaxburg (2) in Prosopography of Anglo-Saxon England (PASE) Seaxburg in Foundation for Medieval Genealogy.

Categorie:Koning van Wessex Categorie:Persoon in de 7e eeuw