Daniël van Heil (Brussel, 1604 – aldaar, 1662) was een Zuid-Nederlands schilder.
Leven Daniël van Heil was een van drie schilderende broers: Jan Baptist van Heil maakte vooral portretten en Leo van Heil was eerder bekend als architect. Hun vader Leo was ook schilder geweest.
Daniël trad in 1627 toe tot de Brusselse Sint-Lucasgilde. Hij was een landschapsschilder in de stijl van Jacques d'Arthois, gespecialiseerd in brandende steden, romantische ruïnes en sneeuwlandschappen. Zijn biograaf Arnold Houbraken noemde de brandstichtingen ijselijk om aan te zien, maar wel zo natuurlijk dat er niets dan de hitte aan ontbrak. Daniëls zoon Theodoor zou deze huisspecialiteiten later verderzetten. Van 1643 tot 1660 leidde hij minstens zes leerlingen op, waaronder Theodoor.
Hij signeerde met het monogram D V H.
thumb|left|Brandende stad in het Prado
Werk (selectie) Winterlandschap (Kunsthistorisches Museum, Wenen) Brand van Sodom en Gomorra (musée des beaux-arts, Verviers) Zicht op een winters stadje (Musée du Louvre, Parijs) Winterlandschap (Hermitage, Sint-Petersburg) Brand in Antwerpen (Musée des beaux-arts, Pau) Brand in het Paleis van Nassau (Broodhuis, Brussel)
Externe links
Werk op BALaT Daniel van Heil (biografie in De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen)
Categorie:Zuid-Nederlands kunstschilder (voor 1830) Categorie:Persoon in de Nederlanden in de 17e eeuw Categorie:17e-eeuws schilder