De Zuidergasfabriekbrug oftewel brug 311 is een dubbele ophaalbrug gelegen in de buurt Amstelkwartier van de wijk Overamstel aan de rechter Amsteloever in Amsterdam-Oost.
De brug die al in 1912 bestond verbindt het westelijke en oostelijke gedeelte van de Korte Ouderkerkerdijk en overspant de toegang tot de haven van de voormalige Zuidergasfabriek waarvan de voormalige watertoren goed zichtbaar is. Dit terrein maakt thans deel uit van het Park Somerlust.
De witte houten brug is relatief smal en heeft een beperkt draagvermogen (3,5 ton) maar is wel toegankelijk voor het autoverkeer voor de aanliggende huizen en woonboten alhoewel er wel een drietal belemmerende paaltjes staan. De brug dient handmatig te worden bediend met een ketting en kent geen slagboom. De brug maakt onderdeel uit van de fietsroute van Amsterdam langs de rechter Amsteloever en direct na de brug begin het fietspad naar brug 1962 richting Utrechtsebrug en verder langs de Amstel richting Ouderkerk aan de Amstel.
De brug ging altijd naamloos door het leven. In april 2018 vernoemde de gemeente Amsterdam de brug naar die Zuidergasfabriek, die hier tot 1967 gevestigd was.
Restauratie In 2025/2026 werd de voormalige insteekhaven waarover de brug ligt vernieuwd in het kader van de bouw van de wijk Amstelkwartier. De brug moest daartoe verwijderd worden en de gemeente zag daarin de mogelijkheid dit kleinood onder de bruggen te restaureren. Zij schakelde daartoe de firma Haasnoot Bruggen in Rijnsburg in, die een behoorlijk aantal bruggen in Amsterdam heeft gebouwd en ontworpen. De brug 311 werd daartoe verscheept. De brug was deels uit dienst vanwege een maximum belasting van3500 kilometer en moest met de hand bediend worden (trekken aan stalen ketting met oog). Anderzijds vormt het een belangrijke schakel voor voet- en fietsverkeer. Het Parool omschreef de restauratie van de brug als het uit elkaar halen en in elkaar zetten van een IKEApakket, waarbij versleten onderdelen werden. De voorbereidingen van de aanpak van het haventje kostte zeven jaar, de kosten waren vijftien miljoen euro en Haasnoot was 700 manuren kwijt aan de brug. De brugonderdelen werd middels ponton terug versleept en middens kranen weer op de kade gebracht waarna assemblage begon. De brug zou vanwege de renovatie weer veertig jaar mee moeten gaan; wel is bepaald dat gemotoriseerd verkeer niet langer is toegestaan.
thumb|left|De brug en de watertoren in 1912. Rechts de inmiddels verdwenen gashouder.
Categorie:Brug in Amsterdam-Oost Categorie:Ophaalbrug in Amsterdam